ΔΗΜΗΤΡΗΣ 1. ΔΑΜΠΡΟΥ Ζητεῖται τό ἀρχιμήδειο σημεῖο ε ο Κατὰ τὸν Πλούταρχο, ὁ ἝἛλληνας μηχανικὸς ̓Αρχιμήδης «εἰ γῆν εἶχεν ἑτέραν, ἐκίνησεν ἄν ταύτην μεταβάς εἰς ἐκείνην» (Ξ ἄν εἶχε μιὰ ἄλλη γῆ, πηγαίνοντας σ ̓ ἐκείνη θὰ μετακινοῦσε ἐτούτη). (1) Αν στὴ θέση τῆς ὑλικῆς ̓ Υδρογείου τοποθετήσουμε τήν ἰδεολογική “Ὑδρόγειο, δηλαδὴ τὴν κατεστημένη τάξη πραγμάτων καὶ ἀντιλήψεων πού ἰσχύει στὸν σύγχρονο δογματοκρατούμενο καὶ βουλησιοκρατούμενο Κόσμο μας, τότε ἡ ἑτέρα γῇ ποὺ μᾶς χρειάζεται γιὰ νὰ ἀνατρέψουμε τὴν παροῦσα ἄθλια, ψεύτικη καὶ νοσηρὴ ζωὴ ποὺ μᾶς ἐπέβαλαν, πρέπει νὰ βρίσκεται ἀναγκαστικὰ ἔζω ἀπὸ τὸν κύκλο τοῦ ὑπάρχοντος πνευματικοῦ, πολιτικοῦ καί κοινωνικοῦ καθεστῶτος τῆς σημερινῆς ἀνθρωπότητας. "Αν γιὰ νὰ ἀποδράσουμε ἀπὸ τὴν φυλακὴ μας, τὴν κόλαση μέσα στὴν ὁποία μᾶς ἔρριξαν, ξεκινοῦμε μὲ ἀφετηρία αὐτά ποὺ ἰσχύουν τώρα, ἄν δηλαδὴ νομίζουμε ὅτι μ ̓ ἕνα νέο δόγμα, μιὰ νέα λογοκρατία, μιὰ νέα ἐξουσία, θά ἀποκαταστήσουμε.μιὰ ζωὴ ποὺ θὰ διέπεται ἀπὸ τὴν ἀλήθεια, τὸ Λόγο καὶ θὰ ἐντάσσεται μέσα σὲ μιά κατάσταση ̓ Αρχῆς, δὲν διαφέρουμε ἀπὸ τοὺς μεθυσμένους ποὺ τὴν ὥρα τῆς κραιπάλης τους θέλουν «νὰ εἶχε ἡ γῆ ἕναν κρίκο, γιὰ νὰ τὴ σηκώσουν». Οἱ διάφορες ἀλλαγὲς ποὺ σημειώθηκαν στὴν ἱστορία, στὴν πραγματικότητα ὄχι μόνο δὲν ἀντιπροσωπεύουν ἀνατροπὴ ἤ ἔστω ταλάντευση τῆς κρατούσης τάξεως πραγμάτων καὶ ἀντιλήψεων, ἀλλὰ ἀντίθετα εἶχαν σὰν ἀποτέλεσμα τὴν ὅλο καὶ μεγαλύτερη ἑδραίωση τῆς παρὰ φύσιν καταστάσεως ἐξουσίας, τὴν ὅλο καὶ εὐρύτερη ἀνάπτυξη τῆς νοσηρῆς ὁρμῆς ἐπιβολῆς, τῆς «ὑπερτέλειας» αὐτῆς τῆς θελήσεως ποὺ σπρώχνει τὸ ἀνθρώπινο εἶδος στὸν κατήφορο -- κατήφορος τοῦ ὁποίου τὸ τέρμα ταυτίζεται μὲ τὴν ἐξαφάνιση τῆς ἀνθρωπότητας ἀπὸ προσώπου Γῆς. Καὶ τοῦτο, διότι ἣ ἀρχή τους βρισκόταν μέσα σ ̓ ἐτούτη τὴ γῆ καὶ ἣ φύση τους δὲν διέφερε ἀπὸ τίς προὐπάρχουσες καταστάσεις. 1. Κατὰ τὸν Συνέσιο, ὁ ̓Αρχιμήδης «ἤτει χωρίον ὡς ἑαυτόν ἀντιταλαντεύσων ὅλῃ τῇ γῇ» (Ξ ἔψαχνε νά βρῇ θέσῃ, γιὰ νὰ ἐξισορροπήσῃ μὲ τὸ δικό του σῶμα ὁλόκληρη τὴ γῆ). "Αλλοι συγγραφεῖς παρουσιάζουν ἀλλιῶς τὴν περίφημη φράση μὲ τὴν ὁποία ὁ ̓Αρχιμήδης διετύπωνε τὸ αἴτημά του γιὰ ἀπόχτηση τοῦ ζητουμένου μηχανικοῦ σημείου, ὅπως «Πᾷ βῶ καὶ κινῶ τὰν γᾶν» (Σιμπλύκιος), «Δός μοι πᾷ στῶ καὶ τὰν γᾶν κινάσω» (“ρων καὶ Πάππος), «Ὅπᾳ βῶ καὶ σαλεύω τὴν χθόνα» (Τζέτζης).