δ ́ ΜΕΤΕΩΡΙΣΜΟΙ “κατ ̓ ̓Εκλογὲς καὶ ἑλληνικὴ γλῶσσι Ὃ «Δαυλὸς» ἔχει ἐπανειλημμένως σημειώσει τὴν πεντακάθαρη -γιὰ ὅσους ἔχουν ἐμβαθύνει στὴν ἱστορία --- ἀλήθεια ὅτι ἡ διὰ μέσου τῶν αἰώνων ἑλληνικὴ «σταθερὰ» εἴναι ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα. [Τὸ ἑλληνικὸ κράτος, ἡ ἑλληνικὴ οἰκονομία, ἡ θρησκεία κ.λπ. εἶναι «μεταβλητές», ἀφοῦ κατὰ περιόδους εἴτε ἐξαφανίζονταν ἐντελῶς εἴτε ἄλλαζαν]. Αν ὑπῆρχε πάντοτε καὶ ὑπάρχη καὶ σήμερα συνεπῶς ̓Ελλάδα, τοῦτο ὀφείλεται στὸ γεγονὸς ὅτι ὑπῆρχε πάντοτε καὶ ὑπάρχει καὶ σήμερα ἑλληνικὴ γλῶσσα. ἜΑν πολιτικὴ ἡγεσία μιᾶς ὁμάδος σημαίνη ἀρχηγία, τῆς ὁποίας ρόλος εἶναι ἡ ἐπιβίωση καὶ προαγωγὴ τῆς ὁμάδος (καὶ δὲν μπορῶ νὰ φαντασθῶ ἄλλο ρόλο γιὰ οἷαδήποτε κατὰ φύσιν ἡγεσία, ἐκτὸς ἂν πρόκειται γιὰ τὴν σημερινὴ ἔκτροπη, διάστροφη καὶ παρά φύσιν μορφή της, τὴν ἐξ-ουσία), τότε ἡγεσία τῆς ὁμάδος ποὺ λέγεται "Ελληνισμὸς σημαίνει πρώτιστα τοὺς ταγοὺς ἐκείνους τοῦ ̓Ελληνισμοῦ ποὺ κατὰ κύριο λόγο φροντίζουν, μεριμνοῦν καὶ ἀσκοῦν (ἐκτὸς τῶν δευτερευουσῶν δραστηριοτήτων τους, ὅπως οἱ οἰκονομικές, διπλωματικές, κοινωνικές κ.λπ.) τὴν πολιτικὴ γιὰ τὴν ὕπαρξη καὶ καλλιέργεια τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας. "Η ἱστορία μᾶς ὁδη- ̓ γεῖ μαθηματικῶς στὸ αἴτημα ἢ τὸ ἵστορικὸ ἀξίωμα, ἂν θέλετε, αὐτό. Παρακολουθῶ τὶς προεκλογικὲς δραστηριότητες τῶν ἑκατοντάδων πολιτικῶν ὅλων τῶν κομμάτων (λό- γους, δηλώσεις, ἐξαγγελίες, διακηρύξεις, προγράμματα καὶ τόσα ἄλλα, μὲ τὰ ὁποῖα ἐπιχειροῦν νά πείσουν τὴν ̓Ομάδα ὅτι εἶναι κατάλληλοι, γιὰ νὰ τῆς ἐξασφαλίσουν τὴν ἐπιβίωση καὶ τὴν προαγωγή της), ἀκούω νὰ ἀναφέρωνται σ ̓ ὅλους τοὺς τομεῖς τοῦ ἐπιστητοῦ καὶ νὰ ἐπαγγέλλωώνται ὅλα ὅσα θά... μᾶς σώσουν, ἀλλά... ̓Αλλὰ δὲν ἄκουσα (ἐκτὸς μιᾶς μονολεκτικῆς ἀναφορᾶς στὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα ἐκ μέρους ἕνὸς ἀρχηγοῦ μικροῦ κόμματος) οὔτε λέξη, οὔτε νύξη, οὔτε ὑπαινιγμὸ γιὰ τὸ τὶ σκέπτονται καὶ τὶ θὰ κάνουν γιὰ τὸ πρώτιστο καὶ μέγιστο καὶ ζωτικώτατο θέμα τῆς (καταστρεφόμενῆς, συρρικνούμενης, κακοποιούμενης, λησμονούμενης καὶ κυριολεκτικὰ ἀπειλούμενης μὲ ὁριστικὴ ἐξαφάνιση) ἑλληνικῆς μας γλώσσας. Τί συμβαίνει μὲ τοὺς ἀνθρώπους αὐτούς; Δὲν ἐπικοινωνοῦν μὲ τὴν πραγματικότητα, δὲν ἔχουν ὑποτυπώδη αἴσθηση τῆς ἱστορίας, δὲν καταλαβαίνουν τίποτε; ̓Η καταλαβαίνουν καὶ μᾶς τὸ κρύβουν, Τὸ τεράστιο (πολιτικό, πολιτικώτατο/) θέμα ποὺ λέγεται ἑλληνικὴ γλῶσσα εἶναι γι ̓ αὐτοὺς «τέρρα ἰνκόγκνιτα» -- γιὰ νὰ τοὺς κάνω τὸ χατήρι, χρησιμοποιώντας μιὰ λατινικὴ φράση τῆς «μόδας» ἀντὶ μιᾶς, μισητῆς γι ̓ αὐτούς, ἑλληνικῆς --- ἢ μήπως «ἀπηγορευμένος καρπός»; Τὶ νὰ πῶ κι ἐγώ, φίλε ἀναγνώ-. στη... Μακάρι νὰ εἶμαι ἄδικος, ἀλλὰ ὅλο αὐτὸ τὸ θέαμα, οὐ μὴν ἀλλὰ καὶ ὁ παρελθὼν βίος καὶ πολιτεία