-- ----- ΑΙΣΙΜΑ ΚΑΙ ΑΔΗΡΙΤΑ 1. «Τοῖς ἀνήβοις τὴν πόλιν καταλιπεῖν» Ἕνα μικρὸ παιδὶ δεκαπέντε χρονῶν ἐπῆρε τὸ αὐτοκίνητο τοῦ πατέρα του καὶ ἀπό ἀδέξιο χειρισμὸ συνεκρούσθη μ᾽ ἕνα δένδρο. Τὸ αὐτοκίνητο ἔπαθε μερικὲς ζημιὲς καὶ τίποτε περισσότερο. Μολαταῦτα ὁ νεαρὸς ἔδειξε μεγάλη εὐαισθησία. ᾿Αν θέλετε ὑπερευαισθησία. Καὶ αὐτοκτόνησε... Στὶς 23 Μαρτίου ὅλες οἱ ἐφημε- ρίδες γράφουν γιὰ τὸ τραγικὸ γεγονός, χωρὶς νὰ τὸ σχολιάζουν. Κι᾿ ὅμως τὸ παιδὶ ἀξίζει ἑνὸς πανελληνίου ἐπαίνου. Πέραν ἀπὸ τὸ οἰκογενειακὸ δράµα ὑπάρ- χει τὸ ἠθικὸ δίδαγμα. Διότι τὸ παιδὶ τῶν δεκαπέντε χρονῶν ἀπέδειξε, ὅτι δὲν χά- θηκε τὸ φιλότιμο σ᾽ αὐτὸν ἐδῶ τὸν τόπο. Ανθρωποι --- τὰ ὀνόματα εἶναι πασίγνωστα -- οἱ ὁποῖοι ὑποτίθεται ὅτι εἶναι οἱ πολιτικοί, οἱ πνευματικοί καί οἱ οἰκονομικοὶ ταγοὶ τοῦ λαοῦ µας, κατηγοροῦ- νται καί ἀποδεικνύονται ψεῦτες, κι᾿ ἀδιαφοροῦν. "Αλλοι προφυλακίζονται γιὰ ἀ- πάτες κι᾿ ἀδιαφοροῦν. "Άλλοι ἀποκαλύπτονται ὅτι ἐξαγορασθήκανε ἀπὸ πλου- σίους κι᾿ ἀδιαφοροῦν. Νὰ μὴ νομίζετε, ὅτι αὐτὰ συμβαίνουν µόνο τώρα. Καὶ πα- λαιότερα τὰ ἴδια συνέβαιναν. "Ας ὑπενθυμίσουμε τὴν ἐθνικὴ καταστροφὴ τῆς Κύ- «πρου. Χιλιάδες οἰκογένειες διαλύθηκαν, κατελήφθη μεγάλο µέρος τῆς νήσου ἀ- ᾿ πὸ τοὺς Τούρκους, πολλὰ ᾿Ελληνόπουλα σκοτώθηκαν κ.τ.λ., ἡ στρατιωτικὴ τιμὴ τῆς “Ελλάδος ἐξευτελίσθηκε καὶ οἱ ὑπεύθυνοι πολιτικοὶ καὶ στρατιωτικοὶ ἀδια- φορήσανε. Κανείς τους δὲν αὐτοκτόνησε, διότι τόσο φιλότιμο εἶχαν. Μήπως πρόκειται γιὰ ἐκφυλισμὸ τοῦ λαοῦ; Όχι: ἡ αὐτοκτονία τοῦ μικροῦ ᾱ- πέδειξε, ὅτι ἡ σῆψις ὑπάρχει µόνο στὴν ἡγεσία αὐτῆς τῆς χώρας κι᾿ ὄχι στὸν λαό µας. Αὐτὸν τὸν λαὸ τὸν ἐκμαυλίζει ἡ ἄρχουσα καὶ πλουτοῦσα τάξι. Τοὺς νε- αροὺς ὅμως δὲν πρόλαβε ἀκόμη νὰ τοὺς διαφθείρη, καὶ διατηροῦν εὐγενῆ αἰσθή- ματα. Ὅταν πρὸ καιροῦ ἔγινε ἕνα ἀεροπορικὸ ἀτύχημα στὴν ᾿Ιαπωνία, αὐτο- κτονήσανε μερικοὶ κρατικοὶ παράγοντες, ποὺ δὲν εἶχαν καμμία εὐθύνη, ἀλλὰ διέ- θεταν εὐαισθησία. Βέβαια δὲν ἔχουμε τέτοιες ἀπαιτήσεις ἀπὸ τοὺς διαφόρους χονδρόπετσους νεοέλληνες ποὺ συγκροτοῦν τήν ἰθύνουσα τάξι, ἀλλὰ τουλάχι- στον δὲν δείχνουν λίγο φιλότιμο; ἐλάχιστη εὐαισθησία; Φαίνεται ὅτι τοὺς εἶναι ἀδύνατον. Ἔχοντας λοιπὸν ἀπὸ τὴν µία μεριὰ τὸ παράδειγµα τοῦ ἠρωϊκοῦ ἀνη- λίκου καί ἀπὸ τὴν ἄλλη τὸν παχυδερμισμὸ τῆς ἐξουσιαζούσης τάξεως δὲν µπο- ροῦμε παρὰ νὰ θυμηθοῦμε τὸν ᾿Ηράκλειτο, ποὺ (ἄποσπ. 121) βλέποντας τὴν γε- νικὴ ἀθλιότητα ἀνεφώνησε ὅτι ἀξίζει στοὺς ᾿Εφεσίους, ὅλοι ὅσοι εἶναι ἐνήλικοι νὰ κρεμασθοῦν καὶ νὰ ἀφήσουν τὸ κράτος στὰ χέρια τῶν ἀνηλίκων. («Αξιον ᾿Εφεσίοις ἡβηδὸν ἀπάγξασθαι πᾶσι καὶ τοῖς ἀνήβοις τὴν πόλιν καταλιπεῖν»). Θαυμάζει κανεὶς τὸν νεαρὸ ποὺ ἀνήκει στοὺς ἐκλεκτοὺς, γιατὶ διάλεξε τὴν ὥ- ρα τῆς ἐξόδου, ὅπως θἄλεγε ὁ Νίτσε. Αἰωνία του ἡ Μνήμη. Π. Τὸ δίδαγμα Ὅσοι παρηκολούθησαν τὴν τελευταία σὲ ἐπίπεδο ἀρχηγῶν κομμάτων συζή-