ΦΟΙΒΟΣ ΔΕΛΦΗΣ Γπ πιοπιογία αἱ Εε]ίοο Μαςιγοϊαπηί Στὶς 21 τοῦ περασμένου ἀπρίλη χάσαμε τὸν Φελίτσε Μαστροχιάννι, ποὺ τόσο μᾶς ἀγαποῦσε καὶ μᾶς μετέφραζε ἀκαταπόνητα. "Ἦταν ὁ μόνος ἁγνὸς νεοελληνιστής, ποὺ δὲν κατευθυνόταν ἀπ ̓ τὶς ἐδῶ κλίκες ἤ τὰ κυκλώματα. Αὐτὸς αἰσθανόταν ἕλληνας κι ̓ ἀγαποῦσε τοὺς ποιητὲς μας ἀνεξαίρετα, φτάνει νἄβρισκε τὴν ποιητικὴ γύρι, ποὺ σὰν μέλισσα θὰ τὸν τραβοῦσε. ταν ὁ μόνος ποὺ διατηροῦσε ἄμεπτο τ ̓ ὄνομά του ἀπ ̓ ὅλες τὶς ὕποπτες ἐπαφὲς μὲ τοὺς ἀνθρώπους, ἤ ἐχεῖνα τὰ ἀνθρωπάχια, ποὺ πιστεύουν πὼς εἶναι ἱκανοί νὰ παρουσιάσουν τοὺς καλύτερους ποιητὲς ἤ ἐκείνους τῆς κλίκας τους. Τὸ σπίτι του ἦταν ἀνοιχτὸ σ ̓ ὅλους. Κι’ ἀποτελεῖ ἐξαίρεση ἀνάμεσα στοὺς ἄλλους ἰταλοὺς νεοελληνιστές. Στοὺς τίμιους θὰ συγκαταλέξω καὶ τὸν Βιτσέντσο Μασκάρο, καὶ ποτὲ τὸν περιβόητο «ρωμιό» Μάριο Βίττη, αὐτὸ ἦταν τὸ ἑλληνικὸ ὄνομά του, ποὺ ἔγινε παράδοξα ἰταλὸς κι ̓ ὑπογράφεται Ματίο ΝΠ καὶ ποὺ σὰν νεοελληνιστὴς ἀπέτυχε. 'Ὑπάρχουν κι ̓ οἱ μαρτυρίες τοῦ ̓Απόστολου Σαχίνη καὶ τοῦ Γιάννη Σκαρίμπα. ̓Αποτυχημένος, λοιπόν, ὁ «ρωμιός» ἰταλός Μάριος Βίττης, μαζὺ μ ̓ ὅλους ἐχείνους ποὺ κατευθύνονται ἀπ ̓ τὴν ἀνόητη ̓Αθήνα. “ἕνας ἄλλος τίμιος νεοελληνιστὴς εἶναι ὁ Κωνσταντῖνος Νίκας, ἕλληνας, ὁ ὁποῖος διαδέχτηκε τὸν περιβόητο Μάριο Βίττη, ποὺ ἦταν ἀνεπιθύμητος στὴν Νάπολη. 'Ο σεμνὸς κι ̓ ἀθόρυβος Κ. Νίκας πράγματι τιμάει τὴν ̓ Ελλάδα. Εἶναι πάντα ἀντίπρωρος κι ̓ ἀντίγνωμος μὲ τοὺς ποιητὲς τῆς ἀθηναϊκῆς χλίκας, ποὺ νομίζουν πὼς ἀντιπροσωπεύουν τὴν "Ἑλλάδα στὸ ἐξωτεριχό] Ὃ Μαστρογιάννης ἦταν μιὰ ἐξαίρεση. Κι ̓ εἶχε πολλοὺς μεταφράσει κι ̓ ἀγαπήσει. Γιὰ μένα ἦταν περισσότερο ἀπὸ φίλος, ἕνας πραγματικὸς ἀδερφός. Διατηρῶ πάντα στὴν μνήμη μου τὴν γαλήνια μορφή του, τὸν καλόκαρδο καὶ πάντα πρόθυμο γιὰ μᾶς Φελίτσε. Μὲ τὸ ἔργο τοῦ Μαστρογιάννη ἀσχολήθηκε κι ̓ ἡ νεοελληνικὴ κριτική, καὶ μάλιστα πολὺ εὐνοϊκά. Μολαταῦτα ἔφυγε μὲ μιά μεγάλη πίκρα, ποὺ ὁ Δήμαρχος τῆς ̓Αθήνας δὲν τοῦ πρόσφερε τὸ χρυσὸ μετάλλιο, ποὺ τοῦ ἄξιζε, σὰν νεοελληνιστὴς καὶ σὰν ἕλληνας ποιητὴς μὲ τὰ τρία ὡραῖα βιβλία του, παρ ̓ ὅλο ποὺ εἴχα ὑποβάλει αἴτηση, ποὺ εἴχανε ὑπογράψει ἀρχετοὶ συνάδερφοι. Μέσα του εἶχε πάντα τὴν "Ελλάδα ποὺ δὲν τὸν τίμησε. "Ηταν λεπτὸς κι ̓ εὐαίσθητος ποιητής, ἄνθρωπος καλόγνωμος κι’ εὐγενικός, ὄχι ὅμως σύμφωνα μὲ τ ̓ ὄνομά του καλόμοιρος. Νομίζω πὼς μᾶς βαραίνει κι ̓ ἡ ἀμέλεια ἤ ἀδιαφορία τέλος, γιατὶ κανένας δὲν σχέφθηκε νὰ γράψει γιὰ ἐκεῖνον, ποὺ τόσο ἐμόχθησε, δυὸ λόγια ἐπιμνημόσυνα. ̓Αφοῦ πέρασε ἀρχετός καιρός, ἔγραψα ἕνα σημείωμα στὴν ̓Ηπειρωτικὴ "Ἑστία, ποὺ πρόθυμα τὸ φιλοξένησε, ὄχι ἀπὸ ἀμέλεια ἀφήνοντας νὰ περάσουν δυό-τρεῖς μῆνες, ἀλλὰ ἀφοῦ τὰ περιβόητα Νέα δὲν δημοσίευσαν τὴν ἐπιστολή μου, διὰ τῆς