ΔΗΜΗΤΡΗΣ 1. ΔΑΜΠΡΟΥ Ζητεῖται τό ἀρχιμήδειο σημεῖο ε ο Κατὰ τὸν Πλούταρχο, ὁ ἝἛλληνας μηχανικὸς ᾿Αρχιμήδης «εἰ γῆν εἶχεν ἑτέραν, ἐκίνησεν ἄν ταύτην µεταβάς εἰς ἐκείνην» (Ξ ἄν εἶχε μιὰ ἄλλη γῆ, πηγαίνοντας σ᾽ ἐκείνη θὰ μετακινοῦσε ἐτούτη). (1) Αν στὴ θέση τῆς ὑλικῆς ᾿ Υδρογείου τοποθετήσουµε τήν ἰδεολογική “Ὑδρόγειο, δηλαδὴ τὴν κατεστηµένη τάξη πραγμάτων καὶ ἀντιλήψεων πού ἰσχύει στὸν σύγχρονο δογματοκρατούμενο καὶ βουλησιοκρατούμενο Κόσμο μας, τότε ἡ ἑτέρα γῇ ποὺ μᾶς χρειάζεται γιὰ νὰ ἀνατρέψουμε τὴν παροῦσα ἄθλια, ψεύτικη καὶ νοσηρὴ ζωὴ ποὺ μᾶς ἐπέβαλαν, πρέπει νὰ βρίσκεται ἀναγκαστικὰ ἔζω ἀπὸ τὸν κύκλο τοῦ ὑπάρχοντος πνευματικοῦ, πολιτικοῦ καί κοινωνικοῦ καθεστῶτος τῆς σημερινῆς ἀνθρωπότητας. "Αν γιὰ νὰ ἀποδράσουμε ἀπὸ τὴν φυλακὴ µας, τὴν κόλαση µέσα στὴν ὁποία μᾶς ἔρριξαν, ξεκινοῦμε μὲ ἀφετηρία αὐτά ποὺ ἰσχύουν τώρα, ἄν δηλαδὴ νοµίζουµε ὅτι μ᾽ ἕνα νέο δόγμα, μιὰ νέα λογοκρατία, μιὰ νέα ἐξουσία, θά ἀποκαταστήσουμε.μιὰ ζωὴ ποὺ θὰ διέπεται ἀπὸ τὴν ἀλήθεια, τὸ Λόγο καὶ θὰ ἐντάσσεται µέσα σὲ μιά κατάσταση ᾿ Αρχῆς, δὲν διαφέ- ρουμε ἀπὸ τοὺς µεθυσµένους ποὺ τὴν ὥρα τῆς κραιπάλης τους θέλουν «νὰ εἶχε ἡ γῆ ἕναν κρίκο, γιὰ νὰ τὴ σηκώσουν». Οἱ διάφορες ἀλλαγὲς ποὺ σημειώθηκαν στὴν ἱστορία, στὴν πραγµατι- κότητα ὄχι µόνο δὲν ἀντιπροσωπεύουν ἀνατροπὴ ἤ ἔστω ταλάντευση τῆς κρατούσης τάξεως πραγμάτων καὶ ἀντιλήψεων, ἀλλὰ ἀντίθετα εἶχαν σὰν ἀποτέλεσμα τὴν ὅλο καὶ µεγαλύτερη ἑδραίωση τῆς παρὰ φύσιν καταστά- σεως ἐξουσίας, τὴν ὅλο καὶ εὐρύτερη ἀνάπτυξη τῆς νοσηρῆς ὁρμῆς ἐπιβολῆς, τῆς «ὑπερτέλειας» αὐτῆς τῆς θελήσεως ποὺ σπρώχνει τὸ ἀνθρώπινο εἶδος στὸν κατήφορο -- κατήφορος τοῦ ὁποίου τὸ τέρμα ταυτίζεται μὲ τὴν ἐξαφάνιση τῆς ἀνθρωπότητας ἀπὸ προσώπου Γῆς. Καὶ τοῦτο, διότι ἣ ἀρχή τους βρισκόταν μέσα σ᾽ ἐτούτη τὴ γῆ καὶ ἣ φύση τους δὲν διέφερε ἀπὸ τίς προὐπάρχουσες καταστάσεις. 1. Κατὰ τὸν Συνέσιο, ὁ ᾿Αρχιμήδης «ἤτει χωρίον ὡς ἑαυτόν ἀντιταλαντεύσων ὅλῃ τῇ γῇ» (Ξ ἔψαχνε νά βρῇ θέσῃ, γιὰ νὰ ἐξισορροπήσῃ μὲ τὸ δικό του σῶμα ὁλόκληρη τὴ γῆ). "Αλλοι συγγραφεῖς παρουσιά- ζουν ἀλλιῶς τὴν περίφημη φράση μὲ τὴν ὁποία ὁ ᾿Αρχιμήδης διετύπωνε τὸ αἴτημά του γιὰ ἀπόχτηση τοῦ ζητουμένου μηχανικοῦ σημείου, ὅπως «Πᾷ βῶ καὶ κινῶ τὰν γᾶν» (Σιμπλύκιος), «Δός μοι πᾷ στῶ καὶ τὰν γᾶν κινάσω» (“ρων καὶ Πάππος), «Ὅπᾳ βῶ καὶ σαλεύω τὴν χθόνα» (Τζέτζης).