Μ ἐ ὅλον τόν σεβασμόν ποὺ τρέφω πρὸς τὸ ἀρμόδιον περὶ τὸν ΠΟΛιΙ- τισμόν μας ὑπουργεῖον --- ὅπως, ἄλλω- στε, πρὸς πᾶσαν τοῦ κράτους μας ἐξουσίαν --- θὰ διαφωνήσω μὲ τὴν πρόσφατον ἀπόφασίν του νὰ παραχω- ρήση τὸν χῶρον τῆς ᾽᾿ Ακαδημίας τοῦ Πλάτωνος πρὸς κατασκευὴν ποδο- σφαιρικοῦ γηπέδου. Κατανοῶ, βεβαίως, τὴν εὐθύνην του διὰ τὴν ἀνύψωσιν τοῦ πολιτιστικοῦ ἐπιπέδου τῶν ἑλλήνων. Καὶ ἀσφαλῶς δὲν εἶμαι τόσον ἠἡλίθιος, ὥστε νὰ μὴν ἔχω ἀντιληφθῆ τὴν µεγάλην, τὴν τραγι- κήν, θὰ ἔλεγα, ἔλλειψιν ποδοσφαιρικοῦ γηπέδου εἰς τὴν ᾿Αττικὴν καὶ ἰδιαιτέρως εἷς τὰς ᾿Αθήνας. ᾿Η ἕλλειψις, ἄλλωστε, εἶναι ξξώφθαλμος καθ᾽ ἑκάστην Κυρια- κὴν εἰς πάντα ἐχέφρονα ἄνθρωπον. ᾽Ο παρατηρούμενος συνωστισμός εἰς τὰ ὀλίγα ὑπάρχοντα γήπεδα εἶχεν, μάλι- στα, ὡς ἀποτέλεσμα πέρισυ νὰ φονευ- θοῦν καὶ δέκα ἄτομα εἰς τὴν θύραν 13 τοῦ γηπέδου τοῦ ἤρωος τῆς ᾿Επανα- στάσεως Γεωργίου Καραϊσκάκη. "Ολα αὐτὰ τὰ γνωρίζω καλῶς. Πλὴν, νομίζω, ὅτι δὲν συμφέρει εἰς τήν χώραν μας νὰ γίνει ἐκεῖ γήπεδον. Καὶ. δὲν ἀσπάζομαι, βεβαίως, τὰ ἀναγραφέντα περὶ «ἰστορικότητος», «παραδόσεων» κλπ. φληναφήματα ὠρισμένων ἁἀντι- δραστικῶν κρονολήρων. Μὲ τὸν Πλά- τωνα, ὄπως καὶ μὲ τοὺς ὑπολοίπους ἀρχαίους συγγραφεῖς, ξεμπερδέψαμε διὰ παντός, ὅταν, πρὸ ἐτῶν, τὸ κράτος Τοῦ ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΗ ΚΑΡΦΙΑ μας ἁπήλλαξε τὴν νεολαίαν μας ἀπὸ τὸ ἄγος αὐτὸ τῶν ἀρχαίων φλυαριῶν, ἐξοβελίσαν τὰ κείμενά των ἀπὸ τὰ σχολεῖα µας. ΄Η εὔστοχος αὔτη ἐνέρ- γεια, ὡς θὰ ἔχετε ἤδη διαπιστώσει, εχει μεγάλως συμβάλει εἰς τὴν ἄνοδον τοῦ μορφωτικοῦ καὶ κυρίως τοῦ γλωσσικοῦ ἐπιπέδου τῶν μαθητῶν, οἱ ὁποῖοι --- μετὰ καὶ τὴν πρόσφατον κατάργησιν τῶν ἀχρήστων τόνων καὶ πνευμάτων -- ἐπιδίδονται πλέον ἀπερίσπαστοι στὴν εδραίωση τῆς ἔκδηµοκρατισµένης παι- δείας µας μὲ τὴν πολιτικὴ βούληση γιὰ συμβολὴ στὴν παγκόσμια εἱρήνη, στὸν ἀφοπλισμὸ καὶ τὴν ἁποπυρηνικοποίη- ση τῶν Βαλκανίων... Δεν εἶναι, λοιπόν, προγονοπληξία ἢ ἔρως πρὸς τοὺς ἁποπεμφθέντας ἀρχαί- ους συγγραφεῖς ἡ αἰτία τῆς διαφωνίας