Σ.Γ.Γ. ΠΑΝΑΓΙΩΤΑΤΟΣ Τί ἐννοοῦμε λέγοντες «ἑλληνικότης»' τί εἶναι «Ἑλληνικότης) -- δὲν ἐρωτοῦμε, τὸ λέμε: Εἶναι ἡ σύλληψις, σύμπηξις καὶ ἄσκησις πολιτείας ὀργανού- µενης στὴ βάσιν τῆς ἄρνησης τῆς Φύσης νὰ παρερμηνεύει- διαφθείρει’ τὸν ἑαυτό της. Καθώς εἰκάζονται πολλὰ τὰ λεχθέντα-λεγόμενα περὶ «Ἑλληνικότητας», πολλὴ ἡ ἀναφορὰ-ἐπέρεισις, κι ὅπως ἀποκλείεται, βέβαια, συγκεκριμένη ἐγγύτης σὲ φυλετικὲς ἰδιότητες, σπεύδουµε νὰ ὑπογραμμίσουμε τὸν ὅρο ἀφορῶντα σὲ ἀντι- δράσεις προσιδιάζουσες σὲ πρότυπο ὅπως θὰ τὸ συνέθεταν ἀρχὲς σύμμετρες τῆς ἀριστεύσασας ἀρχαιοελληνικῆς (φιλοσοφικῆς, ἐπιστημονικῆς, αἰσθητικῆς) θέ- ασης τῶν φυσικῶν νόμων. Νὰ ὅμως πού, ἐνῶ ἡ περὶ τὸν ὅρον ἀσάφεια-σύγχυσις φέρει ἐν πάσῃ περιπτώ- σει χρεώστην πάντα ἀναφερόμενον, σ᾿ ὅ,τι ἀφορᾶ στὴν προσωπική µου ἀντίλη- ψιν εὐθύνης, ἀμέσως μόλις ὑποχρεώθηκα εἰς ἐπαφὴν μὲ τὸν ὅρον', προχώρησα στὴ συνοπτικὴν ἀνάλυσί του (ὅρου). [Σ᾿ ὅ,τι μὲ ἀφορᾶ πάντα, µόνο κατ᾽ αὐτὸν τὸν τρόπον ἀντιλαμβανόμενος τὴν εὐθύνη µου, ἀρνοῦμαι νὰ «ἀπευθύνομαυ) ὁμι- λῶν περὶ ἀντικειμένου ποὺ εὑρίσκεται (ἤ σφάλλομαι), θεωρῶν πώς εὑρίσκεται) ἐ- κτὸς ὁρολογίας.] “Ωστόσον τὸ ὅτι, καίτοι ἐπαρκὴς πιθανῶς αὐτὴ ἡ «ἀνάλυσις», δὲν ὑπῆρχε (καὶ) θεωρητικὴ διατύπωσις, οὐδέτερη δηλαδὴ σαφήνισις τῆς ἐννοίας (ὁρισμός, εὐχέρεια ἀναγωγῆς σὲ νομολογικὸ σημεῖον ἀναφορᾶς), μᾶς ἔφερε πάντοτε ὀφει- λέτες στοὺς συλλειτουργοὺς τοῦ «Δαυλοῦ». Ἔτσι, εἰς ἐξόφλησιν αὐτοῦ τοῦ χρέ- ους, ἐπὶ τῷ σκοπῷ ἀκριβῶς ὅπως οἱ ταπεινοὶ ἐμεῖς φανερώσουμε τὰ μέτρα μας (ἔ- στω καὶ ἐσφαλμένα - ὅταν ὅλοι «κρατοῦν πισινή», καταθέτουμε σήμερα τὸν κα- θορισμό-δοκιμίτην, ποὺ θὰ μαρτυρήσει ὑγιῆ ἤ ἁμαρτημένα τὰ δευτερόλεπτα τοῦ βίου μας: εἴμαστε (ἀκριβῶς γιὰ τοῦτο πρόκειται!) αὐτοί, ἐπειδὴ δέν μποροῦμε τὴν πιὸ πέρα ἀκεραίωσί μας (νὰ εἴμαστε καλύτεροι), καὶ κάνουμε αὐτὰ, ἐπειδὴ ἀδυ- νατοῦμε τὰ κρείσσω... Περίπτωσις δολιότητος δὲν ὑφίσταται: πάντοτε χωρὶς ὁδὸν ὑποχωρήσεως, πάντοτε μὲ κομμένες τὶς γέφυρες πίσω μας, δημοσιολογοῦμε πειθό- μενοι στὶς ἐκ βαθέων ἐπιταγές. Αὐτὲς πού, Φύσιν ποὺ πάσχει, μᾶς νομιμοποιοῦν εὐθαρσῶς ἐναντιουμένους στὴν παρερμηνεία-διαφθορὰν τῆς Φύσης, ἐν παντὶ «ξεμπροστιάζοντάς» την συνείδησιν. ἀφύλαχτοι καὶ ξαρμάτωτοι ν᾿ ἀκλουθοῦμε τὴν πρόκλησιν ποὺ μᾶς συγκροτεῖ ᾿Αμλέτους ἐξικνουμένους: ποὺ φθάνουν!.. --- Αὐτὰ εἶναι θεωρητικὲς κουβέντες, φιλοσοφίες. Στὴν πρᾶξι τί γίνεται; Σὲ κατευθύνει αὐτὴ ἡ «ἑλληνικότης» καὶ πῶς; Καὶ ποῦ; Νὰ ἰδῶ. κ. Ακόμα δὲν εἴδατε; Μὰ ἐδῶ καταρρέουμε σύστασις, ἐδῶ καταρρέουμε συ- μπάγεια, «μαύρη τρύπα» -- εἰδικὸ βάρος ἀσύλληπτο, ἀπαράδεκτο, ἀδιανόητο γιὰ τὰ ἴδια μας μέτρα... Τώρα νὰ ἰδῆτε; Τώρα; ”Α...