Ὅταν ὁ Φοινικισμὸς αὐτοπροάγεται σέ... «Χαναανισμό» καὶ ἐξυβρίζει χυοδαῖα διὰ τοῦ Τύπου τὸν «Δαυλό»... ΜΗΝΥΣΗ ΤΟΥ «Δ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΥΒΡΙΣΤΟΥ Κροῦσμα συκοφαντικῆς δυσφηµίσεως καὶ ἐξυβρίσεως διὰ τοῦ Τύπου σηµειώ- θηκε στὶς 5 Μαΐου ἐναντίον τοῦ «Δαυλοῦ». ”Ατομµμο (ποὺ καὶ παλαιότερα εἶχε ᾱ- ποπειραθῆ νὰ πλήξη τὸ περιοδικὸ αὐτό: βλέπετε στὴ συνέχεια τοῦ παρόντος πληροφοριακοῦ σημειώματος) μὲ τὸ πρόσχημα τῆς δημοσιεύσεως στὴν μεγάλης κυκλοφορίας ἡμερήσια ἐφημερίδα τῶν ᾿Αθηνῶν «Ἐλευθεροτυπία» κάποιας ἀ- παντήσεώς του σὲ προηγούμενο ἄρθρο τοῦ (ἀγνώστου σ᾽ ἐμᾶς) κ. Αθ. Δαφνῆ γιὰ θέµα σχετικὸ μὲ τὴν γένεση τοῦ '᾿Ελληνικοῦ ᾿Αλφαβήτου, ἐξετόξευσε, μὲ τρόπο ἐντελῶς ἄσχετο πρὸς τὸν ἀπαντητικὸ χαρακτῆρα τοῦ κειµένου του, χυδαιό- τατους, χωρὶς λέξη γιὰ τὴ θεµελίωσή τους, χαρακτηρισμοὺς κατὰ τοῦ «Δαυλοῦ» ἐπιτιθέμενος παράλληλα καὶ στὴν ἴδια φράση τοῦ κειµένου του κατὰ τῶν 1. Θε- οδωρακόπουλου, ΠΠ. Κανελλόπουλου καὶ Κ. Τσάτσου, μὲ τὸ αἰτιολογικὸ ὅτι «διατύπωσαν “ἀπόψεις” περὶ ἀρχαιοελληνικοῦ μεγαλείου (0) (τὰ εἰσαγωγικὰ καὶ τὸ ἐρωτηματικὸ εἶναι τοῦ ὑβριστοῦ). 'Ο ὑβριστὴς ἐξυβρίζει τὸν «Δ» ἀπροσώπως, ἑπομένως οἱ ὕβρεις στρέφονται καὶ κατά τῶν συνεργατῶν καὶ ἀναγνωστῶν του. Εἶναι χαρακτηριστικό, ὅτι στὸ κείμενό του αὐτὸ ὁ ὑβριστὴς (ὁ ὁποῖος δὲν εἷ- ναι συντάκτης τῆς «᾿ Ελευθεροτυπίας») ἀρνεῖται πιὰ τὸν ἐξευτελισμένο μετὰ τὶς ἔρευνες τοῦ «Δ» «φοινικισμὸ» γιὰ τὴν καταγωγὴ τοῦ ᾿Αλφαβήτου, ἀποπειρᾶται νὰ μεταμορφώση τὴν «φοινικικὴ θεωρία) γιὰ τὴ γραφὴ σέ... «γαναανική» καὶ ἐ- πιτιθέµενος καὶ ἐναντίον τῆς ᾿Εκκλησίας ὁμιλεῖ γιὰ «ἕνα ἀκόμη σημεῖο ἀνωτερό- τητας τῶν ἀρχαίων ᾿Ισραηλιτῶν» (ἐννοεῖ τήν... ἀνακάλυψη ἀπὸ αὐτοὺς τοῦ ᾿Αλ- φαβήτου/!), γιὰ νὰ κλείση τὸ δηµοσίευµά του (τὸ ὁποῖο, σημειωτέον, «τεκμηριώ- νει» ἀποκλειστικὰ μὲ ἄρθρα λαϊκῶν ἐγκυκλοπαιδειῶν καὶ ἄλλα πού... ἔχει γράψει ὁ ἴδιος) μὲ τὸ κήρυγμα «νὰ καοῦν ὅλα» τὰ Ἑλληνικά σχολικὰ ἐγχειρίδια ποὺ µι- λοῦν γιὰ τὴ συμβολὴ τῆς ἑλληνικῆς σκέψεως στὸν Παγκόσμιο Πολιτισμό. Ἢ χυδαία αὐτὴ ἀπόπειρα τῶν σκοτεινῶν κύκλων, ποὺ διαφανῶς κρύβονται πίσω ἀπὸ τὸ «περίεργο» αὐτὸ δηµοσίευµα, δὲν ἐξέπληξε βέβαια τὸν «Δ». Οἱ ἔρευ- νές του γιὰ τὴ γλῶσσα καὶ τὴ γραφή, ποὺ τίναξαν ὁριστικὰ στὸν ἀέρα τὶς ἔπι- στημονικὲς ἀπάτες ποὺ ἐπὶ δεκαετίες πατρωνάρουν, τοὺς ἔχουν φέρει σὲ κατά- σταση πλή ρους ἀδυναμίας νὰ ἀντιδράσουν καὶ διαλεχθοῦν, παρὰ τὶς προτάσεις τοῦ «Δ», σὲ σοβαρὸ ἐπιστημονικὸ ἐπίπεδο. ᾿Εν πάση περιπτώσει ἀπὸ τὸ εὔγλωτ- το «ἰδεολογικὸ στῖγμα» τοῦ δημοσιεύµατος καὶ ἀπὸ τὴν «ταυτότητα» τοῦ ὑβρι- στοῦ βγαίνει ὁλοκάθαρα ἡ «ἰδεολογικὴ πηγὴ» καὶ ἔμμεσα ἡ «ἱεραρχία» τοῦ Μι- σελληνισμοῦ.