ΤΗ. κ. ΜΕΘΟΝΟΌΘΗ, ΤΗΕ 5εβτεῇῃ {οἵ εχίτα (εγγεςίτία] ἱΠίε[Πίρεηοξ ( ̓ Αναζήτηση ἐξωγήινης νοημοσύνης) Τὰ νοήμονα ὄντα, ἄν χαρακτηρίσουμε ἔτσι τούς ἀνθρώπους, ἀποικοῦν τό σύμπαν ὄχι μέ διαστημόπλοιο ἀλλὰ μὲ ραδιοφωνικὰ καὶ τηλεοπτικὰ σήματα. Τὸ ταξίδι, διαρκείας τεσσάρων ἐτῶν φωτός, ἀπὸ τὴν Γῆ ὥς τὸν ἐγγύτατο ἀστέρα τοῦ Κενταύρου, ὁ ὁποῖος εἶναι καὶ ὁ πλησιέστερος πρὸς τὴν Γῆ, θὰ χρειαζόταν αἰῶνες γιὰ νὰ παραγματοποιηθῆ, ἀλλὰ τὰ ραδιοσήματα, τὰ ὁποῖα κινοῦνται μὲ τὴν ταχύτητα τοῦ φωτός, τὸ κάνουν ἐντὸς τεσσάρων ἐτῶν. Ἔτσι, ἄν ὑπάρχουν ὄντα σὰν ἐμᾶς κάπου εἰς τὸ σύμπαν, κατὰ τὸν μηχανικὸ ΤΠ.Ε. ΜεΏοποιυρῃ, ὁ τρόπος γιὰ νὰ τὰ ἀνακαλύψουμε, δὲν εἶναι νὰ περιμένουμε τὸ διαστημόπλοιό τους, ἀλλὰ νὰ συντονισθοῦμε μὲ τὰ κανάλια τῶν διαστρικῶν ἐπικοινωνιῶν. “Ἡ πρόκληση εἶναι νὰ ἐκτιμήσουμε ποιὸ ἀπὸ τὸ ἄπειρο πλῆθος τῶν καναλιῶν πρέπει νὰ ἀκούσουμε. (Τὰ ραδιόφωνά μας ἔχουν ἕνα πεπερασμένο ἀριθμὸ σταθμῶν μόνον, ἐπειδὴ οἱ κυβερνητικὲς ὑπηρεσίες ἐπιτρέπουν τὴν χρήση μερικῶν σαφῶς καθορισμένων συχνοτήτων). Κατά τὸ 1960 ὁ ἀστρονόμος Εταπκ Ὠτακε, ὁ πρῶτος ὁ ὁποῖος προσπάθησε νὰ συντονισθῆ μὲ ἐξωγήινο ραδιόφωνο, ἐπέλεξε ἕνα κανάλι͵ τὸ ὁποῖο κάθε νοῆμον ὄν θὰ ἔπρεπε νὰ θεωρῆ σταθερό: τὴν φυσικὴ συχνότητα τῶν ραδιο-κυμάτων, τὰ ὁποῖα ἐκπέμπονται ἀπὸ ἄτομα ὑδρογόνου, τοῦ ἐπικρατεστέρου στοιχείου τοῦ γαλαξία μας. 'Ο ΏταΚε δὲν ἦταν τυχερός, ὅπως καὶ οἱ ἑπόμενοι, οἱ ὁποῖοι συντονίσθηκαν μὲ τὴν συχνότητα τῶν κυμάτων τῶν ἐκπεμπομένων ἀπὸ μόρια ὑδροξυλίου, τὰ ὁποῖα εἶναι ἐπίσης πολλά. Σήμερα οἱ ἐπιστήμονες τοῦ ἐρευνητικοῦ κέντρου Μερδοῃδηηεὶ ΕχίταίεΓτεςίγΙαἱ Αςς8Υ, σὲ ἕνα προάστιο τῆς Βοστώνης, προσεγγίζουν τὸ πρόβλημα μὲ πλέον πολύπλοκο τρόπο, χρησιμοποιώντας ὑπολογιστές, γιὰ νὰ ἐλέγξουν ὀκτώ ἑκατομμύρια συχνότητες. Μέχρι τώρα καὶ αὐτοὶ ὅμως δὲν ἔχουν ἐπιτύχει τίποτα, σύμφωνα μὲ τὸ ἐν ἐπικεφαλίδι βιβλίο τοῦ ΤΗ. ΕΚ. ΜοΡ. Πολλοὶ ἀποροῦν μὲ τὴν αἰσιόδοξη βεβαιότητα ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι πιστεύουν, ὅτι οἱ ἐξωγήινοι θὰ μᾶς καλέσουν, ἄν ἐμεῖς περιμένουμε στὸ τηλέφωνο. ̓Αλλὰ ὁ Μο Ώοποιρι ἱσχυρίζεται, ὅτι, ἄν ἡ ζωὴ ἐξελίχθηκε βάσει γηΐνων φυσικῶν διαδικασιῶν, τὸ ἴδιο ἆσφαλῶς θὰ μποροῦσε νὰ ἔχη συμβῆ καὶ σὲ ἄλλο σημεῖο τοῦ σύμπαντος -- καὶ συχνά. Πιστεύει, ὅτι διὰ τῆς ἐπικοινωνίας μὲ αὐτοὺς τοὺς ἐξωγήινους «πολὺ πιθανὸν νὰ εὑρεθοῦν λύσεις εἰς τὰ γήινα προβλήματά μας». Αν οἱ πολιτισμοὶ τοῦ πλανήτη Βέγα ἔ ἔχουν ἤδη ἀνιχνεύσει τὶς ἐκπομπές μας, ἄραγε θὰ αἰσθάνονται κι αὐτοὶ τὸ ἴδιο; Νίτσα ̓Αργυροπούλου ΜΙΧΑΗΛ Ν. ΚΑΛΟΓΗΡΟΥ, Τραγικὴ ἄγνοια ἝἛνα πολὺ πρωτότυπο βιβλίο. 'Ο συγγραφέας του, φιλόλογος, νοηματίζει πολύτροπα τὸν ἀριστοτελικὸ ὁρισμὸ τῆς τραγωδίας, ποὺ εἶναι σὲ ὅλους μας γνωστὸς (τὸν μάθαμε στὸ σχολεῖο). 'Ἡ ἐνάργεια νοῦ ποὺ προκαλεῖ, εἶναι πολὺ χρήσιμη στὴν ἐποχή μας, σήμερα ποὺ ἡ τεχνολογικἡ εὐζωῖα κατάργησε τὴν πνευματικὴ οὐσία τοῦ ἀνθρώπου. Μὲ συνειρμικὸ λόγο καὶ διανοήματα διαχωρίζει τὸ στοχασμό του ἀπὸ τὸ ἀχνόφως τοῦ παραλογισμοῦ γεμίζοντας μὲ γνώση τὰ μάτια τῆς ψυχῆς. ̓Ακολουθεῖ μιὰ μεθοδικὴ πορεία γιὰ τὴν ἐξιχνίαση τοῦ θέματος --- θέματος δύσκολου, γιατὶ οἱ ἰδέες νοοῦνται, ἀλλὰ δὲν εἶναι αἰσθη-