ΑΚΡΟΒΟΛΙΣΜΟΙ. «Ἕνα Εὐρωπαϊκὸ σχολεῖο γεννιέται» |. ̓Απὸ δημοσίευμα στὸ «Βῆμα» (5-.3-89) πληροφορούμεθα ὅτι «ἕνα Εὐρωπαῖϊκὸ σχολεῖο γεννιέται στὴ Γαλλία μὲ ἰδιωτικὴ πρωτοβουλία. Σύμφωνα μὲ τοὺς ὀργανωτές του τὸ σχολεῖο δὲν ἀποσκοπεῖ στὴν προσθήκη ἑνὸς ἄλλου Εὐρωπαὶκοῦ ἐκπαιδευτικοῦ συστήματος, ἀλλὰ σὲ μία «σύνθεση» τῶν ὑφισταμένων συστημάτων. Ἤδη ἄρχισαν οἱ ἐγγραφὲς γιὰ ἑκατὸ μόνο παιδιὰ ἡλικίας 5 καὶ 6 ἐτῶν, ποὺ θὰ ἀπολαμβάνουν μιὰ πολύγλωσση διδασκαλία, μεγάλο μέρος τῆς ὁποίας θὰ εἶναι ἀφιερωμένο στὶς Τέχνες, τὴν κουλτούρα καὶ τὸν ἀθλητισμό. Ἢ ἵὄρυση τοῦ σχολείου πηγάζει ἀπὸ τὴν ἀρχὴ ὅτι «ἡ Εὐρώπη ὡς ἑνιαῖος χῶρος θὰ ὑπάρξη μόνον, ὅταν τὰ παιδιά προετοιμασθοῦν γι ̓ αὐτὸν μὲ τὸν κατάλληλο τρόπο»: καὶ ὅλα αὐτὰ βεβαίως, ἐπειδὴ οἱ γεννήτορες λαμβάνουν ὑπ ́ ὄψιν «τὴν ταχεῖαν ἀνάπτυξη τῆς Εὐρωπαϊκῆς καὶ διεθνοῦς οἰκονομίας». ̓Υπάρχει - -λέγουν -- ἀρκετὴ ζήτηση γιὰ μιὰ «Εὐρωπαϊκὴ» ἐκπαίδευση ἀπὸ μέλη ἐπιχειρηματικὰ τῆς γαλλικῆς κοινωνίας. Τέλος οἱ μαθητὲς θὰ διδάσκωνται γαλλικά, ἀγγλικὰ καὶ γερμανικὰ --- αὐτὸ θεωροῦν ὡς πολυγλωσσία. 2. Τὸ θέμα ἱδρύσεως ἑνὸς «Εὐρωπαϊκοῦ σχολείου» ἀπὸ τὴν ἰδιωτικὴ πρωτοβουλία εἶναι, κατ ̓ ἀρχήν, μιὰ ἀξιοπρόσεκτη ἐνέργεια, τὸ αἰτιολογικὸ ὅμως ὅπως καὶ τὸ ἐκπαιδευτικὸ σύστημα (σύνθεση τῶν ὑφισταμένων συστημάτων) προκαλοῦν πολλὰ ἐρωτήματα καὶ κυρίως ἐπὶ τοῦ τρόπου ποὺ βλέπουν οἱ ἐπιχειρηματίες τὸν ρόλο τους ἐντὸς τοῦ κοινωνικοῦ εὐρύτερου Εὐρωπαϊκοῦ χώρου. ̓Εμεῖς ὡς μέλη αὐτῆς τῆς Εὐρωπαϊκῆς Κοινότητας θὰ πρέπει νὰ ἀντιληφθοῦμε τοὺς ἐπιχειρηματικοὺς σκοποὺς αὐτοῦ τοῦ ἐγχειρήματος. ̓Εμεῖς, ὅμως, ἐὰν καλούμεθα ὡς περιοδικὸ νὰ ὑποδείξουμε κάποια σχετικὴ ἀνάπτυξη «ἰδιωτικῆς πρωτοβουλίας», θὰ προτείναμε τὴν ἐπανεξέταση ὅλων τῶν ἐκπαιδευτικῶν συστημάτων, διότι ἀπὸ τὴ «σύνθεσή» τους τὸ μέχρι στιγμῆς ἀποτέλεσμα εἶναι ἀπογοητευτικὸ ἕως ἐγκληματικό. ̓Εντὸς ὀλίγου θὰ ἔχουμε πνευματικὴ ἀφασία μὲ ὅλα τὰ σύνδρομα φαινόμενα τῆς βίας, τῶν ναρκωτικῶν, τῶν διαστροφῶν κ.ᾱ. ἀπὸ τὴ μιὰ μεριὰ καὶ. τῆς πολιτικῆς παρανοϊκότητας τῆς ἐξουσίας ἀπὸ τὴν ἄλλη. ̓Εὰν μέσα σ ̓ ἕνα τέτοιο μέλλον τῶν λαῶν σκοπεύουν νὰ ἀναπτύξουν τὴν ἐπιχειρηματική τους δραστηριότητα οἱ Εὐρωπαῖοι ἐπιχειρηματίες, τότε ἂς μᾶς ποῦν τὶ ἐννοοῦν λέγοντας «κουλτούρα», ἂν ὄχι τὸ πνευματικὸ ἀλαλούμ, τὶ ἐννοοῦν λέγοντας «ἀθλητισμό», παρὰ τὴν ἐμπορικὴ ἐκμετάλλευσι... «Εκ τῆς παρούσης παιδείας --- ἔλεγε ὁ ̓Αριστοτέλης -- εἶναι πλήρως συγκεχυμένη ἡ σκέψι μας καὶ εἶναι φανερὸ ὅτι σὲ καμμιὰ ἀπόφαση δὲν καταλήξαμε. Ποιὸ ἐκ τῶν δύο πρέπει νὰ τίθεται πρὸς ἄσκησιν στοὺς νέους, τὰ πρὸς τὸν βίον χρήσιμα ἢ τὰ συντελοῦντα πρὸς τὴν ἄρετὴ ἢ τὰ περιττὰ (διότι γιὰ ὅλα ὑπάρχουν οἱ ἐπικριτὲς αὐτῶν); ὡς πρὸς δὲ τὴν ἀρετή, καμμιὰ κοινὴ συναίνεσι δὲν ὑπάρχει (ὅλοι λέγουν ὅτι τὴν τιμοῦν, ἀλλὰ διαφωνοῦν ἐπὶ τοῦ τρόπου ποὺ αὐτὴ θὰ πρέπει νὰ τεθῆ πρὸς ἄσκησιν τῶν νέων)» [Πολιτικά, Θ 133 76] Αὐτὰ βεβαίως λέγονταν τότε ποὺ καὶ «κουλτούρα» ὑπῆρχε καὶ τέχνη ὑπῆρχε καὶ ἀθλητισμός, τὸ ἐρώτημα ὅμως ἐτίθετο, διότι, ὅπως ἔλεγε ὁ