ΜΙΧΑΛΗΣ ΔΑΝΙΚΑΣ Σχετικὰ μὲ τὴν οἰκουμενικότητα τῆς ᾿Ελληνικῆς (Ραγδαία ἄνοδος τῶν Κλασσικῶν Σπουδῶν στὴ Δύση) Τὸ θέµα «ἑλληνικὴ γλῶσσα» ἔχει δύο σκέλη: τὸ ἕνα, τὸ ἑλλαδικό, σχετίζεται μὲ τὴν συνέχειά µας ὡς ἔθνους μὲ ἱστορικὴ συνείδηση καὶ ὄχι ὡς ἀγέλης ἀμνημό- νων ἤ ὄχλου ἀμαθῶν' τὸ δεύτερο σχετίζεται μὲ τὴν παγκοσµία, τὴν οἰκουμενικὴ διάσταση τῆς γλώσσας µας. Εἶναι δὲ ἀκριβῶς αὐτὴ ἡ οἰκουμενικὴ διάσταση ἡ ὁ- ποία καθιστᾶ τὴν γλῶσσα µας ζωτικῆς σημασίας γιὰ τὸν ἄνθρωπο καὶ τὸν πολι- τισµό του. Ποιὰ εἶναι ἡ ἀπήχηση τῆς ἑλληνικῆς γλώσσης, σήµερα, σὲ οἰκουμε- νικὴ κλίμακα; Σηµαντικωτάτη, θὰ λέγαμε. ᾿ ἑλληνικὴ συνεχίζει νὰ εἶναι ἡ πη- γἠ διαμορφώσεως πολλῶν ὅρων τῆς σύγχρονης τεχνολογίας καὶ ἐπιστήμης. Ὡς ἁπλῆ ἔνδειξη ἄς παραθέσουµε τὴν βασικἠ ὁρολογία (αεΠπίπρ ΙΕΓΠΙ5), ἡ ὁ- ποία χρησιμοποιεῖται σ᾽ ἕνα ὑπερσύγχρονο κλάδο ἐρεύνης, αὐτὸν τῆς ὑπεραγω- γιµότητος: βΒ56 (Πεοίγ, οεΓαπας, ογΠ{σβ] ν8]ε, ΡΓΒΙΠ, Μείςσηπετ ε[χεοί, ϱῄοποη, ἰν- ρὲ 1 «ιρεγοοπᾶιοίοτ, ἰγρε Π 5αρετοεοπάιμοίογ. Εἶναι εὔκολο νὰ διαπιστώσουμε ὅτι ἀπὸ τοὺς ὀκτώ προαναφερθέντες βασικοὺς ὅρους οἱ ἕξι εἶναι ἑλληνικοὶ ἤ τούὐλά- χιστον Ἑλληνικοὶ κατὰ τὸ ἥμισυ. Διαλέξαμε σκοπίµως τὸν τοµέα αὐτὸν τῆς ἔπι- στήµης, ὅπου ἀπασχολοῦνται ἑκατοντάδες ἐρευνητὲς σὲ παγκόµια κλίμακα καὶ ὁ ὁποῖος εἶναι ἕνας ἐκ τῶν πλέον πρωτοποριακῶν.' Δὲν χρειάζεται νὰ ἀναφέρουμε ἄλλα παραδείγματα. Γεγονὸς πάντως εἶναι, πώς ἡ σύγχρονη τεχνοκρατικἡ --- μεταβιομηχανικἡ κοινωνία στρέφεται πάντα πρὸς τὸν πλοῦτο τῆς γλώσσης µας, γιὰ ν᾿ ἀντλήση τοὺς ὅρους καὶ τὶς ἔννοιες ποὺ ὑπαγορεύονται ἀπὸ τὴν ἐπιστήμη: καὶ τὴν τεχνολογία. 'ΗἩ πραγματικότητα αὐτὴ καθιστᾶ τραγικὰ ἀνεδαφικοὺς τοὺς ἰσχυρισμοὺς μερικῶν, οἱ ὁποῖοι λέγουν πώς ἡ ἑλληνικὴ καὶ κατὰ συνέπεια οἱ κλασσικὲς σπουδὲς δὲν ἔχουν πιὰ θέση στὴν ἐποχή µας. Ὅπως τονίζει ὁ κ. ᾿Αριστ. Νικολαΐδης στὴν ἐργασία του «ἢ μοναδικότητα τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας», «περισσότερο ἀπὸ ὁποιαδήποτε ἄλλη σηµαντική, ὁ κόσμος ἀποτελεῖ μιὰ ἑλληνικὴ σηµαντικὴ καὶ, στὴ σύγχρονη σφαιρικότητά του, αὐτὸ δὲν ἀφορᾶ µόνο τὴν πραγματικότητα τοῦ ἑλληνοευρω- παϊκοῦ πολιτισμοῦ, ἀλλὰ τὸ σύνολο τοῦ πλανήτη». Καὶ συνεχίζει ἀλλοῦ: «Θα ἡ- ταν ἄραγε παρακινδυνευµένο, ἄν διερωτώµαστε, μήπως μὲ τὸν σύγχρονο ἐπιστη- μονικὸ λόγο, ποὺ εἶναι θεμελιωμένος νοηματικᾶ καὶ συγκινησιακἀ πάνω στὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα, ξαναβρισκόµαστε καὶ πάλι στὸ ἐπίκεντρο τῆς παγκόσμιας σκέψης;». Δὲν ἔχουν ἴσως κατανοήσει αὐτοὶ ποὺ ἰσχυρίζονται, πώς ἡ ἑλληνικὴ καὶ οἱ κλασσικὲς σπουδὲς γενικώτερα εἶναι ἄσχετες μὲ τὸ πνεῦμα τῆς ἐποχῆς µας, ὅτι ἀποκοπὴ ὁριστικὴ ἀπὸ τὴν ζωογόνο πηγὴ τοῦ ἑλληνικοῦ παρελθόντος θὰ σηµά- νη καὶ δυστοκία στὸν τοµέα τῆς ἐπιστημονικῆς ἐρεύνης. Καὶ αὐτό, διότι ἡ ἕλλη- νικὴ ἀποτελεῖ σημεῖο ἀναφορᾶς κάθε γλώσσης. Ὅπως μᾶς λέει χαρακτηριστικὰ ὁ Π. Σπηλιωτόπουλος, «ὁ κύριος χαρακτήρας τῆς ἑλληνικῆς συνίσταται στὸ ὅτι