Τὰ αἴτια καὶ ἡ καταγωγὴ τοῦ θανάσιµου μίσους τῆς Παράνοιας κατὰ τοῦ Λόγου Λόγος εἶναι ὁ «τρόπος τοῦ Σύμπα- ντος», δηλαδὴ ἡ «συμπεριφορά» μὲ τὴν ὁποία λειτουργεῖ. Σὲ πρακτικώτερη διατύπωση Λόγος εἶναι ἡ ἀντικατό- πτριση τῆς λειτουργίας τοῦ Σύμπαντος στὴ λειτουργία τῆς ἀνθρώπινης διά- νοιας. Εἶναι αὐτονόητο ὅτι ἡ ἀνθρώπι- νη διάνοια ἀποτελεῖ κομμάτι τοῦ Σύ- μπαντος. ᾿Αποκοπὴ τοῦ διανοητικοῦ γίγνεσθαι ἀπὸ τὸ συμπαντικὸ γίγνε- σθαι ἀντιπροσωπεύει συμβὰν ἄρσεως τῆς παγκόσμιας ἁρμονίας. Θὰ ἦταν ἴσως ἐντελῶς θεωρητικὰ ὅ- σα σημειώνονται στὴν προηγούµενη παράγραφο, ἂν ἡ ἀποσυντόνιση τῆς διανοητικῆς Λειτουργίας ἀπὸ τὴν συ- µπαντικὴ λειτουργία δὲν ήταν, ὅπως εἶναι πιά, γεγονὸς --- ἕνα τρομακτικὸ γεγονός. Ο «Δαυλός» καὶ ἀπὸ τὴ στή- λη αὐτή, καὶ ἀπὸ τὰ ἐπὶ μέρους δηµο- σιεύματά του, καὶ ἀπὸ τὶς ἀναλύσεις του τὶς σχετικὲς μὲ τὴ γλῶσσα καὶ τὴ γραφὴ (τὰ χειροπιαστὰ αὐτὰ δείγματα, τὶς «φωτογραφίες» τῆς διανοητικῆς καταστάσεως τοῦ σημερινοῦ ἀνθρώ- που) ἔχει στοιχειοθετήσει καὶ περιγρά- ψει ἐπακριβῶς τὰ συμπτώματα τῆς ἀ- ποκοπῆς τοῦ ἀνθρώπινου νοῦ ἀπὸ τὸν Παγκόσμιο Νοῦ. Συμπτώματα, πού, ὅ- πως ἀποδεικνύει ἡ ἔγκυψη στὴν πα- λαιότερη γλῶσσα καὶ γραφή, τὸ λογι- κώτερο καὶ τελειότερο αὐτὸ κτῆμα τοῦ ἀνθρωπίνου ἐγκεφάλου, συμπτώματα, λέω, ποὺ συνιστοῦν τὸ σύνδρομο τῆς φάσεως στὴν ὁποία εἰσῆλθε ἡ νεώτερη ἀνθρωπότητα. Εἶναι αὐτὸ ποὺ οἱ σύγ- χρονοι μεγάλοι διανοητὲς ὠνόμασαν «ἐξουσιαστικὴ παράνοια». Πιὸ ἁπλᾶ ἡ παράνοια ξεκινᾶ ἀπὸ τὴν ἀφετηρία τῆς κατανικήσεως τοῦ Λόγου. Αἴτια ἀπροσδιόριστα, σχετικὰ ὅμως προφανῶς μὲ τὴν γνωστὴ διαδι- κασία τῆς (βιολογικῆς καὶ ψυχικῆς) παρακμῆς τῶν εἰδῶν, ὁδηγοῦν τὴν ἀν- θρώπινη διάνοια στὴν παράκρουση, τὴν αὐταπάτη, τὴν ψευδαίσθηση. Στό- χος τῆς εἶναι ἡ «ὑπέρβαση» (ἕνας ὅρος πολὺ «ἀγαπητός», ὅσο καὶ ἀποκαλυ- πτικός, διαφόρων συγχρόνων καὶ κά- ποιων παλαιοτέρων ἀντιλήψεων περὶ ζωῆς καὶ περὶ κόσμου), δηλαδὴ τὸ να... μὴν εἶσαι αὐτὸ ποὺ εἶσαι. ᾿Η ἀφετηρία αὐτὴ αὐταπόδεικτα ὁδηγεῖ σὲ μία σύ- γκρουση, τῆς ὁποίας νομοτελειακὸ ἀ- ποτέλεσμα εἶναι ὁ θάνατος τοῦ «ὑπερ- βαίνοντος» τὰ μέτρα του. Καμμία δύ- ναμη δὲν μπορεῖ νὰ ἀποτρέψη τὴν αὐ- τοεξόντωση τῆς «ὑπερβάσεως» (ἢ τῆς «ὕβρεως», ὅπως εἶχαν ὀνομάσει τὴν κατάσταση δυσαρμονίας μεταξὺ νοῦ καὶ Νοῦ οἱ “Ελληνες). Ὃ σύγχρονος «ὑπερβαίνων» (ὁ ᾱ- Λογος) βρίσκεται στὴ θέση τοῦ ἐξ ὑ- παρχῆς ἡττημένου κατὰ κράτος, ποὺ συνεχίζει νὰ ἐπιζῆ ὡς ἱστορικὸ ναυά- γιο. Ὃ Λόγος, τὸν ὁποῖον «ὕβρισε», τὸν θανατώνει. Δὲν ὑπάρχει καμμιὰ δυνατότητα ἐπανασυνδέσεως τῆς ἀπὸ τὸν ἴδιο ἀποκομμένης «ὀμφῆς» (τοῦ ὀμφάλιου λώρου ποὺ τὸν συνέδεε μὲ τὸν Λόγο), ἄρα δὲν ὑπάρχει καμμιὰ δυ- νατότητα ἀποδράσεως ἀπὸ τὸ ἱστορικὸ «σφαγεῖο», μέσα στὸ ὁποῖο ὁ ἴδιος ἐνέ- κλεισε τὸν ἑαυτό του. Τὸ ἀβυσσαλέο μῖσος τοῦ «ὑπερβά- ντος» ἐναντίον τοῦ Λόγου εἶναι ἡ μα- νιοκαταδιωκτικὴ λύσσα ποὺ καταλαμ- βάνει τὸν ταῦρο, ὅταν ὀσμισθῆ τὴν ἀ- ποφορὰ τοῦ αἵματος. Οἱ ὕβρεις του εἴ- ναι φυσιολογικὴ «συνέπεια» τῆς προη- γηθείσης “Υβρεώς του. Ο κόσμος τῆς Ὕβρεως εἶναι ὁ κατατρομαγμένος, ἀ- πελπισμένος καὶ ἐπιθανάτιος κόσμος τῆς παράνοιας. Αὐτὴ εἶναι ἡ συνοπτική ἱστορία τῆς γενέσεως, τῆς καταγωγῆς καὶ τῶν συμπτωμάτων τῆς πανανθρώπινης θα- νατηφόρου Νόσου τοῦ καιροῦ μας. Δ.Ι.Λ.