ΑΚΡΟΒΟΛΙΣΜΟΙ Ἔν ὄψει τῶν ἐκλογῶν Ὅσο θὰ ὑπάρχουν ἄνθρωποι-ὀπαδοὶ καὶ ὄχι ἄνθρωποι ἐλεύθεροι καὶ κριτὲς τῶν κομ- ματικῶν πράξεων, ὥστε νὰ δίνουν ἄλλοτε τὴν ψῆφο τους στὸν ἕνα σχηματισμὸ κι᾿ ἄλλοτε στὸν ἄλλο, δὲν θὰ γίνη κατορθωτὸ ν᾿ ἀνοίξουμε τὸ δρόμο τῶν διαδικασιῶν πρὸς τοὺς ἄ- ῥιστους. ᾿Απὸ τὴν ἀντιμαχία τῶν κομμάτων, τὴν πάλη τῶν διατυμπανιζομένων «ἀρχῶν» ἢ τὴν «πάλη τῶν τάξεων» μέχρι τὴν πραγματοποίησι τῆς ἀξιοκρατίας ὀφείλουμε νὰ δοῦμε σὰν ἀνάγκη τὴν ζύμωσι ποὺ μπορεῖ νὰ προέλθη ἀπὸ τὶς τακτικές ἀλλαγές, καὶ βε- βαίως μόνο μέ τὴν πίεσι τῆς ψήφου μας. Οἱ ἐπίδοξοι τύραννοι γιὰ μᾶς, ἀπ᾿ ὅποια ἰδεολο- γικὴ μήτρα κι᾿ ἂν γεννήθηκαν, εἶναι τὸ ἀποτέλεσμα τῆς πιὸ ἐκτρωματικῆς μορφῆς τοῦ ἐ- ξουσιασμοῦ. Ἢ λαϊκίστικη ἐκμετάλλευσι ἀδυναμιῶν, παθῶν καὶ συγκρουομένων συμφε- ρόντων εἶναι ἔργο τῶν κομματικῶν σχηματισμῶν, δηλαδὴ ἔργο τοῦ ἐξουσιασμοῦ. Στὴ σύ- γκρουσι αὐτὴ τῶν συμφερόντων κάποιοι εἶναι οἱ χαμένοι, κάποιοι σύρθηκαν καὶ ἐξευτε- λίσθηκαν, διαπομπεύθηκαν καὶ φυλακίσθηκαν καὶ κάποιοι εἰσέπραξαν τὰ ὀφέλη τῆς ὁ- βριστικῆς πρὸς τὸν ἄνθρωπο στάσεώς τους. Αὐτὸ εἶναι ἕνα ἀκόμη ὅπλο στὰ χέρια τῶν ἐ- ξουσιαστῶν. ᾿Απὸ ἐδῶ ξεκινᾶ ὁ ῥεβανσισμός, ἡ τύφλωσι καὶ ἡ πεζοδρομιακὴ ἐκμετάλ- λευσι. Τί λένε στὰ προγράµµατά τους τὰ κόμματα, ἔχει σημασία σχετική, ἀλλὰ γιὰ μᾶς τὸ ἐν- διαφέρον εἶναι ποιοὺς ἀνθρώπους κρύβουν στὰ σπλάγχνα τους. Καὶ οἱ «δούρειοι ἵπποι» ποὺ μπῆκαν στὰ τείχη εἶναι πολλοί. ᾿Ας ξεκινήσουμε ἀπ᾿ τὴν Παιδεία. Τὸ δικό µας ἐρώ- τηµα ειναι: μπορεῖ νὰ μιλᾶμε ἐδῶ στὴν ' Ελλάδα γιὰ παιδεία καὶ νὰ μή ξέρουμε ὅτι ὁ τερᾶ- στιος θησαυρὸς τῆς ἀνθρώπινης σοφίας βρίσκεται ἀποταμιευμένος µέσα στὴν πανάρχαια καὶ ἑνιαία ἑλληνικὴ γλῶσσα; Ὅτι ἡ παιδεία εἶναι σχετικὴ μὲ αὐτὸ ποὺ θὰ ἐπιδιώξουμε ὡς πολιτεία; Εἶναι ἀρκετὸ δηλ. ὅτι θὰ μάθουν οἱ νέοι τοὺς σύγχρονους «ῥυθμοὺς» τῶν ἐπι- στημῶν, γιὰ νὰ θεωρηθοῦν αὐτομάτως ὅτι ἀπέκτησαν παιδεία; Υπάρχει ἢ δὲν ὑπάρχει ἐ- ξουσιαστικὴ νοοτροπία, ποὺ ἐμφυτεύεται στοὺς νέους ἀπ᾿ τὰ πρῶτα βήματα, στὸ σπίτι καὶ στὸ σχολεῖο; Ποιὸς εἶναι π.χ. ὁ ὑπουργός, πού, πρὶν περάση τὸ κατώφλι τοῦ σηµαντι- κοῦ αὐτοῦ ὑπουργείου τῆς Παιδείας, θὰ ἔχη σκύψει πάνω ὄχι µόνο στὸ πρόβλημα τῆς ἐ- παγγελματικῆς προετοιμασίας γιὰ τὴν ἔνταξι τῶν νέων στὰ ἐξουσιαστικὰ γνωστὰ «μο- ντέλλα», ἀλλὰ καὶ θὰ ἔχη κατανοήσει τὴν σημασία τοῦ ἑλληνικοῦ λόγου στὴν σύλληψι τῶν ῥοϊκῶν νόμων τοῦ σύμπαντος, ἡ ἐφαρμογὴ τῶν ὁποίων στὴ ζωή τους θὰ τοὺς ἀπαλλά- ζη ἀπὸ τὴν ἀπόγνωσι, τὴν θλῖψι μιᾶς ζωῆς χωρὶς νόημα, ποὺ συνεχίζεται σὰν «ἀρλούμπα» μ᾽ εὐθύνη ὅλων µας; Καὶ τί γίνεται, ἂν ὑπάρξη τέτοιος καὶ διαφωνεῖ μὲ τὴν γραμμὴ τοῦ κόμματος; ᾿Ε, ἁπλῶς συμπλέκεται σὰν ἀποστάτης ἢ σὰν ἐχθρὸς τοῦ λαοῦ. Πῶς ὅμως εἶναι δυνατὸν νὰ δεχθοῦμε τὸν διάλογο χωρὶς διαφωνία; ᾿Ακοῦμε συνεχῶς περὶ τῶν πολυεθνικῶν ἑταιρειῶν καὶ τῆς ῥυπάνσεως. Αὐτὰ τὰ δύο πᾶ- νε μαζί, καὶ τὸ ξέρουμε ὅλοι. Πετρέλαια, χημικὰ ἀπόβλητα, πυρηνικά, ὅπλα καὶ τὰ πέριξ αὐτῶν κυκλώματα διακινοῦνται ἀπ᾿ τὰ ἄγνωστα ἢ γνωστὰ οἰκονομικὰ «μπλόκ», ποὺ ὄχι μόνον μᾶς ταλαιπωροῦν ἀλλὰ καὶ μᾶς ἔχουν δεμένους στὴν θέλησί τους. Ἕνα σταμάτημα π.χ. τῆς «ῥοῆς» τοῦ πετρελαίου --- καὶ θὰ ψγοφήσουμε τῆς πείνας. Οὔτε ἕνα μουλάρι, γιὰ νὰ κάνη ὄργωμα, δὲν βόσκει πιὰ στοὺς κάμπους. ᾽Εν τῷ μεταξὺ ὁ ἥλιος, ὁ ἄνεμος, ἡ θά- λασσα, ἡ γεωθερμία παραμένουν στ᾿ ἀζήτητα ἢ στὰ «βραδύτατα»! ᾿Εδῶ θὰ τονίσω τὸ µε- γάλο πρόβλημα τοῦ πόσιμου νεροῦ. Οἱ ἀνομβρίες εἶναι κάτι ποὺ προκύπτει ἀπὸ τὴν τρέλ- λα τῆς ἐξουσίας. 'Ο προστατευτικὸς μανδύας τῆς γῆς ἀρχίζει νὰ γίνεται διάτρητος. Υ-