Ζεὺς καὶ ε(ελας Ζεὺς καὶ «είς (᾿Ιησοῦς) εἶναι µία, ἡ ἴδια, λέξη. “Η προτίµηση ἐδῶ τοῦ λα- τινικοῦ τύπου τῆς δεύτερης μορφῆς τῆς λέξεως εἶναι λογικὰ καὶ ἱστορικὰ δι- καιολογηµένη: ὁ τύπος ἀναπτύχθηκε καὶ νοηµατίσθηκε ἀκριβῶς στὴν φάση τῆς ἀποκορυφώσεως τῆς ἰσχύος τῆς Ρωμαϊκῆς κοσμµοκρἀτορίας. [᾿Αφήνω στοὺς διδασκάλους τὸ ζήτημα τῆς ἐμ- φανίσεως τοῦ τύπου αὐτοῦ ὑπὸ μορφὴν κυρίου ἀνδρικοῦ ὀνόματος σὲ προγενέ- στερους αἰῶνες]. Δὲν ἀνήκει στὸν ὑπογραφόμενο οὔτε θὰ χωροῦσε στὴ στενῶν πλαισίων ἐκδο- τική του στήλη ἡ γλωσσικὴ (συγκριτι- κἢ) ἔρευνα τῶν δύο τύπων ἢ ἡ ἀναζήτη- ση τοῦ «ἱστορικοῦ» κλίματος ἢ τοῦ «ἱ- στορικοῦ» ὑποβάθρου ἑκατέρου. Οἱ λα- μπροὶ ἐρευνητὲς τοῦ «Δαυλοῦ» καὶ εἴ τι- νες ἄλλοι, ποὺ ἔχουν ἐπιτύχει τῷ ὄντι θαυμαστὲς καὶ πρωτοποριακὲς σὲ παγκό- σμια κλίμακα ἐπιδόσεις στὸν τομέα τῆς ἱστορικῆς-γλωσσικῆς ἑρμηνείας, ἂς πιά- σουν, ἂν θέλουν, καὶ τὸν μίτο τοῦ τιθεμέ- νου ἐδῶ αἰτήματος. Ὅμως ὁ ὑπογραφό- μενος θὰ ἤθελε νὰ διατυπώση δύο βασι- κώτατες παρατηρήσεις ἐπὶ τῆς ἰδεολο- γικῆς προβληματικῆς ποὺ μοιραῖα ᾱ- πορρέει ἀπὸ τὴν ταυτότητα τῶν δύο λέ- ξεων; Στὴν ἱστορία τοῦ πολιτισμοῦ τῆς ἀνθρωπότητας ὑπάρχουν δύο (μόνο) διαιρέσεις: Ὁ Κόσμος-Ζεὺς καὶ ὁ Κό- σµος-.ε(ελς. Ὅλες οἱ ἄλλες μορφὲς πολιτισμοῦ εἶναι ἀρχαῖα ἢ νεώτερα γεν- νήματα (καὶ ὑποδιαιρέσεις) τῆς μιᾶς ἢ τῆς ἄλλης διαιρέσεως. Τὸ «Δωδεκάθεον Ζεὺς» εἶναι ἕνα, ὅπως καὶ τὸ «Δωδεκαπό- στολον «ε(ς)α5» εἶναι ἕνα. [᾿Αφήνω καὶ πάλι στοὺς διδασκάλους τὸ ζήτημα τῆς αὐτοδυναμίας ἢ αὐτοτέλειας τῶν διαφό- ρων τρόπων (πολιτικοϊστορικῆς ἢ θρη- σκευτικῆς) θεωρήσεως τῆς Ζωῆς καὶ τοῦ Κόσμου, ποὺ ἐμφανίσθηκαν ἢ ἐμφα- νίζονται στὶς διάφορες περιοχὲς τῆς 'Ὑδρογείου καὶ στὶς διάφορες ἐποχὲς τῆς ᾿Ἱστορίας τοῦ ᾿Ανθρώπου]. Ὃ Κόσμος-Ζεὺς μὲ τοὺς τέσσερες «γάμους» του (Ζεὺς-Μῆτις, Ζεὺς-Θέμις, Ζεὺς-Εὐρυνόμη, Ζεὺς-Μνημοσύνη) εἶναι ὁ Κόσμος ποὺ ἀγωνίσθηκε νὰ κρατήση σέ ἁρμονία τὸ ἱστορικὸ γίγνεσθαι μὲ τὸ φυσικὸ-συμπαντικὸ γίγνεσθαι. ᾽Αντι- προσωπεύει τὴν Δύναμη τῆς ᾿Ανθρωπό- τητας, ζευγνυόµενη μὲ τὴ Σοφία. Μα- θαίΐνει δηλαδὴ πῶς νὰ ἐρ-ωτᾶ, ἐρ-ευνᾶ, ἑρ-μηνεύει (οἱ τρεῖς λέξεις εἶναι ταυτό- σηµες) τὴν Φύση καὶ ἀπὸ τὶς ἁπαντή- σεις της νὰ ἀνιλῆ τὴν Δύναμη. Σοφία καὶ Δύναμη ἀποτελοῦν σχέση συµπλη- ῥρώματος («ζεύ-ξεωςρ). Ὃ Κόσμος-Γε(εις μὲ τὶς ἰδεολογι- κὲς ἀξίες τῆς ᾿Α-δυναμίας (ἀγάπη-εἱρή- νη-ἐλπὶς-πίστις κ.ἄ.δ.) εἶναι ὁ Κόσμος ποὺ ἀγωνίσθηκε νὰ ὑπερκερασθῆ καὶ Ἄ- περβληθῆ τὸ φυσικὸ γίγνεσθαι ἀπὸ τὸ ἱστορικὸ γίγνεσθαι. ᾿Η σύγκρουσή του μὲ τὴν (ἐσωτερικὴ καὶ ἐξωτερικὴ) φύση εἶναι αἰωνίως ἀμφίρροπη -- καί, ὡς ἐκ τούτου, ἐντέλει θανάσιμη. Σοφία καὶ Δύ- ναμὴ ἀποτελοῦν (αὐτοαναιρούμενη ἐν τέ- λει) σχέση ἰσότητας. Δὲν ὁδηγεῖ ἡ προβληματικὴ τοῦ «Δαυλοῦ» βεβαίως στὴν ἀναζήτηση τῆς «Συμβολῆς» τῶν δύο ᾿Οδῶν τοῦ Πολιτι- σμοῦ. ᾿Εκεῖνο ποὺ εἶναι βέβαιο, εἶναι ὅ- τι ἡ ἀναζήτηση τοῦ Περιοδικοῦ αὐτοῦ προσπαθεῖ νὰ εἶναι ὅπως κάθε γνήσια ἀ- ναζήτηση: χωρὶς ὅρια. 'Ἡ ἀναζήτηση προκαθωρισµένου πράγματος (τῆς «Συμβολῆς» ἐπὶ τοῦ προκειµένου) θὰ ᾱ- ποτελοῦσε ὅριο. Δ.Ι.Λ.