ἡ Ἢ ΚΙΝΗΣΙΣΤΩΝ ΙΔΕΩΝ ΠΠΟΚΡΑΤΗΣΔΑΚΟΓΛΟΥ, ΄Ο Μυστικὸς Κώδικας τοῦ Πυθαγόρα (καὶ ἡ ἀποκρυπτογράφηση τῆς διδασκαλίας του) Ἢ Πυθαγόρειος διδασκαλία, προφορική, συμβολική, αὐστηρῶς μυστικὴ μεταξὺ τῶν μαθητῶν, καλύπτουσα σχεδὸν ὅλους τοὺς τομεῖς τοῦ ἐπιστητοῦ, ἔφθασε εἰς ἐμᾶς ἀποσπα- σματικὴ µέσα ἀπὸ τὰ ἔργα καὶ τὶς πραγματεῖες "Ἑλλήνων συγγραφέων, οἱ ὁποῖοι ἔζησαν περὶ τὰ 100-600 ἔτη μετὰ τὸν θάνατο τοῦ Πυθαγόρα. Ἔτσι, ἡ προσωπικότης καὶ τὸ ἔργο τοῦ μεγάλου Σαμίου φιλοσόφου καὶ µύστου περιεβλήθησαν τὸν πέπλο τοῦ μυστηρίου καὶ τοῦ θρύλου. ᾿ Ὡστόσο, φαίνεται, ὅτι ὁ Πυθαγόρας ἐδίδασκε βάσει ἰδιοχείρων σημειώσεων καὶ γεωμετρικῶν σχεδίων, ἐκ τῶν ὁποίων τὸ σπουδαιότερο ἦταν τὸ µεγάλο γεωμετρικὸ σχέδιο τῆς "Αρμονίας τῶν Οὐρανίων Σφαιρῶν. 'Η ἀποκωδικοποίηση τῆς Πυθαγορείου διδασκαλίας, ἡ παρουσίασή της ὑπὸ τὴν πλήρη µορφή της καὶ ἡ ἑρμηνεία της ἀπετέλε- σαν φιλόδοξο στόχο πολλῶν ἐρευνητῶν ὥς τώρα. Τὸ ἐν ἐπικεφαλίδι βιβλίο, πρῶτο µέρος ἑνὸς ἔργου ποὺ ὁλοκληρώνεται μὲ ἄλλους τρεῖς τόμους, ἀναγγέλλει τὴν ἀνακάλυψη τοῦ ἀναζητουμένου «Μυστικοῦ Κώδικα) καὶ προχωρεῖ εἰς τὸν ἀποσυμβολισμὸ τῶν «Πυθαγορείων ᾿ Ακουσμάτων» ἀποκαλύπτοντας τὶς Πυθαγόρειες κοσμογονικὲς ἀντιλήψεις, τοὺς μαθηματικοὺς νόμους τῆς Γεωμετρικῆς καὶ ᾿Ενεργειακῆς Δημιουργίας τοῦ σύμπαντος, τῆς συνθέσεως καὶ ἀποσυνθέσεώς του, καθὼς καὶ τὸ γενεσιουργὸ γεωμετρικὸ θεώρημα τῆς ἐπιλύσεως καὶ κατασκευῆς τοῦ Μεγάλου Σχεδίου τῆς "Αρμονίας τῶν Οὐρανίων Σφαιρῶν (συμπάντων). ᾿Επίσης παρουσιάζει τοὺς μαθηματικοὺς νόμους (ἐν ἀντιθέσει πρὸς τοὺς σήµερα χρησιμοποιούµενους ἐμπειρικοὺς) Διάλογος καὶ ᾿Επιστήµη ΄Ο διάλογος εἶναι χαρακτηριστικὀ πολιτισµένων ἀνθρώπων. Εχομε διαφο- ρετικὲς ἀπόψεις καὶ συζητοῦμε μὲ ἐπιχειρήματα καὶ στοιχεῖα. Τὸν διάλογο ἀρ- νοῦνται ὅσοι σφάλλουν καὶ δὲν θέλουν νὰ παραδεχθοῦν τὸ λάθος.τους ἢ ὅσοι ἔ- χουν συμφέρον νὰ μὴν ἀκουσθῆ ἀντίθετη γνώµη ἀπὸ τὴ δική τους. Γιατὶ λέμε αὐτὲς τὶς κοινὲς ἀλήθειες; Διότι ὑπάρχει µία κρατικὴ ὑπηρεσία, τὸ «Παιδαγωγικὸ ᾿Ι]νστιτοῦτο», στὸ ὁποῖο στέλλονται ἀναφορὲς, ποὺ μένουν ᾱ- ναπάντητες. Τέτοιο δικαίωµα νομικῶς δὲν τὸ ἔχει µία κρατικὴ ὑπηρεσία. Δεο- ντολογικῶς βεβαίως δὲν τίθεται θέµα. Τὸ ξενότιτλο «Παιδαγωγικὸ ᾿Ινστιτοῦτο» ὀφείλει νὰ λαμβάνη ὑπ” ὄψιν του τὶς ἐπιστημονικὲς ἀπόψεις, ποὺ ὑπευθύνως τοῦ στέλλονται καί, ἂν ἔχη ἀντίθετη γνώµη, νὰ τὴν διατυπώνη ἢ ἄλλως νὰ τὶς ἀποδέ- χεται. ᾿Οπωσδήποτε ὅμως ὑποχρεοῦται νὰ ἀπαντᾶ. Στὴ νομικὴ καὶ ἠθικὴ ὑποχρέωσι τοῦ διαλόγου τὸ «Παιδαγωγικὸ ᾿Ινστιτοῦ- ΤΟ» ἔδωσε δείγματα γραφῆς: δὲν καταδέχεται νὰ ἀπαντᾶ. Γιατί; Μήπως νομίζει, ὅτι κατ᾿ αὐτὸν τὸν τρόπο προάγει τὶς ἐπιστῆμες, ἢ μήπως νομίζει, ὅτι μὲ τὸ «ἔ- τσι θέλω» θὰ ἐπιβάλη ἀντεπιστημονικὲς ἀπόψεις. Δὲν θὰ πρέπει νὰ ὑποθέση κα- νείς, ὅτι χάθηκε ἡ εὐαισθησία ἀπὸ τοὺς ἐπιστήμονες, ποὺ ἐργάζονται σ᾽ ἐκείνη τὴν ὑπηρεσία ποὺ κατευθύνει τὴν ἐκπαίδευσι, ὡς πρὸς τὸ περιεχόμενό της. --