“Ἢ ΚΙΝΗΣΙΣ ΤΩΝΊΔΕΩΝ ἵ Καθηγ. Χ. ΝΤΟΥΜΑΣΣ Συνέντευξη γιὰ τὴ Σαντορινη Ἢ καταστροφὴ καὶ ἡ ἐξαφάνισι τοῦ πανάρχαιου ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ φαίνεται ὡς πρῶτο μέλημα τοῦ ἀπ ̓ τὰ παρασκήνια κατευθύνοντος τὶς μοῖρες τῶν λαῶν ἐξουσιασμοῦ. Τὸ λέμε καὶ θὰ τὸ ξαναλέμε, ἕως ὅτου θὰ ἔχουμε φωνή, ὅτι: ὑπάρχει κάποιο εὐρύτερο σχέδιο παρα-επιστημονικὸ καὶ παρα-πολιτικό, ποὺ ἀποβλέπει σὲ διαδοχικὰ στάδια στὴ συρρίκνωσι ἤ μείωσι τοῦ ἑλληνικοῦ οἰκουμενικοῦ πρότυπου μέχρις ἐξαφανίσεως. Αὐτὸ ἐκφράζεται: (α) διὰ τῆς ἐμπορευματοποιήσεως τῶν ἱερῶν μας χώρων (τουρισμός). (β) διὰ τῆς καταστροφῆς τῶν ἀρχαιολογικῶν χώρων, καὶ μάλιστα ἐκείνων τῶν στοιχείων ποὺ ἀνατρέπουν καὶ γιὰ τὸν πλέον ἀδαῆ τὴν πλαστογραφημένη ἀπ ̓ τοὺς ἐξουσιαστὲς ἱστορία, (Υ) διὰ τῆς συκοφαντήσεως τοῦ πανάρχαιου πολιτισμοῦ, τοῦ ἀναφερομένου ὡς Μυθολογία (1) μὲ ἐκδόσεις πολυτελεῖς ποὺ ὁμιλοῦν γιὰ θεοὺς μέθυσους, πόρνους κλπ. (πρόσφατα μιὰ τέτοια ἔκδοση πολυτελεστάτη ἐδόθη στὴν κυκλοφορία μὲ πανηγυρικὰ ἐγκαίνια), (ὃ) διὰ τῆς μέχρι σήμερα, τέλη δηλαδὴ τοῦ εἰκοστοῦ αἰῶνος, σιωπῆς τῆς ἐκ- ̓Ιουλιανὸς Στὰ φθέγματα τῆς Πυθίας ἔμαθα τὴν ἀλήθεια. Τὰ μυστικὰ τῆς μαντικῆς δάφνης. Τῶν νεφοσκεπῶν Δελφῶν μπριλλάντια καὶ πετράδια τοῦ Παρνασισμοῦ, πικρὰ κι ἀληθινά, ὅπως τἆχε δώσει κάποτε καὶ στὸν Γυιὸ τοῦ Ἥλιου. Δὲν εἴμαστε . τόσο μακριὰ ἀπὸ τὴν ̓Αρχαιότητα, ὥστε ὁ σεβασμὸς ποὺ ἁρμόζει στοὺς παλιοὺς θεοὺς νὰ μπορεῖ νὰ παραλειφθεῖ. ̓Η βαρβαρότητα δὲν ἐπικρατεῖ ὁλότελα στὴν ἐποχὴ τῶν μηχανῶν. Φορᾶμε ἀκόμη τῶν Καισάρων τὴν προφύρα. Τὸ πρόσωπο εἶναι ὁ καθρέφτης τῆς ψυχῆς. Ὅσο κι ἄν θέλουμε, δὲν μπορεῖ νὰ κρύψει τὴν πραγματικότητα, τὴν κακία μας ἤ τὴν εὐαισθησία μας ἢ ὅ,τι ἀλλο. Δὲν ἀρρωσταίνεις ἀπὸ τὴ γνώση, μὰ ἀπὸ τὴν ἀγνωσία ἤ τὴν ἀπομόνωση, ἐξαιτίας τοῦ φόβου ἤ τῶν περιστάσεων ἤ καὶ τῶν δύο μαζί. Οἱ Νεοέλληνες εἶναι φοβερὰ ὑποβιβασμένοι, καὶ οἱ ̓Ελληνίδες- ἀλήθεια τί μυαλὸ μπορεῖ νὰ ἔχουν; Κι ὅμως ἀναπνέουμε τὸν ἴδιο ἀέρα μὲ τοὺς προγόνους μας, ζοῦμε κάτω ἀπ ̓ τὸν ἴδιο καταγάλανο οὐρανό. Στὶς ξεχωριστὲς φύσεις αὐτὸ θὰ ἀρκοῦσε καὶ στὶς προικισμένες ὑπόσχεται πολλά. Γιατί, ἀκόμα καὶ σήμερα, γιὰ νὰ καταξιωθεῖ κανεὶς ἀναντίρρητα ψηλὰ στὴ μνήμη τῶν συγχρόνων καὶ τῶν μεταγενεστέρων, ἡ ζωὴ ζητάει ἀπὸ ἕναν ἄντρα νὰ εἶναι κύριος καὶ ἀπὸ μιὰ γυναῖκα νὰ εἶναι ἁπλῆ. Καὶ ὅλ ̓ αὐτὰ τὰ λέω, ξέροντας πώς μπορεῖτε νὰ φωνάξετε μὲ στεντόρεια φωνή: «Παραβάτη»! Ὄθων Μ. Δέφνερ