Συμβάντα, συμβαίνοντα καὶ συμβησόμενα Δὲν ὑπάρχει συμβαῖνον τοῦ παρό- ντος, ποὺ νὰ μὴν συναρτᾶται μὲ συμ- βὰν τοῦ παρελθόντος. Καὶ δὲν ὑπάρχει συμβησόμενο τοῦ μέλλοντος, ποὺ νὰ μὴν εἶναι αἰτιατὸ γεγονότων τοῦ παρό- ντος καὶ τοῦ παρελθόντος, Ἢ ἀλλη- λουχία (στὴ φύση καὶ τὴν ἱστορία) δὲν ἀποτελεῖ ἁπλῶς χρονικὴ συνέχεια ἆλ- λὰ αὐστηρῶς λογικὴ (καὶ πραγματικὴ) συνέπεια. Ὅσοι προσπαθοῦν νὰ ζοῦν καὶ νὰ δροῦν τώρα ἐν «ἀνεξαρτησίᾳ» πρὸς τὴ ζωὴ καὶ τὴν δράση τοῦ παρελ- θόντος συγκρούονται ὄχι μόνο μὲ τὴν ἱστορία ἀλλὰ καὶ μὲ τὴν ἴδια τὴ γονι- διακή τοὺς ὑπόσταση, ἡ ὁποία ἔχει προσκτηθῆ καὶ «φέρει» ὅλα τὰ πρὸ τῆς γεννήσεώς:της συμβάντα στὸ γενεαλο- γικὸ ΝΑ της. Συνεπῶς ὅσοι ἐπιχει- ροῦν νὰ μηδενίσουν τὸ παρελθὸν (στὴ ζωή, τὴν ἱστορία ἢ τὴ φύση) ἁπλῶς ματαιοπονοῦν. Αὐτὴ ἡ ἐκ τῆς φύσεως τῶν πραγμά- των μάταιη, ἡ παράφρων ἀπόπειρα μη- δενισμοῦ τοῦ παρελθόντος ἀποτελεῖ τὸ κύριο σύμπτωμα τῆς παρούσης βαρύ- ταῖης "Ελληνικῆς Νόσου. Εἴμεθα μάρτυρες ἑνὸς θεάματος ἀπίστευτου: Τὸ σημερινὸ ἑλληνικὸ «πνεῦμα», ἡ σημερινὴ ἑλληνικὴ «πολιτική», ἡ ση- μερινὴ ἑλληνικὴ «ἐπιστήμη», «κοινω- νία», «ἰθύνουσα τάξη», «μᾶζα», «δια- νόηση», «οἰκονομία»... ζοῦν καὶ δροῦν ἐρήμην πάσης ἱστορικῆς μνήμης. Λὲς καὶ τὸ κέντρο τοῦ ἑλληνικοῦ ἐγκεφά- λου, ὅπου συγκεντρώνονται καὶ ἑδρά- ζονται τὰ «σημάδια» τῶν συμβάντων, ἔ- χει λοβοτομηθῆ χειρουργικῶς. Ὅ,τι προδιέγραψε τὸ "Ελληνικὸ Παρὸν ᾱ- περρίφθη εἰς τὸ πῦρ τὸ ἐξώτερον, Γλῶσσα, πολιτισμός, ἱστορικὰ συμβά- ντα, τρόπος ἀντιλήψεως τῆς ζωῆς καὶ τοῦ κόσμου, ὁλόκληρη ἡ µεγαλειώδης κι ὁλοζώντανη ἐσαεὶ πλημμυρὶς τοῦ “Ελληνικοῦ Προτύπου (ποὺ εἶναι τὸ θεμέλιο ὄχι μόνο τοῦ σημερινοῦ «δι- κοῦ μας» ἀλλὰ -- καὶ μὴ γελιέστε! --- ὃ- λοκληρου τοῦ Παγκόσμιου Πολιτι- σμοῦ) δὲν σηµαίνει τίποτε στὴν σηµε- ρινὴ «Ελλάδα». Οἱ πάντες ἀσχολοῦ- νται μὲ τὴν οἰκονομία, τὰ εἰσοδήματα, τὴν ΑΤΑ, τὰ ἐπιτόκια, τὶς τιμὲς αὐτο- κινήτων, τὴν δίψα ἐπιβολῆς, τα... Τί- ποτε δὲν θυμίζει ὅτι ὁ Τόπος, ὁ Λαὸς καὶ ἡ ἡγεσία τοῦ σύγχρονου « Ελλη- νισμοῦ» ἀποτελοῦν τοὺς ἀποδοχεῖς καὶ κληρονόμους ἑνὸς γιγαντιαίου, οἶκου- µενικῆς ἀξίας καὶ σὲ παγκόσμια κλί- µακα μοναδικοῦ τρόπου θεωρήσεως τῆς ζωῆς. Ἢ ἱστορική µας μνήμη μποροῦμε νὰ θεωρήσωμµε -- βάσει τῶν «ἐνδείξεων» ποὺ μᾶς προσφέρουν οἱ ᾱ-' ναφορὲς τῆς «ἰθύνουσας τάξεώς» µας ---ὅτι ἐξικνεῖται τὸ πολὺ μέχρι τὸν Γοργοπόταμο καὶ τὸ Κιλελέρ... ᾿ Ὅσο μπορεῖ νὰ ἀποδειχθῆ μέσα στὰ πλαίσια ἑνὸς μικροῦ ἐκδοτικοῦ σχολίου, κατεφάνη στὴν ἀρχὴ τοῦ πα- ρόντος σημειώματος, ὅτι ἡ ἐπιχείρηση πλήρους ἀποσυνδέσεως τῶν συμβαινό- ντων ἀπὸ τὰ συμβάντα εἶναι μάταιη μανιοκαταδιωτικὴ ψύχωση παραφρό- νων. Καμμία δύναμη δὲν θὰ καταργή- ση τὸν χαλύβδινο νόµο τῆς φυσικῆς, βιολογικῆς καὶ ἱστορικῆς συνέπειας καὶ ἀλληλουχίας. Τὰ συμβάντα εἶναι ὁ- λοξώντανα καὶ προδιαγράφουν αὐστη- ρῶς τὰ δυμβαίνοντα. "Ας μὴν αὐταπα- τᾶται λοιπὸν ἡ ἐξουσιαστική παράνοια τοῦ καιροῦ µας. Τὰ «συμβαίνοντά» της, κατὰ τὸ μέτρο ποὺ εἶναι ἀσυνάρτητα πρὸς τὴν ἑλληνική ἱστορία, εἶναι πλα- στά, εἶναι φανταστικά, εἶναι ἁπλῶς ψευδαισθήσεις της. ᾿Αλλὰ ἂς μὴ αὖ- ταπατᾶται καὶ σὲ κάτι ἀκόμη, ἴσως πιὸ σημαντικό: Οὔτε τὰ συμβησόμενα θὰ εἶναι ἀποσυναρμολογημένα ἀπὸ τὰ συμβάντα. Τὸ ᾿Ελληνικὸ Μέλλον θὰ εἶναι τέκνο-διάδοχος τοῦ ᾿Ελληνικοῦ Παρελθόντος. . Δ...Λ.