ἡ Ἢ ΚΙΝΗΣΙΣΤΩΝ ΙΔΕΩΝ ΠΠΟΚΡΑΤΗΣΔΑΚΟΓΛΟΥ, ́Ο Μυστικὸς Κώδικας τοῦ Πυθαγόρα (καὶ ἡ ἀποκρυπτογράφηση τῆς διδασκαλίας του) Ἢ Πυθαγόρειος διδασκαλία, προφορική, συμβολική, αὐστηρῶς μυστικὴ μεταξὺ τῶν μαθητῶν, καλύπτουσα σχεδὸν ὅλους τοὺς τομεῖς τοῦ ἐπιστητοῦ, ἔφθασε εἰς ἐμᾶς ἀποσπασματικὴ μέσα ἀπὸ τὰ ἔργα καὶ τὶς πραγματεῖες "Ἑλλήνων συγγραφέων, οἱ ὁποῖοι ἔζησαν περὶ τὰ 100-600 ἔτη μετὰ τὸν θάνατο τοῦ Πυθαγόρα. Ἔτσι, ἡ προσωπικότης καὶ τὸ ἔργο τοῦ μεγάλου Σαμίου φιλοσόφου καὶ μύστου περιεβλήθησαν τὸν πέπλο τοῦ μυστηρίου καὶ τοῦ θρύλου. ̓ Ὡστόσο, φαίνεται, ὅτι ὁ Πυθαγόρας ἐδίδασκε βάσει ἰδιοχείρων σημειώσεων καὶ γεωμετρικῶν σχεδίων, ἐκ τῶν ὁποίων τὸ σπουδαιότερο ἦταν τὸ μεγάλο γεωμετρικὸ σχέδιο τῆς "Αρμονίας τῶν Οὐρανίων Σφαιρῶν. 'Η ἀποκωδικοποίηση τῆς Πυθαγορείου διδασκαλίας, ἡ παρουσίασή της ὑπὸ τὴν πλήρη μορφή της καὶ ἡ ἑρμηνεία της ἀπετέλεσαν φιλόδοξο στόχο πολλῶν ἐρευνητῶν ὥς τώρα. Τὸ ἐν ἐπικεφαλίδι βιβλίο, πρῶτο μέρος ἑνὸς ἔργου ποὺ ὁλοκληρώνεται μὲ ἄλλους τρεῖς τόμους, ἀναγγέλλει τὴν ἀνακάλυψη τοῦ ἀναζητουμένου «Μυστικοῦ Κώδικα) καὶ προχωρεῖ εἰς τὸν ἀποσυμβολισμὸ τῶν «Πυθαγορείων ̓ Ακουσμάτων» ἀποκαλύπτοντας τὶς Πυθαγόρειες κοσμογονικὲς ἀντιλήψεις, τοὺς μαθηματικοὺς νόμους τῆς Γεωμετρικῆς καὶ ̓Ενεργειακῆς Δημιουργίας τοῦ σύμπαντος, τῆς συνθέσεως καὶ ἀποσυνθέσεώς του, καθὼς καὶ τὸ γενεσιουργὸ γεωμετρικὸ θεώρημα τῆς ἐπιλύσεως καὶ κατασκευῆς τοῦ Μεγάλου Σχεδίου τῆς "Αρμονίας τῶν Οὐρανίων Σφαιρῶν (συμπάντων). ̓Επίσης παρουσιάζει τοὺς μαθηματικοὺς νόμους (ἐν ἀντιθέσει πρὸς τοὺς σήμερα χρησιμοποιούμενους ἐμπειρικοὺς) Διάλογος καὶ ̓Επιστήμη ́Ο διάλογος εἶναι χαρακτηριστικὀ πολιτισμένων ἀνθρώπων. Εχομε διαφορετικὲς ἀπόψεις καὶ συζητοῦμε μὲ ἐπιχειρήματα καὶ στοιχεῖα. Τὸν διάλογο ἀρνοῦνται ὅσοι σφάλλουν καὶ δὲν θέλουν νὰ παραδεχθοῦν τὸ λάθος.τους ἢ ὅσοι ἔχουν συμφέρον νὰ μὴν ἀκουσθῆ ἀντίθετη γνώμη ἀπὸ τὴ δική τους. Γιατὶ λέμε αὐτὲς τὶς κοινὲς ἀλήθειες; Διότι ὑπάρχει μία κρατικὴ ὑπηρεσία, τὸ «Παιδαγωγικὸ ̓Ι]νστιτοῦτο», στὸ ὁποῖο στέλλονται ἀναφορὲς, ποὺ μένουν ᾱναπάντητες. Τέτοιο δικαίωμα νομικῶς δὲν τὸ ἔχει μία κρατικὴ ὑπηρεσία. Δεοντολογικῶς βεβαίως δὲν τίθεται θέμα. Τὸ ξενότιτλο «Παιδαγωγικὸ ̓Ινστιτοῦτο» ὀφείλει νὰ λαμβάνη ὑπ” ὄψιν του τὶς ἐπιστημονικὲς ἀπόψεις, ποὺ ὑπευθύνως τοῦ στέλλονται καί, ἂν ἔχη ἀντίθετη γνώμη, νὰ τὴν διατυπώνη ἢ ἄλλως νὰ τὶς ἀποδέχεται. ̓Οπωσδήποτε ὅμως ὑποχρεοῦται νὰ ἀπαντᾶ. Στὴ νομικὴ καὶ ἠθικὴ ὑποχρέωσι τοῦ διαλόγου τὸ «Παιδαγωγικὸ ̓ΙνστιτοῦΤΟ» ἔδωσε δείγματα γραφῆς: δὲν καταδέχεται νὰ ἀπαντᾶ. Γιατί; Μήπως νομίζει, ὅτι κατ ̓ αὐτὸν τὸν τρόπο προάγει τὶς ἐπιστῆμες, ἢ μήπως νομίζει, ὅτι μὲ τὸ «ἔτσι θέλω» θὰ ἐπιβάλη ἀντεπιστημονικὲς ἀπόψεις. Δὲν θὰ πρέπει νὰ ὑποθέση κανείς, ὅτι χάθηκε ἡ εὐαισθησία ἀπὸ τοὺς ἐπιστήμονες, ποὺ ἐργάζονται σ ̓ ἐκείνη τὴν ὑπηρεσία ποὺ κατευθύνει τὴν ἐκπαίδευσι, ὡς πρὸς τὸ περιεχόμενό της. --