.--Ἡ ΑΙΣΙΜΑ ΚΑΙ ΑΛΔΗΡΙΤΑ Π]ροεόρτια τοῦ 1789 Ὃ καθηγητὴς κ. Μανώλης ᾽᾿Ανδρόνικος σὲ ἄρθρο του, ποὺ δημοσίευσε στὴν ἐφημερίδα «Βῆμα» (/2-2-69) ὑπὸ τὸν τίτλο “Αἶοης επ/βηίς ἆε ἷ4 ρβ(ΓΙε’. ἀναφέρ- θηκε στὸ «γκρέμισµα τῆς Βαστίλλης» καὶ στὶς «ἔννοιες» τῆς γαλλικῆς ἐπαναστά- σεως ποὺ «μένουν πάντα οἱ ἰδανικοὶ στόχοι μιᾶς ἀνθρώπινης κοινωνίας». Ἔκανε μάλιστα καὶ ἕναν παραλληλισμὸ γαλλικῆς ἐπαναστάσεως καὶ ναυμαχίας τῆς Σα- λαμίνας. Πρὸς ἀποκατάστασι τῆς ἱστορικῆς ἀληθείας πρέπει νὰ ποῦμε τὰ ἑξῆς: Πρῶτον, γιὰ τὴν Βαστίλλη. Στὸ φρούριο αὐτὸ φυλακίζονταν ἄνευ δίκης ΜΟΝΟΝ εὐγενεῖς κατόπιν «ἐνσφραγίστων διαταγῶν» τοῦ Βασιλέως. ᾿Απὸ τοῦ Λουδοβίκου τοῦ 12ου ἡ Βαστίλλη χρησιμοποιήθηκε σὰν φυλακὴ γιὰ καταδίκους τοῦ κοινοῦ ποινικοῦ δικαίου. Ὅταν τὴν νύχτα τῆς ]4ης ᾿Ιουλίου 1789 ὁ Παρισι- νὸς ὄχλος κατέλαβε τὴν Βαστίλλη, δὲν βρῆκε οὔτε ἕναν πολιτικὸ κρατούμενο. “Ὑπῆρχαν ἑπτὰ κατάδικοι ἐγκληματίες, μεταξὺ τῶν ὁποίων καὶ ὁ διαβόητος Μαρκήσιος ντὲ Σάντ («σαδισμός»). Μάλιστα οὔτε μάχη διεξήχθη. ᾿Απλῶς ὁ διοικητὴς τῆς φρουρᾶς Λωναὶ κατέβασε τὴν γέφυρα καὶ παρέδωσε τὸ φρούριο στὸν «λαό», ὁ ὁποῖος ἔσφαξε τοὺς παραδοθέντες. Δεύτερον, «τὴν θρυλικὴ ἐκείνη χρονιὰ ποὺ γκρέμιζε τὴν Βαστίλλη», ὅπως γρά- φει ὁ κ. καθηγητής, δὲν ἐγκαθιδρύθηκε ἡ δημοκρατία, ἀλλὰ συνεχίσθηκε ἡ βα- σιλεία μέχρι τὸ 1793, ὁπότε καὶ ἀπεκεφαλίσθη ὁ Λουδοβῖκος ὁ ΙΣΤ΄. Μετὰ τὸ 1789 συνέβησαν ἀποτρόπαια γεγονότα, ὅπως οἱ «Σφαγὲς τοῦ Σεπτεμβρίου» (1792), κατὰ τὶς ὁποῖες ὑπολογίσθηκε ὅτι κάθε μέρα σφάζονταν τέσσερις χιλιά- δες (/) ἡ περίοδος τῆς «Τρομοκρατίας» (1794), κατὰ τὴν ὁποίαν ἄγνωστος ἀριθ- μὸς χιλιάδων ἀνθρώπων καρατομήθηκε. ᾿Εξ ἄλλου εἶναι περίφημες οἱ παρελά- σεις, ὅπου τὰ πλήθη φέρνανε στὶς αἰχμὲς τῶν λογχῶν τὰ κομμένα κεφάλια. Ποιὸς ἄλλως τε δὲν διαβάζει μὲ ἀνατριχίλα τὶς «δίκες», στὶς ὁποῖες ἀπαγορευό- τανε οἱ μάρτυρες ὑπερασπίσεως καὶ ἡ ἀπολογία τοῦ κατηγορουμένου. Σημειώσα- τε καὶ τοῦτο: ὅταν δὲν ὑπῆρχαν στοιχεῖα, τὸ «δικαστήριο» ἀπεφάσιζε ἀνάλογα μὲ τὴν ἐμφάνιση (!) τοῦ κατηγορουμένου. Σὲ μιὰ τέτοια δίκη ἀποφασίσθηκε ἡ θανά- τώωσι (8 Αὐγ. [794) τοῦ ἱδρυτῆ τῆς νεωτέρας χημείας Λαβουαξιέ. Κατόπιν ἄρχισε ἡ ἀλληλοσφαγὴ τῶν ἐπαναστατῶν (π.χ. Ροβεσπιέρος, Δαντών, Ντεμουλέν, Μπα- μπέφ κ.τλ.), ποὺ συνεχιζόταν, μέχρις ὅτου ὁ Ναπολέων κατάργησε τὴν Δημο- κρατία καὶ ἐπέβαλε τὴν Αὐτοκρατορία, ἡ ὁποία δόξασε τὴν Γαλλία. Τρίτον, δὲν ἦταν ἡ γαλλικὴ ἐπανάστασις ἐκείνη ποὺ διεκήρυξε τὰ δικαιώματα τοῦ ἀνθρώπου καὶ τοῦ πολίτη, ἀλλὰ ἡ ἀμερικανική, στὶς 4 ᾿Ιουλίου 1776. Εἶναι πασίγνωστο, ὅτι τὰ συνθήματα, τὰ αἰτήματα καὶ τὶς ἰδέες τῆς διακηρύξεως τῆς ἀ- μερικανικῆς ἀνεξαρτησίας παρέλαβε ὁ Γάλλος μαρκήσιος Λαφαγιέτ, ὁ ὁποῖος πολέμησε ὡς ἐθελοντὴς στὴν ᾿Αμερικὴ κατὰ τῶν ”Αγγλων καὶ τὰ εἰσηγήθηκε στὴν Γαλλικὴ Συνέλευσι, ἡ ὁποία τὰ ψήφισε. Τὸ ὡραῖο εἶναι, ὅτι ὁ ἴδιος ὁ Λα- φαγιὲτ δὲν ἦταν δημοκράτης, ἀλλὰ φανατικὸς βασιλόφρων. Μόλις δὲ καὶ μετὰ