ΑΚΡΟΒΟΛΙΣΜΟΙ Ἔν ὄψει τῶν ἐκλογῶν Ὅσο θὰ ὑπάρχουν ἄνθρωποι-ὀπαδοὶ καὶ ὄχι ἄνθρωποι ἐλεύθεροι καὶ κριτὲς τῶν κομματικῶν πράξεων, ὥστε νὰ δίνουν ἄλλοτε τὴν ψῆφο τους στὸν ἕνα σχηματισμὸ κι ̓ ἄλλοτε στὸν ἄλλο, δὲν θὰ γίνη κατορθωτὸ ν ̓ ἀνοίξουμε τὸ δρόμο τῶν διαδικασιῶν πρὸς τοὺς ἄῥιστους. ̓Απὸ τὴν ἀντιμαχία τῶν κομμάτων, τὴν πάλη τῶν διατυμπανιζομένων «ἀρχῶν» ἢ τὴν «πάλη τῶν τάξεων» μέχρι τὴν πραγματοποίησι τῆς ἀξιοκρατίας ὀφείλουμε νὰ δοῦμε σὰν ἀνάγκη τὴν ζύμωσι ποὺ μπορεῖ νὰ προέλθη ἀπὸ τὶς τακτικές ἀλλαγές, καὶ βεβαίως μόνο μέ τὴν πίεσι τῆς ψήφου μας. Οἱ ἐπίδοξοι τύραννοι γιὰ μᾶς, ἀπ ̓ ὅποια ἰδεολογικὴ μήτρα κι ̓ ἂν γεννήθηκαν, εἶναι τὸ ἀποτέλεσμα τῆς πιὸ ἐκτρωματικῆς μορφῆς τοῦ ἐξουσιασμοῦ. Ἢ λαϊκίστικη ἐκμετάλλευσι ἀδυναμιῶν, παθῶν καὶ συγκρουομένων συμφερόντων εἶναι ἔργο τῶν κομματικῶν σχηματισμῶν, δηλαδὴ ἔργο τοῦ ἐξουσιασμοῦ. Στὴ σύγκρουσι αὐτὴ τῶν συμφερόντων κάποιοι εἶναι οἱ χαμένοι, κάποιοι σύρθηκαν καὶ ἐξευτελίσθηκαν, διαπομπεύθηκαν καὶ φυλακίσθηκαν καὶ κάποιοι εἰσέπραξαν τὰ ὀφέλη τῆς ὁβριστικῆς πρὸς τὸν ἄνθρωπο στάσεώς τους. Αὐτὸ εἶναι ἕνα ἀκόμη ὅπλο στὰ χέρια τῶν ἐξουσιαστῶν. ̓Απὸ ἐδῶ ξεκινᾶ ὁ ῥεβανσισμός, ἡ τύφλωσι καὶ ἡ πεζοδρομιακὴ ἐκμετάλλευσι. Τί λένε στὰ προγράμματά τους τὰ κόμματα, ἔχει σημασία σχετική, ἀλλὰ γιὰ μᾶς τὸ ἐνδιαφέρον εἶναι ποιοὺς ἀνθρώπους κρύβουν στὰ σπλάγχνα τους. Καὶ οἱ «δούρειοι ἵπποι» ποὺ μπῆκαν στὰ τείχη εἶναι πολλοί. ̓Ας ξεκινήσουμε ἀπ ̓ τὴν Παιδεία. Τὸ δικό μας ἐρώτημα ειναι: μπορεῖ νὰ μιλᾶμε ἐδῶ στὴν ' Ελλάδα γιὰ παιδεία καὶ νὰ μή ξέρουμε ὅτι ὁ τερᾶστιος θησαυρὸς τῆς ἀνθρώπινης σοφίας βρίσκεται ἀποταμιευμένος μέσα στὴν πανάρχαια καὶ ἑνιαία ἑλληνικὴ γλῶσσα; Ὅτι ἡ παιδεία εἶναι σχετικὴ μὲ αὐτὸ ποὺ θὰ ἐπιδιώξουμε ὡς πολιτεία; Εἶναι ἀρκετὸ δηλ. ὅτι θὰ μάθουν οἱ νέοι τοὺς σύγχρονους «ῥυθμοὺς» τῶν ἐπιστημῶν, γιὰ νὰ θεωρηθοῦν αὐτομάτως ὅτι ἀπέκτησαν παιδεία; Υπάρχει ἢ δὲν ὑπάρχει ἐξουσιαστικὴ νοοτροπία, ποὺ ἐμφυτεύεται στοὺς νέους ἀπ ̓ τὰ πρῶτα βήματα, στὸ σπίτι καὶ στὸ σχολεῖο; Ποιὸς εἶναι π.χ. ὁ ὑπουργός, πού, πρὶν περάση τὸ κατώφλι τοῦ σημαντικοῦ αὐτοῦ ὑπουργείου τῆς Παιδείας, θὰ ἔχη σκύψει πάνω ὄχι μόνο στὸ πρόβλημα τῆς ἐπαγγελματικῆς προετοιμασίας γιὰ τὴν ἔνταξι τῶν νέων στὰ ἐξουσιαστικὰ γνωστὰ «μοντέλλα», ἀλλὰ καὶ θὰ ἔχη κατανοήσει τὴν σημασία τοῦ ἑλληνικοῦ λόγου στὴν σύλληψι τῶν ῥοϊκῶν νόμων τοῦ σύμπαντος, ἡ ἐφαρμογὴ τῶν ὁποίων στὴ ζωή τους θὰ τοὺς ἀπαλλάζη ἀπὸ τὴν ἀπόγνωσι, τὴν θλῖψι μιᾶς ζωῆς χωρὶς νόημα, ποὺ συνεχίζεται σὰν «ἀρλούμπα» μ ̓ εὐθύνη ὅλων μας; Καὶ τί γίνεται, ἂν ὑπάρξη τέτοιος καὶ διαφωνεῖ μὲ τὴν γραμμὴ τοῦ κόμματος; ̓Ε, ἁπλῶς συμπλέκεται σὰν ἀποστάτης ἢ σὰν ἐχθρὸς τοῦ λαοῦ. Πῶς ὅμως εἶναι δυνατὸν νὰ δεχθοῦμε τὸν διάλογο χωρὶς διαφωνία; ̓Ακοῦμε συνεχῶς περὶ τῶν πολυεθνικῶν ἑταιρειῶν καὶ τῆς ῥυπάνσεως. Αὐτὰ τὰ δύο πᾶνε μαζί, καὶ τὸ ξέρουμε ὅλοι. Πετρέλαια, χημικὰ ἀπόβλητα, πυρηνικά, ὅπλα καὶ τὰ πέριξ αὐτῶν κυκλώματα διακινοῦνται ἀπ ̓ τὰ ἄγνωστα ἢ γνωστὰ οἰκονομικὰ «μπλόκ», ποὺ ὄχι μόνον μᾶς ταλαιπωροῦν ἀλλὰ καὶ μᾶς ἔχουν δεμένους στὴν θέλησί τους. Ἕνα σταμάτημα π.χ. τῆς «ῥοῆς» τοῦ πετρελαίου --- καὶ θὰ ψγοφήσουμε τῆς πείνας. Οὔτε ἕνα μουλάρι, γιὰ νὰ κάνη ὄργωμα, δὲν βόσκει πιὰ στοὺς κάμπους. ̓Εν τῷ μεταξὺ ὁ ἥλιος, ὁ ἄνεμος, ἡ θάλασσα, ἡ γεωθερμία παραμένουν στ ̓ ἀζήτητα ἢ στὰ «βραδύτατα»! ̓Εδῶ θὰ τονίσω τὸ μεγάλο πρόβλημα τοῦ πόσιμου νεροῦ. Οἱ ἀνομβρίες εἶναι κάτι ποὺ προκύπτει ἀπὸ τὴν τρέλλα τῆς ἐξουσίας. 'Ο προστατευτικὸς μανδύας τῆς γῆς ἀρχίζει νὰ γίνεται διάτρητος. Υ-