ΔΕΙΝΙΑΣ ΕΚΡΗΓΝΥΟΜΕΝΟΣ Ὃ «μέγας» Ναπολέων Βοναπάρτης καὶ ὁ μύθος τῆς μεγαλωσύνης του... Μὲ τοῦτο τὸ κείµενο κάποιοι θ᾽ «ἀνακαλύφουν» ἐπὶ τέλους (οἱ πολλοὶ θὰ ἐπα- ναβεβαιωθοῦν γιὰ) τὸ πόσον ἡ ἐπαναστατικότης τούτης τῆς ἔκδοσης τρικλοποδίζει.. τὴν «τάξι πραγμάτων», ποὺ στὰ πλαίσιά της ἡ ἀνθρώπινη φύσις φέρει καὶ φέρεται στὴν ἧττα... - Ποιὰ ἧττα; -- Αὐτὴν τοῦ νὰ ὑπαγορεύει ἣ δέχεται... «μεγάλον» ἕνα ἀσήμαντο ἄτομο: τὸ νὰ φέρονται οἱ λοιποὶ σὲ πόνον ὁσοδήποτε μεγάλον δὲν προὐποθέτει μεγαλωσύνην μὰ ἐπιλογὴν --- βούλησιν, ὅπως ἐκ τῶν πέντε σκοπῶν ποὺ ὑπάρχουν (ὑγεία, δόξα, ἄνε- σις, ἔρωτας, ἀρετὴ -- μὴ ψάξετε γιὰ ἕχτον, δὲν θὰ βρεῖτε) ἀποχλείεται ὁ τελευ- ταῖος! Πού, εἴδαμε μόλις, εἶναι ἡ ἀρετή, παναπεῖ ἡ «κατὰ λόγον ἐμμονὴ καὶ ἡ σύ- ντονὴ δράσις εἰς σύμπτωσιν μὲ τὸ πνεῦμα καὶ τὶς διαστάσεις» -- αὐτὸ μόνον καὶ τίποτ᾽ ἄλλο, τὰ λεξικὰ σφάλλουν... . ᾿Αφορμὴ στὸ νὰ γραφεῖ τοῦτο τὸ χείµενο στάθηκε ἡ ὕπαρξις στὸ «Δαυλὸν»/ 8 7 (σελ. 4968, «Αἴσιμα καὶ ᾿Αδήριτα») τῆς φράσης: «... μέχρις ὅτου ὁ Ναπολέων κατάργησε τὴ δημοκρατία καὶ ἐ- πέβαλε τὴν Αὐτοκρατορία, ἡ ὁποία δόξασε τὴ Γαλλία». Ἢ ἀπορία µου συνίσταται ὅτὸ ὅτι, ἐνῶ τὰ λοιπὰ ἐξ ὅλων ὅσα λέγει ὁ συντά- χτης βεβαιώνονται ὄντως ἀκριβῆ [εἰς τρόπον ὥστε νὰ καθίσταται ἄκρως ἐμφανὴς ἡ σοβαρότης-μελέτη-εὐθυκρισία του (συντάκτου), μὲ σίγουρο δηλαδὴ πὼς στὰ πλαί- σια τῆς παγκόσμιας ἀστοχίας μπορεῖ νὰ φέρεται εἰς σύγχυσιν ἀκόμα καὶ ὁ βαθύτα- τα στοχαστικὸς ἄνθρωπος], καί, τουλάχιστον ὡσότου μᾶς ἐξηγηθεῖ τὶ ἐννοεῖται μὲ τὴ λέξιν «ἐδόξασε» καὶ πῶς, διὰ ποίων διαδικασιῶν ἐπέτυχε αὐτὸ ἡ Αὐτοχρατορία, εὐθαρσῶς καὶ μὲ πλήρη ἐπίγνωσιν τοῦ πόσον ἡ ἀντίληψί μου ἀντιστρατεύεται «δη- , , , , ᾿ ΄ “ ᾽ “ η... ΄ ᾿ μόσια «γνώμην» [πού, κατά... ᾿Ανδρέαν (Λασκαρᾶτον, ἐννοεῖται...) «δὲν διαφέρει ἄπ᾽ τὶς ἄλλες... δηµόσιες»...], ἀριθμῶ κατωτέρω ὅσα στοιχειοθετοῦν τὴν μικρότητα τοῦ... «Μεγάλου Κορσικανοῦν --- πάντα κατὰ τὰ προσωπικά µου συμπεράσματα. ᾿) Ψ“ἤὔ »᾿ , " , Ν « » ή » “ ΄ Τὰ ἄνω, αὐτονόητον, μὲ δεδομένα. πὼς ἡ αὐτοχριτική, ἐδῶ νοούμενη λειτουργι- ΒΝ ΩΝ ο « - “χρυ κυ λα χὸς αὐτοέλεγχος τῆς ἴδιας τῆς ὕλης τοῦ «Δαυλοῦ» , ἐν ἀρετῇ καὶ τόλμη”, ἄλλως, » - 3.» ν᾿ ἀλληλοσυμπλήρωσις τῶν συλλειτουργῶν του’ ἐπὶ περιπτώσεων ποὺ ἀντίθετη θέα- σις προάγει τὴν παρατήργσι σέ... ἀπρόβλεπτη- ἀνήκουστη- ἀναπάντεχη «ὀπτικὴ γω- ῃ 4 ν» ῃ 5 κ. ᾿ νίαν» , ὄχι μόνο δὲν μειώνει τὴν ἐμπερίστατη ἐπιθεώρησιν, μὰ ἀντίθετα τῆς προσ- δίδει ὅλο καὶ περισσότερον χῦρος... Ὄχι τὸ ἀλάθητον, μὰ ὁ συνεχὴς αὐτοέλεγχος, ἡ συνεχὴς βάσανος αἴρουν εἰς περιωπήν... . Λέγω λοιπόν, πὼς καθὼς ὁ «Δαυλὸς» φέρει φορτίο πολυτιμότατο τὴν ἐγκυρό- τητα στὴν ὁποία τὸν ἀνέβασε μείζων ἔγκυψις στὰ «πράγματα τοῦ κόσμου», μείζων ἀδιαφορία ἐφ᾽ ὅσων δὲν θεμελιοῦνται καὶ δὲν θεμελιώνουν ἀρχές, γίνεται φανερὸ ὅ- τι καὶ ἡ ἐλάχιστη ἀστοχία στὴν ὕλη του («Δαυλοῦ», λέμε) λαμβάνει διαστάσεις ση- μαίνουσες! Τὶ ἄλλο, πράγματι, ἀφοῦ πᾶσα παράλειψις ἣ πλημμέλημα βεβαιώνεται