Σ.Γ.Γ. ΠΑΝΑΓΙΩΤΑΤΟΣ Τί ἐννοοῦμε λέγοντες «ἑλληνικότης»' τί εἶναι «Ἑλληνικότης) -- δὲν ἐρωτοῦμε, τὸ λέμε: Εἶναι ἡ σύλληψις, σύμπηξις καὶ ἄσκησις πολιτείας ὀργανούμενης στὴ βάσιν τῆς ἄρνησης τῆς Φύσης νὰ παρερμηνεύειδιαφθείρει’ τὸν ἑαυτό της. Καθώς εἰκάζονται πολλὰ τὰ λεχθέντα-λεγόμενα περὶ «Ἑλληνικότητας», πολλὴ ἡ ἀναφορὰ-ἐπέρεισις, κι ὅπως ἀποκλείεται, βέβαια, συγκεκριμένη ἐγγύτης σὲ φυλετικὲς ἰδιότητες, σπεύδουμε νὰ ὑπογραμμίσουμε τὸν ὅρο ἀφορῶντα σὲ ἀντιδράσεις προσιδιάζουσες σὲ πρότυπο ὅπως θὰ τὸ συνέθεταν ἀρχὲς σύμμετρες τῆς ἀριστεύσασας ἀρχαιοελληνικῆς (φιλοσοφικῆς, ἐπιστημονικῆς, αἰσθητικῆς) θέασης τῶν φυσικῶν νόμων. Νὰ ὅμως πού, ἐνῶ ἡ περὶ τὸν ὅρον ἀσάφεια-σύγχυσις φέρει ἐν πάσῃ περιπτώσει χρεώστην πάντα ἀναφερόμενον, σ ̓ ὅ,τι ἀφορᾶ στὴν προσωπική μου ἀντίληψιν εὐθύνης, ἀμέσως μόλις ὑποχρεώθηκα εἰς ἐπαφὴν μὲ τὸν ὅρον', προχώρησα στὴ συνοπτικὴν ἀνάλυσί του (ὅρου). [Σ ̓ ὅ,τι μὲ ἀφορᾶ πάντα, μόνο κατ ̓ αὐτὸν τὸν τρόπον ἀντιλαμβανόμενος τὴν εὐθύνη μου, ἀρνοῦμαι νὰ «ἀπευθύνομαυ) ὁμιλῶν περὶ ἀντικειμένου ποὺ εὑρίσκεται (ἤ σφάλλομαι), θεωρῶν πώς εὑρίσκεται) ἐκτὸς ὁρολογίας.] “Ωστόσον τὸ ὅτι, καίτοι ἐπαρκὴς πιθανῶς αὐτὴ ἡ «ἀνάλυσις», δὲν ὑπῆρχε (καὶ) θεωρητικὴ διατύπωσις, οὐδέτερη δηλαδὴ σαφήνισις τῆς ἐννοίας (ὁρισμός, εὐχέρεια ἀναγωγῆς σὲ νομολογικὸ σημεῖον ἀναφορᾶς), μᾶς ἔφερε πάντοτε ὀφειλέτες στοὺς συλλειτουργοὺς τοῦ «Δαυλοῦ». Ἔτσι, εἰς ἐξόφλησιν αὐτοῦ τοῦ χρέους, ἐπὶ τῷ σκοπῷ ἀκριβῶς ὅπως οἱ ταπεινοὶ ἐμεῖς φανερώσουμε τὰ μέτρα μας (ἔστω καὶ ἐσφαλμένα - ὅταν ὅλοι «κρατοῦν πισινή», καταθέτουμε σήμερα τὸν καθορισμό-δοκιμίτην, ποὺ θὰ μαρτυρήσει ὑγιῆ ἤ ἁμαρτημένα τὰ δευτερόλεπτα τοῦ βίου μας: εἴμαστε (ἀκριβῶς γιὰ τοῦτο πρόκειται!) αὐτοί, ἐπειδὴ δέν μποροῦμε τὴν πιὸ πέρα ἀκεραίωσί μας (νὰ εἴμαστε καλύτεροι), καὶ κάνουμε αὐτὰ, ἐπειδὴ ἀδυνατοῦμε τὰ κρείσσω... Περίπτωσις δολιότητος δὲν ὑφίσταται: πάντοτε χωρὶς ὁδὸν ὑποχωρήσεως, πάντοτε μὲ κομμένες τὶς γέφυρες πίσω μας, δημοσιολογοῦμε πειθόμενοι στὶς ἐκ βαθέων ἐπιταγές. Αὐτὲς πού, Φύσιν ποὺ πάσχει, μᾶς νομιμοποιοῦν εὐθαρσῶς ἐναντιουμένους στὴν παρερμηνεία-διαφθορὰν τῆς Φύσης, ἐν παντὶ «ξεμπροστιάζοντάς» την συνείδησιν. ἀφύλαχτοι καὶ ξαρμάτωτοι ν ̓ ἀκλουθοῦμε τὴν πρόκλησιν ποὺ μᾶς συγκροτεῖ ̓Αμλέτους ἐξικνουμένους: ποὺ φθάνουν!.. --- Αὐτὰ εἶναι θεωρητικὲς κουβέντες, φιλοσοφίες. Στὴν πρᾶξι τί γίνεται; Σὲ κατευθύνει αὐτὴ ἡ «ἑλληνικότης» καὶ πῶς; Καὶ ποῦ; Νὰ ἰδῶ. κ. Ακόμα δὲν εἴδατε; Μὰ ἐδῶ καταρρέουμε σύστασις, ἐδῶ καταρρέουμε συμπάγεια, «μαύρη τρύπα» -- εἰδικὸ βάρος ἀσύλληπτο, ἀπαράδεκτο, ἀδιανόητο γιὰ τὰ ἴδια μας μέτρα... Τώρα νὰ ἰδῆτε; Τώρα; ”Α...