ΤΟ ΑΝΕΚΑΟΤΟ ΔΙΗΓΗΜΑ . ΤΟΥ «ἀν ΠΑΥΛΟΣ ΛΑΜΠΡΟΣ ὌὌρκα Ναί, ὄρκα! Πρόκειται γιὰ τὸ μεγαλύτερο κῆτος ποὺ ὑπάρχει. Ἐΐναι καὶ φάλαινα καὶ καρχαρίας μαζὶ κι ἔχει ὅλες τὶς ἰδιότητες ποὺ ἔχουν τὰ δυό τους, γι ̓ αὐτὸ κιόλας λέγεται καὶ «φάλαινα-καρχαρίας». Γνώρισα μία ὄρκα στὸ ̓Ενυδρεῖο τῆς Ν. 'Ὑόρκης, ὅπου δούλευα σὰν ἐπιμελητής. ̓Αλλὰ τὸ πιὸ περίεργο εἶναι πὼς καὶ ἡ ὄρκα μὲ γνώρισε. Καθόμουν ώρες ὁλόκληρες, κυρίως στὴ σκόλη μου, καὶ χάζευα τὰ μουσούδια τῆς ὄρκας. Πλησίαζε πρὸς τὸ χοντρὸ γυαλὶ --πανάκριβο γυαλί, ποὺ κοστίζει τόσο, ὄχι μονάχα γιατὶ εἶναι ἀνθεκτικό, ἀλλὰ κυρίως γιατὶ δὲν παραμορφώνει (τὰ μουσούδια) --καὶ φαίνεται πὼς μᾶλλον θά πρεπε καὶ αὐτὴ νὰ μ ̓ ἔκανε χάζι πολύ. ὍὝγστερα ἀπὸ αὐὖτὴ τὴν ἀλληλοκατασκόπευση ἔδινε μιὰ μὲ τὴν πελώρια οὐρά της σηκώνοντας ἕνα κύμα ὁλόκληρο βουνὸ --- ἀλλὰ εὐτυχῶς πάντα μέσα στὴν ἐνδοχωρικὴ ἐπικράτεια τῶν βυθῶν καὶ ἀπευθυνόμενη πρὸς τὸ ἕτερό της ἥμισυ (ποὺ λόγω τοῦ ὄγκου του θ ̓ ἀκριβολογούσαμε ἂν λέγαμε «ἕτερό της διπλάσιο», γιὰ νὰ θυμηθοῦμε καὶ λίγο τὸν μακαρίτη τὸν Σπῦρο Μελᾶ) θὰ πρέπει ν ̓ ᾱφηνε κάτι ἄηχους συριγμμούς. Μᾶλλον κάτι θά Ίπρεπε ν ̓ ἄφηνε, πάντως, γιατὶ ἀπὸ τὸ ρύγχος της ἔβγαιναν φυσαλίδες. Τὸ ἕτερό τῆς διπλάσιο ἄρχιζε καὶ αὐτὸ τοὺς σαλλιδισμοὺς κι ὕστερα καὶ τὰ δυὸ μαζὶ πλησιάζανε τὸ χοντρό κρύσταλλο καὶ μὲ παρακολουθούσανε μ ̓ ἐκεῖνο τὸ ψυχρὸ βλέμμα τοῦ καρχαρία - κανονικοῦ ποὺ σὲ παγώνει. Ὅμως ὅσοι ἔτυχε νὰ συναντήσετε αὐτὸ τὸ καρχαρήσιο βλέμμα -- καὶ θά Ἴσαστε ἀσφαλῶς πολὺ λίγοι, γιατὶ πρέπει νὰ συναντήσετε τὸν καρχαρία ἐκ τοῦ φυσικοῦ, γιὰ νὰ τοῦ δίνατε τὴ δυνατότητα νὰ ἔπηρεαστεῖ, ὥστε ν ̓ ἀποκτήσει κάποιο νόημα ἡ ἑρμηνεία τῆς ματιᾶς του --- θὰ σᾶς ἔκανε ἐντύπωση, φαντάζομαι, αὐτὴ ἡ παγερότητα τοῦ βλέμματός του, πού ̓ναι σὰν νὰ σᾶς ἀντικρύζουν οἱ δύο στρογγυλὲς γωνίες ἑνὸς τετράγωνου τραπεζιοῦ, μιὰ παγερότητα, ὦὡστόσο, ποὺ ἡ φρίκη ποὺ προκαλεῖ ἐντείνεται ἀπὸ τὴ σκέψη πὼς δὲν πρόκειται ἁπλῶς γιὰ τὶς στρογγυλὲς γωνίες ἑνὸς ἄψυχου τραπεζιοῦ, ἀλλὰ γιὰ τὰ δύο μάτια ἑνὸς θα- λάσσιου τέρατος ποὺ ἐξακολουθοῦν νὰ σᾶς κυττάζουν τὸ ἴδιο ψυχρά, παρόλο ποὺ πέρασε ἀρκετὴ ὥρα ποὺ σᾶς παρακολουθοῦν καὶ θὰ μποροῦσαν ἴσως νὰ πάρουν κάποιο χρῶμα κατανόησης. Τὸ γεγονὸς ὅτι καὶ τὸ ζευγάρι αὐτὸ τῶν ὀρκῶν μὲ παρακολουθοῦσε ἐντατικά, μ ̓ ἔβαλε σὲ πολλὲς σκέψεις. ὌἜνιωσα πώς ἀπὸ μέρους μου διαμορφωνότανε μιὰ ὑποχρέωση γι ̓ αὐτὸ τὸ ζευγάρι, ἂν ὄχι τίποτα ἄλλο, τουλάχιστο μοῦ ἐπιφορτιζότανε ἡ ἔννοια τῆς συναδελφικῆς ὑποχρέωσης ποὺ ἔχει ἕνας, ποὺ κι αὐτὸς τό χει τὸ χούι νὰ «μπανίζευ πολύ, ὅμως αὐτὸς ὁ τελευταῖος ἔχει κάποιες δυνατότητες νὰ προσφέρει κάτι, νὰ κινηθεῖ διαφορετικά, τέλος πάντων, ἀπὸ αὐτὰ τὰ κήτη ποὺ ἦσαν περιορισμένα μέσα στὸ κρυτάλλινο κουτί. Αν καὶ τελικὰ ἀποδείχτηκε ὅτι οἱ ὄρκες ἦσαν αὐτὲς ποὺ προσφέρανε καὶ, μάλιστα, συνέβαλαν σὲ μιὰ ἀπὸ τὶς μεγαλύτερες ἀνακαλύψεις ποὺ ἔκανε ὁ ἄνθρωπος ποτέ. Συγκεκριμένα, κάποια μέρα δὲν ἄντεξα καὶ κόλλησα ἄγαρμπα ἑνὸς φιλαράκου, ἝἛλληνα κι αὐτοῦ, ποὺ δούλευε στὴ Ν.Α. Σ.Α., στὸν Τομέα τῶν ὑπολογιστῶν γιὰ τὴν ἀνίχνευση κοσμικῶν ὑπερήχων. Κάτι ποὺ τοῦ πα, ἔτσι, πολὺ γενικά, κάτι ποὺ τοῦ ἐξατομίκευσα, κατόπιν, γιὰ τὴν ὄρκα, κάτι ποὺ ἦρθε κι αὐτὸς νὰ ρίξει ἐπὶ τόπου μιὰ ματιὰ κι ἀλληλοκυτιάχτηκαν μὲ τὶς ὄρκες μὲ ἀμοιβαία δυσπιστία, θὲς πάλι ποὺ τὸ εἰσιτήριο γιὰ τὸ ̓Ενυδρεῖο ἦταν τσουχτερότατο καὶ ̓γὼ ἄφηνα νὰ μπαίνουν τζάμπα τὰ τρίδυμα παιδιά του ποὺ κουβάλαγαν μαζὶ ὁλόκληρη τὴν τάξη κάνοντας τὸ κομμάτι τους, πάντως ἕνα ὡραῖο ἀπόγευμα μοῦ δόθηκε ἡ εὐκαιρία ν ̓ ἀπολαύσω γούρλωμα ματιῶν ὀρκῶν, ὅπως βλέπανε τὸν δέκτη ἐπεξεργασίας ἤχων νὰ κατεβαίνει σιγὰ-σιγὰ μέσα στὸ ὑγρό τους βασίλειο καὶ νὰ ἐγκαθίσταται ἐκεῖ, αἰωρούμενος καὶ μὴ ἐκδηλώνοντας καμμία πρόθεση, οὔτε κὰν μελλοντική, γιὰ ἐπανάκαμψη εἰς τὰ πάτρια ἐδάφη ἀπό ̓που τοὺς ἦρθε. Καὶ γὼ πιὰ παράτησα τὸ «ἆλλολομπανιστήρι» μὲ τὶς ὄρκες, γιὰ νὰ γίνω μόνιμος τηλεθεατἠς τοῦ ἐξαιρετικὰ ὕπουλου αὐτοῦ