δ ΜΕΤΕΩΡΙΣΜΟΙ ἢ Πῶς κυβερνιέται ὁ Κόσμος «μας» Θὰ εἶναι γιὰ τοὺς ἔχοντες νοῦν κοινὸς τόπος νὰ πῶ, ὅτι ὁ κόσμος δὲν κυβερνιέται οὔτε μὲ τὰ ὅπλα οὔτε μὲ τὸ χρῆμα οὔτε μὲ τὴν ὀργάνωση. ᾿Ελέγ- χεις τὸν κόσμο, ἂν ἐλέγχης τὰ μυαλὰ τῶν ἀνθρώπων. Αν τὸ μυαλὸ τοῦ ἄν- θρώπου δὲν ἔχη «κουρδισθῆ» ἔτσι, ὥ- στε ὁ φόβος νὰ μὴν τὸ κατατρύχη (ὁ φόβος εἶναι διαστροφὴ τῶν φυσιολο- γικῶν ἐνστίκτων αὐτοσυντηρήσεως), τὰ ὅπλα δὲν θὰ τὸν ὑπέτασσαν᾽ ἂν ἡ δίψα τῆς πλεονεξίας (διαστροφὴ ἐπί- σης τῶν ἐνστίκτων αὐτοσυντηρήσεως) δὲν εἶχε γίνει (ἐπίκτητος) «τρόπος σκέ- ψεώς» του, τὸ χρῆμα δὲν θὰ τὸν ὑπο- δούλωνε' ἂν ἡ καλλιέργεια τῆς μαζι- κῆς παρακρούσεως (διαστροφὴ ὁμοίως τοῦ φυσιολογικοῦ κοινωνικοῦ ἐνστί- κτου) δὲν εἶχε «μετασχηματίσει» τὸν κατὰ φύσιν ψυχισμό του, ἡ ὀργάνωση θὰ ἦταν ἀνίσχυρη, γιὰ νὰ τὸν ἐκμηδε- νίση σὰν ἄτομο ἢ φυσικὸ μέλος τῆς “Ομᾶδας. ᾿Εξετάζω τοὺς τρεῖς κυριώτερους «ὁρατούς» μοχλοὺς τῆς. σύγχρονης ἐ- ξουσίας, τὸν «ὑποχθόνιο» πολιτικὸ φό- βο, τὸν οἰκονομισμὸ καὶ τὸν μαζισμό, οἱ ὁποῖοι χρησιμοποιοῦνται γιὰ τὴν διατήρηση τῆς «τάξεως πραγμάτων» τῆς σημερινῆς “Υφηλίου (ξεκαθαρίζο- ντας παράλληλα ὅτι δὲν ἀποτελοῦν αὖ- τοὶ τὸ «θεμέλιό» τῆς ἢ τὴν «πηγή» της), διότι ἔτσι, διὰ τῆς λογικῆς ἀρχῆς «τῆς εἰς ἄτοπον ἀπαγωγῆς», ἀναφαίνε- ται καθαρὰ ἡ προτεραιότητα τοῦ «Πνεύματος», τοῦ «Πολιτισμοῦ», τῆς «Καλλιέργειας» (μὲ τὴν γενικώτατη ἔννοια τῶν ὅρων αὐτῶν) στὴν ἐξου- σιαστικὴ πρακτική. “Υποθέτω -κκαὶ περιορίζομαι σὲ ὑπόθεση, γιατὶ δὲν ἔ- χω καμμιὰ πρόσβαση σὲ καμμιὰ ἑστία ἰσχύος -- ὅτι οἱ πολιτικοί, οἱ στρατιω- τικοί, οἱ οἰκονομικοὶ καὶ οἱ κοινωνι- κοὶ ἐκπρόσωποι τῆς ᾿Εξουσίας εἶναι δυνάμεις ταγμένες στὴ «β΄ γραμμὴ τοῦ μετώπου». Ο ρόλος τοὺς εἶναι ἡ διατή- ρηση, ὁ ἔλεγχος καὶ ἡ ἐκμετάλλευση τῶν κεκτημένων. ᾿Η ἀπόκτηση (ἡ «κα- τάκτηση», ἀφοῦ μιλοῦμε γιὰ «μέτωπα») ἢ ἡ ἀπόκρουση τοῦ «ἐχθροῦ» εἶναι ὑπό- θεση ἐκείνων ποὺ διεξάγουν τὶς «ἐπι- χειρήσεις ἰδεῶν». Είναι μακραίωνὴη ἡ ἱστορία τῶν «ἐ- πιχειρήσεων ἰδεῶν». Θρησκεῖες, φιλο- σοφικὰ συστήματα, ἐπιστημονικὲς «σχολές» ἢ θεωρίες, ἠθική, «συρμοί» διάφοροι (ἀπὸ τὴ «μόδα» μέχρι τὰ «καλλιτεχνικὰ ρεύματα»), θέατρο, Τέ- χνη γενικά, Παιδεία, βιβλίο γενικὰ καὶ τὰ νεώτερα, ἀπὸ τεχνολογικὴ ἄποψη, µέσα ἐπηρεασμοῦ τῶν ἐγκεφάλων ἐργά- σθηκαν ἐπὶ χιλιετίες καὶ ἐργάζονται ᾱ- κόμη ἐντατικά στὴ «α΄ γραμμὴ τοῦ µε- τώπου» τοῦ ἐξουσιασμοῦ. Μ᾿ αὐτὰ «πλάθεται» ὁ «τρόπος σκέψεως», ὁ ὁ- ποῖος καθιστᾶ εὐκολώτερη τὴν ὑποτα- γη τοῦ φορέως της καὶ ἀνετώτερη τὴν ἐπιβολὴ τοῦ ἐξουσιαστῆ. ΄Ο ἄνθρωπος ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ γεννιέται µέχρι τὸν τάφο ἀποτελεῖ πολιορκούμµενο ὀχυρό, βαλλόμενο πανταχόθεν ἀπὸ ἕναν ἆκα- τἄπαυτο καταιγισμὀὸ «ἰδεῶν», «ἀντιλή- ψεων», «ἀξιῶν», «συνηθειῶν», «πεποι- θήσεων» καὶ γενικὰ ἑνὸς συνολικοῦ τρόπου θεωρήσεως τῆς ζωῆς καὶ τοῦ κόσμου, ποὺ εἶναι αὐστηρὰ προγραμ- µατισµένος καὶ στενὰ ἐλεγμένος. ”΄Αφησα τελευταῖο ἕναν «τομέα»