.--Ἡ ΑΙΣΙΜΑ ΚΑΙ ΑΛΔΗΡΙΤΑ Π]ροεόρτια τοῦ 1789 Ὃ καθηγητὴς κ. Μανώλης ̓ ̓Ανδρόνικος σὲ ἄρθρο του, ποὺ δημοσίευσε στὴν ἐφημερίδα «Βῆμα» (/2-2-69) ὑπὸ τὸν τίτλο “Αἶοης επ/βηίς ἆε ἷ4 ρβ(ΓΙε’. ἀναφέρθηκε στὸ «γκρέμισμα τῆς Βαστίλλης» καὶ στὶς «ἔννοιες» τῆς γαλλικῆς ἐπαναστάσεως ποὺ «μένουν πάντα οἱ ἰδανικοὶ στόχοι μιᾶς ἀνθρώπινης κοινωνίας». Ἔκανε μάλιστα καὶ ἕναν παραλληλισμὸ γαλλικῆς ἐπαναστάσεως καὶ ναυμαχίας τῆς Σαλαμίνας. Πρὸς ἀποκατάστασι τῆς ἱστορικῆς ἀληθείας πρέπει νὰ ποῦμε τὰ ἑξῆς: Πρῶτον, γιὰ τὴν Βαστίλλη. Στὸ φρούριο αὐτὸ φυλακίζονταν ἄνευ δίκης ΜΟΝΟΝ εὐγενεῖς κατόπιν «ἐνσφραγίστων διαταγῶν» τοῦ Βασιλέως. ̓Απὸ τοῦ Λουδοβίκου τοῦ 12ου ἡ Βαστίλλη χρησιμοποιήθηκε σὰν φυλακὴ γιὰ καταδίκους τοῦ κοινοῦ ποινικοῦ δικαίου. Ὅταν τὴν νύχτα τῆς ]4ης ̓Ιουλίου 1789 ὁ Παρισινὸς ὄχλος κατέλαβε τὴν Βαστίλλη, δὲν βρῆκε οὔτε ἕναν πολιτικὸ κρατούμενο. “Ὑπῆρχαν ἑπτὰ κατάδικοι ἐγκληματίες, μεταξὺ τῶν ὁποίων καὶ ὁ διαβόητος Μαρκήσιος ντὲ Σάντ («σαδισμός»). Μάλιστα οὔτε μάχη διεξήχθη. ̓Απλῶς ὁ διοικητὴς τῆς φρουρᾶς Λωναὶ κατέβασε τὴν γέφυρα καὶ παρέδωσε τὸ φρούριο στὸν «λαό», ὁ ὁποῖος ἔσφαξε τοὺς παραδοθέντες. Δεύτερον, «τὴν θρυλικὴ ἐκείνη χρονιὰ ποὺ γκρέμιζε τὴν Βαστίλλη», ὅπως γράφει ὁ κ. καθηγητής, δὲν ἐγκαθιδρύθηκε ἡ δημοκρατία, ἀλλὰ συνεχίσθηκε ἡ βασιλεία μέχρι τὸ 1793, ὁπότε καὶ ἀπεκεφαλίσθη ὁ Λουδοβῖκος ὁ ΙΣΤ ́. Μετὰ τὸ 1789 συνέβησαν ἀποτρόπαια γεγονότα, ὅπως οἱ «Σφαγὲς τοῦ Σεπτεμβρίου» (1792), κατὰ τὶς ὁποῖες ὑπολογίσθηκε ὅτι κάθε μέρα σφάζονταν τέσσερις χιλιάδες (/) ἡ περίοδος τῆς «Τρομοκρατίας» (1794), κατὰ τὴν ὁποίαν ἄγνωστος ἀριθμὸς χιλιάδων ἀνθρώπων καρατομήθηκε. ̓Εξ ἄλλου εἶναι περίφημες οἱ παρελάσεις, ὅπου τὰ πλήθη φέρνανε στὶς αἰχμὲς τῶν λογχῶν τὰ κομμένα κεφάλια. Ποιὸς ἄλλως τε δὲν διαβάζει μὲ ἀνατριχίλα τὶς «δίκες», στὶς ὁποῖες ἀπαγορευότανε οἱ μάρτυρες ὑπερασπίσεως καὶ ἡ ἀπολογία τοῦ κατηγορουμένου. Σημειώσατε καὶ τοῦτο: ὅταν δὲν ὑπῆρχαν στοιχεῖα, τὸ «δικαστήριο» ἀπεφάσιζε ἀνάλογα μὲ τὴν ἐμφάνιση (!) τοῦ κατηγορουμένου. Σὲ μιὰ τέτοια δίκη ἀποφασίσθηκε ἡ θανάτώωσι (8 Αὐγ. [794) τοῦ ἱδρυτῆ τῆς νεωτέρας χημείας Λαβουαξιέ. Κατόπιν ἄρχισε ἡ ἀλληλοσφαγὴ τῶν ἐπαναστατῶν (π.χ. Ροβεσπιέρος, Δαντών, Ντεμουλέν, Μπαμπέφ κ.τλ.), ποὺ συνεχιζόταν, μέχρις ὅτου ὁ Ναπολέων κατάργησε τὴν Δημοκρατία καὶ ἐπέβαλε τὴν Αὐτοκρατορία, ἡ ὁποία δόξασε τὴν Γαλλία. Τρίτον, δὲν ἦταν ἡ γαλλικὴ ἐπανάστασις ἐκείνη ποὺ διεκήρυξε τὰ δικαιώματα τοῦ ἀνθρώπου καὶ τοῦ πολίτη, ἀλλὰ ἡ ἀμερικανική, στὶς 4 ̓Ιουλίου 1776. Εἶναι πασίγνωστο, ὅτι τὰ συνθήματα, τὰ αἰτήματα καὶ τὶς ἰδέες τῆς διακηρύξεως τῆς ἀμερικανικῆς ἀνεξαρτησίας παρέλαβε ὁ Γάλλος μαρκήσιος Λαφαγιέτ, ὁ ὁποῖος πολέμησε ὡς ἐθελοντὴς στὴν ̓Αμερικὴ κατὰ τῶν ”Αγγλων καὶ τὰ εἰσηγήθηκε στὴν Γαλλικὴ Συνέλευσι, ἡ ὁποία τὰ ψήφισε. Τὸ ὡραῖο εἶναι, ὅτι ὁ ἴδιος ὁ Λαφαγιὲτ δὲν ἦταν δημοκράτης, ἀλλὰ φανατικὸς βασιλόφρων. Μόλις δὲ καὶ μετὰ