δ ΜΕΤΕΩΡΙΣΜΟΙ ἢ Πῶς κυβερνιέται ὁ Κόσμος «μας» περιορίζομαι σὲ ὑπόθεση, γιατὶ δὲν ἔΘὰ εἶναι γιὰ τοὺς ἔχοντες νοῦν χω καμμιὰ πρόσβαση σὲ καμμιὰ ἑστία κοινὸς τόπος νὰ πῶ, ὅτι ὁ κόσμος δὲν ἰσχύος -- ὅτι οἱ πολιτικοί, οἱ στρατιωκυβερνιέται οὔτε μὲ τὰ ὅπλα οὔτε μὲ τὸ τικοί, οἱ οἰκονομικοὶ καὶ οἱ κοινωνιχρῆμα οὔτε μὲ τὴν ὀργάνωση. ̓Ελέγκοὶ ἐκπρόσωποι τῆς ̓Εξουσίας εἶναι χεις τὸν κόσμο, ἂν ἐλέγχης τὰ μυαλὰ δυνάμεις ταγμένες στὴ «β ́ γραμμὴ τοῦ τῶν ἀνθρώπων. Αν τὸ μυαλὸ τοῦ ἄνμετώπου». Ο ρόλος τοὺς εἶναι ἡ διατήθρώπου δὲν ἔχη «κουρδισθῆ» ἔτσι, ὥρηση, ὁ ἔλεγχος καὶ ἡ ἐκμετάλλευση στε ὁ φόβος νὰ μὴν τὸ κατατρύχη (ὁ τῶν κεκτημένων. ̓Η ἀπόκτηση (ἡ «καφόβος εἶναι διαστροφὴ τῶν φυσιολοτάκτηση», ἀφοῦ μιλοῦμε γιὰ «μέτωπα») γικῶν ἐνστίκτων αὐτοσυντηρήσεως), ἢ ἡ ἀπόκρουση τοῦ «ἐχθροῦ» εἶναι ὑπότὰ ὅπλα δὲν θὰ τὸν ὑπέτασσαν ̓ ἂν ἡ θεση ἐκείνων ποὺ διεξάγουν τὶς «ἐπιδίψα τῆς πλεονεξίας (διαστροφὴ ἐπίχειρήσεις ἰδεῶν». σης τῶν ἐνστίκτων αὐτοσυντηρήσεως) Είναι μακραίωνὴη ἡ ἱστορία τῶν «ἐδὲν εἶχε γίνει (ἐπίκτητος) «τρόπος σκέπιχειρήσεων ἰδεῶν». Θρησκεῖες, φιλοψεώς» του, τὸ χρῆμα δὲν θὰ τὸν ὑποσοφικὰ συστήματα, ἐπιστημονικὲς δούλωνε' ἂν ἡ καλλιέργεια τῆς μαζι«σχολές» ἢ θεωρίες, ἠθική, «συρμοί» κῆς παρακρούσεως (διαστροφὴ ὁμοίως διάφοροι (ἀπὸ τὴ «μόδα» μέχρι τὰ τοῦ φυσιολογικοῦ κοινωνικοῦ ἐνστί«καλλιτεχνικὰ ρεύματα»), θέατρο, Τέκτου) δὲν εἶχε «μετασχηματίσει» τὸν χνη γενικά, Παιδεία, βιβλίο γενικὰ καὶ κατὰ φύσιν ψυχισμό του, ἡ ὀργάνωση τὰ νεώτερα, ἀπὸ τεχνολογικὴ ἄποψη, θὰ ἦταν ἀνίσχυρη, γιὰ νὰ τὸν ἐκμηδεμέσα ἐπηρεασμοῦ τῶν ἐγκεφάλων ἐργάνίση σὰν ἄτομο ἢ φυσικὸ μέλος τῆς σθηκαν ἐπὶ χιλιετίες καὶ ἐργάζονται ᾱ“Ομᾶδας. κόμη ἐντατικά στὴ «α ́ γραμμὴ τοῦ μἐΕξετάζω τοὺς τρεῖς κυριώτερους τώπου» τοῦ ἐξουσιασμοῦ. Μ ̓ αὐτὰ «ὁρατούς» μοχλοὺς τῆς. σύγχρονης ἐ«πλάθεται» ὁ «τρόπος σκέψεως», ὁ ὁξουσίας, τὸν «ὑποχθόνιο» πολιτικὸ φόποῖος καθιστᾶ εὐκολώτερη τὴν ὑποταβο, τὸν οἰκονομισμὸ καὶ τὸν μαζισμό, γη τοῦ φορέως της καὶ ἀνετώτερη τὴν οἱ ὁποῖοι χρησιμοποιοῦνται γιὰ τὴν ἐπιβολὴ τοῦ ἐξουσιαστῆ. ́Ο ἄνθρωπος διατήρηση τῆς «τάξεως πραγμάτων» τῆς σημερινῆς “Υφηλίου (ξεκαθαρίζοἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ γεννιέται μέχρι τὸν τάφο ἀποτελεῖ πολιορκούμμενο ὀχυρό, ντας παράλληλα ὅτι δὲν ἀποτελοῦν αὖβαλλόμενο πανταχόθεν ἀπὸ ἕναν ἆκατοὶ τὸ «θεμέλιό» τῆς ἢ τὴν «πηγή» τἄπαυτο καταιγισμὀὸ «ἰδεῶν», «ἀντιλήτης), διότι ἔτσι, διὰ τῆς λογικῆς ἀρχῆς ψεων», «ἀξιῶν», «συνηθειῶν», «πεποι«τῆς εἰς ἄτοπον ἀπαγωγῆς», ἀναφαίνεθήσεων» καὶ γενικὰ ἑνὸς συνολικοῦ ται καθαρὰ ἡ προτεραιότητα τοῦ τρόπου θεωρήσεως τῆς ζωῆς καὶ τοῦ «Πνεύματος», τοῦ «Πολιτισμοῦ», τῆς κόσμου, ποὺ εἶναι αὐστηρὰ προγραμ«Καλλιέργειας» (μὲ τὴν γενικώτατη ματισμένος καὶ στενὰ ἐλεγμένος. ἔννοια τῶν ὅρων αὐτῶν) στὴν ἐξου” ́Αφησα τελευταῖο ἕναν «τομέα» σιαστικὴ πρακτική. “Υποθέτω -κκαὶ