ΤΗ. κ. ΜΕΘΟΝΟΌΘΗ, ΤΗΕ 5εβτεῇῃ {οἵ εχίτα (εγγεςίτία] ἱΠίε[Πίρεηοξ (᾿ Αναζήτηση ἐξωγήινης νοημοσύνης) Τὰ νοήµονα ὄντα, ἄν χαρακτηρίσουµε ἔτσι τούς ἀνθρώπους, ἀποικοῦν τό σύμπαν ὄχι μέ διαστημόπλοιο ἀλλὰ μὲ ραδιοφωνικὰ καὶ τηλεοπτικὰ σήματα. Τὸ ταξίδι, διαρκείας τεσσάρων ἐτῶν φωτός, ἀπὸ τὴν Γῆ ὥς τὸν ἐγγύτατο ἀστέρα τοῦ Κενταύρου, ὁ ὁποῖος εἶναι καὶ ὁ πλησιέστερος πρὸς τὴν Γῆ, θὰ χρειαζόταν αἰῶνες γιὰ νὰ παραγματοποιηθῆ, ἀλλὰ τὰ ραδιοσήµατα, τὰ ὁποῖα κινοῦνται μὲ τὴν ταχύτητα τοῦ φωτός, τὸ κάνουν ἐντὸς τεσσάρων ἐτῶν. Ἔτσι, ἄν ὑπάρχουν ὄντα σὰν ἐμᾶς κάπου εἰς τὸ σύμπαν, κατὰ τὸν μηχανικὸ ΤΠ.Ε. ΜεΏοποιυρῃ, ὁ τρόπος γιὰ νὰ τὰ ἀνακαλύψουμε, δὲν εἶναι νὰ περιμένουμε τὸ διαστηµό- πλοιό τους, ἀλλὰ νὰ συντονισθοῦμε μὲ τὰ κανάλια τῶν διαστρικῶν ἐπικοινωνιῶν. “Ἡ πρόκληση εἶναι νὰ ἐκτιμήσουμε ποιὸ ἀπὸ τὸ ἄπειρο πλῆθος τῶν καναλιῶν πρέπει νὰ ἀκούσουμε. (Τὰ ραδιόφωνά µας ἔχουν ἕνα πεπερασμένο ἀριθμὸ σταθμῶν µόνον, ἐπειδὴ οἱ κυβερνητικὲς ὑπηρεσίες ἐπιτρέπουν τὴν χρήση μερικῶν σαφῶς καθορισµένων συχνοτή- των). Κατά τὸ 1960 ὁ ἀστρονόμος Εταπκ Ὠτακε, ὁ πρῶτος ὁ ὁποῖος προσπάθησε νὰ συ- ντονισθῆ μὲ ἐξωγήινο ραδιόφωνο, ἐπέλεξε ἕνα κανάλι͵ τὸ ὁποῖο κάθε νοῆμον ὄν θὰ ἔπρε- πε νὰ θεωρῆ σταθερό: τὴν φυσικὴ συχνότητα τῶν ραδιο-κυµάτων, τὰ ὁποῖα ἐκπέμπονται ἀπὸ ἄτομα ὑδρογόνου, τοῦ ἐπικρατεστέρου στοιχείου τοῦ γαλαξία µας. 'Ο ΏταΚε δὲν ἦταν τυχερός, ὅπως καὶ οἱ ἑπόμενοι, οἱ ὁποῖοι συντονίσθηκαν μὲ τὴν συχνότητα τῶν κυμάτων τῶν ἐκπεμπομένων ἀπὸ μόρια ὑδροξυλίου, τὰ ὁποῖα εἶναι ἐπίσης πολλά. Σήµερα οἱ ἐπιστή- µονες τοῦ ἐρευνητικοῦ κέντρου Μερδοῃδηηεὶ ΕχίταίεΓτεςίγΙαἱ Αςς8Υ, σὲ ἕνα προάστιο τῆς Βοστώνης, προσεγγίζουν τὸ πρόβλημα μὲ πλέον πολύπλοκο τρόπο, χρησιµοποιώντας ὑ- πολογιστές, γιὰ νὰ ἐλέγξουν ὀκτώ ἑκατομμύρια συχνότητες. Μέχρι τώρα καὶ αὐτοὶ ὅμως δὲν ἔχουν ἐπιτύχει τίποτα, σύμφωνα μὲ τὸ ἐν ἐπικεφαλίδι βιβλίο τοῦ ΤΗ. ΕΚ. ΜοΡ. Πολλοὶ ἀποροῦν μὲ τὴν αἰσιόδοξη βεβαιότητα ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι πιστεύουν, ὅτι οἱ ἐ- ξωγήινοι θὰ μᾶς καλέσουν, ἄν ἐμεῖς περιμένουμε στὸ τηλέφωνο. ᾿Αλλὰ ὁ Μο Ώοποιρι ἱ- σχυρίζεται, ὅτι, ἄν ἡ ζωὴ ἐξελίχθηκε βάσει γηΐνων φυσικῶν διαδικασιῶν, τὸ ἴδιο ἆσφα- λῶς θὰ μποροῦσε νὰ ἔχη συμβῆ καὶ σὲ ἄλλο σημεῖο τοῦ σύμπαντος -- καὶ συχνά. Πιστεύ- ει, ὅτι διὰ τῆς ἐπικοινωνίας μὲ αὐτοὺς τοὺς ἐξωγήινους «πολὺ πιθανὸν νὰ εὑρεθοῦν λύσεις εἰς τὰ γήινα προβλήματά µας». Αν οἱ πολιτισμοὶ τοῦ πλανήτη Βέγα ἔ ἔχουν ἤδη ἀνιχνεύ- σει τὶς ἐκπομπές µας, ἄραγε θὰ αἰσθάνονται κι αὐτοὶ τὸ ἴδιο; Νίτσα ᾿Αργυροπούλου ΜΙΧΑΗΛ Ν. ΚΑΛΟΓΗΡΟΥ, Τραγικὴ ἄγνοια ἝἛνα πολὺ πρωτότυπο βιβλίο. 'Ο συγγραφέας του, φιλόλογος, νοηµατίζει πολύτροπα τὸν ἀριστοτελικὸ ὁρισμὸ τῆς τραγωδίας, ποὺ εἶναι σὲ ὅλους µας γνωστὸς (τὸν μάθαμε στὸ σχολεῖο). 'Ἡ ἐνάργεια νοῦ ποὺ προκαλεῖ, εἶναι πολὺ χρήσιµη στὴν ἐποχή µας, σήµερα ποὺ ἡ τεχνολογικἡ εὐζωῖα κατάργησε τὴν πνευματικὴ οὐσία τοῦ ἀνθρώπου. Μὲ συνειρµι- κὸ λόγο καὶ διανοήματα διαχωρίζει τὸ στοχασμό του ἀπὸ τὸ ἀχνόφως τοῦ παραλογισμοῦ γεμίζοντας μὲ γνώση τὰ μάτια τῆς ψυχῆς. ᾿Ακολουθεῖ μιὰ μεθοδικὴ πορεία γιὰ τὴν ἐξι- χνίαση τοῦ θέματος --- θέματος δύσκολου, γιατὶ οἱ ἰδέες νοοῦνται, ἀλλὰ δὲν εἶναι αἰσθη-