Τὰ αἴτια καὶ ἡ καταγωγὴ τοῦ θανάσιμου μίσους τῆς Παράνοιας κατὰ τοῦ Λόγου τὴν αὐταπάτη, τὴν ψευδαίσθηση. Στόχος τῆς εἶναι ἡ «ὑπέρβαση» (ἕνας ὅρος πολὺ «ἀγαπητός», ὅσο καὶ ἀποκαλυπτικός, διαφόρων συγχρόνων καὶ κάποιων παλαιοτέρων ἀντιλήψεων περὶ ζωῆς καὶ περὶ κόσμου), δηλαδὴ τὸ να... μὴν εἶσαι αὐτὸ ποὺ εἶσαι. ̓Η ἀφετηρία αὐτὴ αὐταπόδεικτα ὁδηγεῖ σὲ μία σύγκρουση, τῆς ὁποίας νομοτελειακὸ ἀποτέλεσμα εἶναι ὁ θάνατος τοῦ «ὑπερβαίνοντος» τὰ μέτρα του. Καμμία δύναμη δὲν μπορεῖ νὰ ἀποτρέψη τὴν αὐτοεξόντωση τῆς «ὑπερβάσεως» (ἢ τῆς «ὕβρεως», ὅπως εἶχαν ὀνομάσει τὴν κατάσταση δυσαρμονίας μεταξὺ νοῦ καὶ Νοῦ οἱ “Ελληνες). Ὃ σύγχρονος «ὑπερβαίνων» (ὁ ᾱΛογος) βρίσκεται στὴ θέση τοῦ ἐξ ὑπαρχῆς ἡττημένου κατὰ κράτος, ποὺ συνεχίζει νὰ ἐπιζῆ ὡς ἱστορικὸ ναυάγιο. Ὃ Λόγος, τὸν ὁποῖον «ὕβρισε», τὸν θανατώνει. Δὲν ὑπάρχει καμμιὰ δυνατότητα ἐπανασυνδέσεως τῆς ἀπὸ τὸν ἴδιο ἀποκομμένης «ὀμφῆς» (τοῦ ὀμφάλιου λώρου ποὺ τὸν συνέδεε μὲ τὸν Λόγο), ἄρα δὲν ὑπάρχει καμμιὰ δυνατότητα ἀποδράσεως ἀπὸ τὸ ἱστορικὸ «σφαγεῖο», μέσα στὸ ὁποῖο ὁ ἴδιος ἐνέκλεισε τὸν ἑαυτό του. Τὸ ἀβυσσαλέο μῖσος τοῦ «ὑπερβάντος» ἐναντίον τοῦ Λόγου εἶναι ἡ μανιοκαταδιωκτικὴ λύσσα ποὺ καταλαμβάνει τὸν ταῦρο, ὅταν ὀσμισθῆ τὴν ἀποφορὰ τοῦ αἵματος. Οἱ ὕβρεις του εἴναι φυσιολογικὴ «συνέπεια» τῆς προηγηθείσης “Υβρεώς του. Ο κόσμος τῆς Ὕβρεως εἶναι ὁ κατατρομαγμένος, ἀπελπισμένος καὶ ἐπιθανάτιος κόσμος τῆς παράνοιας. Αὐτὴ εἶναι ἡ συνοπτική ἱστορία τῆς γενέσεως, τῆς καταγωγῆς καὶ τῶν συμπτωμάτων τῆς πανανθρώπινης θανατηφόρου Νόσου τοῦ καιροῦ μας. Λόγος εἶναι ὁ «τρόπος τοῦ Σύμπαντος», δηλαδὴ ἡ «συμπεριφορά» μὲ τὴν ὁποία λειτουργεῖ. Σὲ πρακτικώτερη διατύπωση Λόγος εἶναι ἡ ἀντικατόπτριση τῆς λειτουργίας τοῦ Σύμπαντος στὴ λειτουργία τῆς ἀνθρώπινης διάνοιας. Εἶναι αὐτονόητο ὅτι ἡ ἀνθρώπινη διάνοια ἀποτελεῖ κομμάτι τοῦ Σύμπαντος. ̓Αποκοπὴ τοῦ διανοητικοῦ γίγνεσθαι ἀπὸ τὸ συμπαντικὸ γίγνεσθαι ἀντιπροσωπεύει συμβὰν ἄρσεως τῆς παγκόσμιας ἁρμονίας. Θὰ ἦταν ἴσως ἐντελῶς θεωρητικὰ ὅσα σημειώνονται στὴν προηγούμενη παράγραφο, ἂν ἡ ἀποσυντόνιση τῆς διανοητικῆς Λειτουργίας ἀπὸ τὴν συμπαντικὴ λειτουργία δὲν ήταν, ὅπως εἶναι πιά, γεγονὸς --- ἕνα τρομακτικὸ γεγονός. Ο «Δαυλός» καὶ ἀπὸ τὴ στήλη αὐτή, καὶ ἀπὸ τὰ ἐπὶ μέρους δημοσιεύματά του, καὶ ἀπὸ τὶς ἀναλύσεις του τὶς σχετικὲς μὲ τὴ γλῶσσα καὶ τὴ γραφὴ (τὰ χειροπιαστὰ αὐτὰ δείγματα, τὶς «φωτογραφίες» τῆς διανοητικῆς καταστάσεως τοῦ σημερινοῦ ἀνθρώπου) ἔχει στοιχειοθετήσει καὶ περιγράψει ἐπακριβῶς τὰ συμπτώματα τῆς ἀποκοπῆς τοῦ ἀνθρώπινου νοῦ ἀπὸ τὸν Παγκόσμιο Νοῦ. Συμπτώματα, πού, ὅπως ἀποδεικνύει ἡ ἔγκυψη στὴν παλαιότερη γλῶσσα καὶ γραφή, τὸ λογικώτερο καὶ τελειότερο αὐτὸ κτῆμα τοῦ ἀνθρωπίνου ἐγκεφάλου, συμπτώματα, λέω, ποὺ συνιστοῦν τὸ σύνδρομο τῆς φάσεως στὴν ὁποία εἰσῆλθε ἡ νεώτερη ἀνθρωπότητα. Εἶναι αὐτὸ ποὺ οἱ σύγχρονοι μεγάλοι διανοητὲς ὠνόμασαν «ἐξουσιαστικὴ παράνοια». Πιὸ ἁπλᾶ ἡ παράνοια ξεκινᾶ ἀπὸ τὴν ἀφετηρία τῆς κατανικήσεως τοῦ Λόγου. Αἴτια ἀπροσδιόριστα, σχετικὰ ὅμως προφανῶς μὲ τὴν γνωστὴ διαδικασία τῆς (βιολογικῆς καὶ ψυχικῆς) παρακμῆς τῶν εἰδῶν, ὁδηγοῦν τὴν ἀνθρώπινη διάνοια στὴν παράκρουση, Δ.Ι.Λ.