Ζεὺς καὶ ε(ελας Ζεὺς καὶ «είς ( ̓Ιησοῦς) εἶναι μία, ἡ ἴδια, λέξη. “Η προτίμηση ἐδῶ τοῦ λατινικοῦ τύπου τῆς δεύτερης μορφῆς τῆς λέξεως εἶναι λογικὰ καὶ ἱστορικὰ δικαιολογημένη: ὁ τύπος ἀναπτύχθηκε καὶ νοηματίσθηκε ἀκριβῶς στὴν φάση τῆς ἀποκορυφώσεως τῆς ἰσχύος τῆς Ρωμαϊκῆς κοσμμοκρἀτορίας. [ ̓Αφήνω στοὺς διδασκάλους τὸ ζήτημα τῆς ἐμφανίσεως τοῦ τύπου αὐτοῦ ὑπὸ μορφὴν κυρίου ἀνδρικοῦ ὀνόματος σὲ προγενέστερους αἰῶνες]. Δὲν ἀνήκει στὸν ὑπογραφόμενο οὔτε θὰ χωροῦσε στὴ στενῶν πλαισίων ἐκδοτική του στήλη ἡ γλωσσικὴ (συγκριτικἢ) ἔρευνα τῶν δύο τύπων ἢ ἡ ἀναζήτηση τοῦ «ἱστορικοῦ» κλίματος ἢ τοῦ «ἱστορικοῦ» ὑποβάθρου ἑκατέρου. Οἱ λαμπροὶ ἐρευνητὲς τοῦ «Δαυλοῦ» καὶ εἴ τινες ἄλλοι, ποὺ ἔχουν ἐπιτύχει τῷ ὄντι θαυμαστὲς καὶ πρωτοποριακὲς σὲ παγκόσμια κλίμακα ἐπιδόσεις στὸν τομέα τῆς ἱστορικῆς-γλωσσικῆς ἑρμηνείας, ἂς πιάσουν, ἂν θέλουν, καὶ τὸν μίτο τοῦ τιθεμένου ἐδῶ αἰτήματος. Ὅμως ὁ ὑπογραφόμενος θὰ ἤθελε νὰ διατυπώση δύο βασικώτατες παρατηρήσεις ἐπὶ τῆς ἰδεολογικῆς προβληματικῆς ποὺ μοιραῖα ᾱπορρέει ἀπὸ τὴν ταυτότητα τῶν δύο λέξεων; Στὴν ἱστορία τοῦ πολιτισμοῦ τῆς ἀνθρωπότητας ὑπάρχουν δύο (μόνο) διαιρέσεις: Ὁ Κόσμος-Ζεὺς καὶ ὁ Κόσμος-.ε(ελς. Ὅλες οἱ ἄλλες μορφὲς πολιτισμοῦ εἶναι ἀρχαῖα ἢ νεώτερα γεννήματα (καὶ ὑποδιαιρέσεις) τῆς μιᾶς ἢ τῆς ἄλλης διαιρέσεως. Τὸ «Δωδεκάθεον Ζεὺς» εἶναι ἕνα, ὅπως καὶ τὸ «Δωδεκαπόστολον «ε(ς)α5» εἶναι ἕνα. [ ̓Αφήνω καὶ πάλι στοὺς διδασκάλους τὸ ζήτημα τῆς αὐτοδυναμίας ἢ αὐτοτέλειας τῶν διαφόρων τρόπων (πολιτικοϊστορικῆς ἢ θρη- σκευτικῆς) θεωρήσεως τῆς Ζωῆς καὶ τοῦ Κόσμου, ποὺ ἐμφανίσθηκαν ἢ ἐμφανίζονται στὶς διάφορες περιοχὲς τῆς 'Ὑδρογείου καὶ στὶς διάφορες ἐποχὲς τῆς ̓Ἱστορίας τοῦ ̓Ανθρώπου]. Ὃ Κόσμος-Ζεὺς μὲ τοὺς τέσσερες «γάμους» του (Ζεὺς-Μῆτις, Ζεὺς-Θέμις, Ζεὺς-Εὐρυνόμη, Ζεὺς-Μνημοσύνη) εἶναι ὁ Κόσμος ποὺ ἀγωνίσθηκε νὰ κρατήση σέ ἁρμονία τὸ ἱστορικὸ γίγνεσθαι μὲ τὸ φυσικὸ-συμπαντικὸ γίγνεσθαι. ̓Αντιπροσωπεύει τὴν Δύναμη τῆς ̓Ανθρωπότητας, ζευγνυόμενη μὲ τὴ Σοφία. Μαθαίΐνει δηλαδὴ πῶς νὰ ἐρ-ωτᾶ, ἐρ-ευνᾶ, ἑρ-μηνεύει (οἱ τρεῖς λέξεις εἶναι ταυτόσημες) τὴν Φύση καὶ ἀπὸ τὶς ἁπαντήσεις της νὰ ἀνιλῆ τὴν Δύναμη. Σοφία καὶ Δύναμη ἀποτελοῦν σχέση συμπληῥρώματος («ζεύ-ξεωςρ). Ὃ Κόσμος-Γε(εις μὲ τὶς ἰδεολογικὲς ἀξίες τῆς ̓Α-δυναμίας (ἀγάπη-εἱρήνη-ἐλπὶς-πίστις κ.ἄ.δ.) εἶναι ὁ Κόσμος ποὺ ἀγωνίσθηκε νὰ ὑπερκερασθῆ καὶ Ἄπερβληθῆ τὸ φυσικὸ γίγνεσθαι ἀπὸ τὸ ἱστορικὸ γίγνεσθαι. ̓Η σύγκρουσή του μὲ τὴν (ἐσωτερικὴ καὶ ἐξωτερικὴ) φύση εἶναι αἰωνίως ἀμφίρροπη -- καί, ὡς ἐκ τούτου, ἐντέλει θανάσιμη. Σοφία καὶ Δύναμὴ ἀποτελοῦν (αὐτοαναιρούμενη ἐν τέλει) σχέση ἰσότητας. Δὲν ὁδηγεῖ ἡ προβληματικὴ τοῦ «Δαυλοῦ» βεβαίως στὴν ἀναζήτηση τῆς «Συμβολῆς» τῶν δύο ̓Οδῶν τοῦ Πολιτισμοῦ. ̓Εκεῖνο ποὺ εἶναι βέβαιο, εἶναι ὅτι ἡ ἀναζήτηση τοῦ Περιοδικοῦ αὐτοῦ προσπαθεῖ νὰ εἶναι ὅπως κάθε γνήσια ἀναζήτηση: χωρὶς ὅρια. 'Ἡ ἀναζήτηση προκαθωρισμένου πράγματος (τῆς «Συμβολῆς» ἐπὶ τοῦ προκειμένου) θὰ ᾱποτελοῦσε ὅριο. Δ.Ι.Λ.