Σ ́ ΜΕΤΕΩΡΙΣΜΟΙ ἢ Κλοπή, κλοπολογία καὶ μαθηματικὰ ̓Ενδιαφέρομαι γιὰ ὅ,τι μ ̓ ἐνδιαφέρει. Σοῦ φαίνεται, φίλε ἀναγνώστη, ταυτολογία ἡ φράση αὐτή; Μὰ αὐτὴ ἀκριβῶς, ἡ ταυτολογία, ἀποτελεῖ τὴν πιὸ σίγουρη καὶ ἰσχυρὴ ἀπὸ τὶς τέσσερες ἀρχὲς τῆς ἀριστοτελικῆς τυπικῆς-μαθηματικῆς λογικῆς, δηλαδὴ τῆς μόνης μεθόδου προσεγγίσεως τῆς πραγματικότητας ἀπὸ τὴν ̓Εὁποία «παράγεται» σύμπασα ἡ πιστήμη, ἡ Τεχνολογία καὶ γενικὰ ὁ Λόγος. Ἢ ταυτολογία (ὄχι ταυτότης) εἶναι ὁ χαλύβδινος θεμέλιος λίθος σκέψεως σὲ σύγκριση π.χ. μὲ μία ἄλλη ἀρχὴ τῆς λογικῆς, «τῆς τοῦ τρίτου ἀποκλείσεως», ποὺ εἶναι ἡ «ξύλινη» ἀφετηρία τοῦ στοχάζεσθαι. ̓Ενδιαφέρομαι νὰ μιλῶ γιὰ τὴν κλοπή, γιατὶ μ ̓ ἐνδιαφέρει ἡ κλοπή. Τουτέστιν κλοπολογῶ, γιατὶ εἷμαι κλέφτης: ἴΑν ἡ ἔννοια τῆς κλοπῆς ἀπουσίαζε ἀπὸ τὸ ἐννοιολόγιό μου, οὐδέποτε θὰ μιλοῦσα περὶ κλοπῆς. ̓Η ἰσχὺς τῆς θέσεως αὐτῆς εἶναι μαθηματική. ̓Αλλὰ κλοπολογῶ ὄχι ὡς κλέφτης, ἀλλ ̓ ἴσα-ἴσα ὡς κατήγορος ἢ διώκτης τῶν κλεπτῶν. ΓἼΑρα ἐδῶ «σπάει» ἡ μαθηματικὴ-τυπική μου λογική, Ἔ, ὄχι, φίλε ἀναγνώστη! Ἢ γρανιτένια (ταυτολογικὴ) βασικἢ σκέψη τοῦ παρόντος σημειώματος δὲν ραγίζει μὲ τίποτα... ̓Εδῶ ᾱπλῶς ἔχουμε μιὰ ἀπὸ τὶς πολλές της ἐκφάνσεις: εἶναι ὁ «νόμος τῆς ταυτότητας τῶν ἀντιθέσεων», νόμος ποὺ κακῶς θεωρεῖται κατάκτηση τῆς σύγχρονης Φυσικῆς: “Ὁ 'Ηράκλειτος τὸν εἶχε διατυπώσει μὲ τὴν συνήθη του ἐκπληκτικὴ λακωνικότητα 25 περίπου αἰῶνες πρὶν ἀπὸ τοὺ σύγχρονους νομπελίστες τῆς Φυσικῆς: «ἐναντία τ ̓ αὐτά» ἢ --- γιατὶ ὅχι; --- «ἐναντία ταὐτά». Τὰ ἴδια πράγματα εἶναι ἀντίθετα ἢ. ---- ἂν θέλετε --- τὰ ἀντίθετα εἶναι ἴδια. ̓Ιδοὺ π.χ. μερικὲς ταυτότητες μαθηματικὲς ποὺ ἀπορρέουν ἀπὸ τὸν καθολικῆς ἰσχύος «νόμο τῆς ταυτότητας τῶν ἀντιθέσεων»: Κλοπήξάντικλοπή, κλέφτηςΞαντικλέφτης, κλοπολογίαξάντικλοπολογλία, κλεπτικὸςΞἀντικλεπτικός... (καὶ τἀνάπαλιν ἀσφαλῶς, ἀφοῦ πρόκειται περὶ σχέσεως ταυτότητας). Φαίνεται --- γιὰ νὰ εἶμαι καθολικὰ δίκαιος --- ὅτι κι ἐμένα, ποὺ ἀσχολοῦμαι λίγο ἐδῶ μὲ τὴν κλοπολογία (ἐνῶ ὑπάρχουν φοβερῆς τωόντι σημασίας πράγματα ποὺ θάπρεπε νὰ μὲ ἀπασχολοῦν; Παιδεία, Γλῶσσα, «Εὐρυνόμη», Καλλιέργεια, Λόγος καὶ τόσα ἄλλα), δὲν θὰ εἶχες ἄδικο, φίλε ἀναγνώστη, ἂν μὲ θεωρήσης λίγο κλέφτη! Μπροστὰ σ ̓ ἕνα τέτοιον ὑπαρκτὸ κίνδυνο σπεύδω λοιπὸν νὰ περιορίσω τὴν ἀπόδειξη τῆς «κλεπτικότητάς» μου, κλείνοντας ἐδῶ στὴ μία σελίδα τοὺς «Μετεωρισμοὺς» τοῦ τεύχους αὐτοῦ, ἀντὶ τοῦ μόνιμου δισελίδου μου. Φαντάζομαι, ὅτι ἡ ἀπόφασή μου αὐτὴ σὲ ἔπεισε ὅτι, κι ἂν ἀκόμη εἶμαι κλέφτης, εἶμαι λιγώτερο ἀπὸ τὸ σύνηθες! Μετέωρος