ΔΕΙΝΙΑΣ ΕΚΡΗΓΝΥΟΜΕΝΟΣ Ι. Γιὰ τὸν κ. Δημ. Σταμέλο («'Η Ρωμιοσύνη κι ὁ Ρίτσος», «Ελευθεροτυπία» 10.9). ̓Ακοῦστε, κύριε. Δὲν μποροῦμε νὰ ὑποθέσουμε πὼς μόνον μᾶς κοροϊδεύετε, δὲν γίνεται: ἀσφαλῶς κοροϊδεύεστε καὶ σεῖς. Σὲ περίπτωση ποὺ διαφωνεῖτε, ἀλλὰ κ ̓ αἰσθάνεσθε ἔντιμος, δὲν ἔχετε παρὰ νὰ μᾶς παραπέμψετε σὲ διακόσιους-τριακόσιους καλοὺς ἢ ἄριστους στίχους τοῦ Ρίτσου. Ἔτσι δὲν θὰ ἰσχυριζόμεθα πλιὸ γοῦστο σας τὶς περὶ Ρίτσου «κουτσουλιέο» στὰ διάφορα ἔντυπα. Οὔτε θ ̓ ἀδυνατοῦμε ν ̓ ἀντιληφθοῦμε τί στὴν εὐχὴ ἐννοεῖτε μὲ τὰ περὶ «συνεπείας» τοῦ (Ρίτσου), τάχα πὼς δι ̓ αὐτῆς «γίνεται καὶ ὁδηγητὴς τοῦ λαοῦ του», ὅπως λέτε. [Οἱ ἐπιθυμοῦντες τὸ Ρίτσον ὁδηγητὴ τῶν δικῶν τους παιδιῶν, χάρισμά τους, ἂς τὸν πάρουν, θὰ τὰ ὁδηγήσει σὲ καλὸν αὐνανισμὸν καὶ πολλὰ ἄλλα!..]. Τὸ πόσο «ὁδηγητής» γίνεται, κ. Σταμέλο, θὰ τὸ ἰδῆτε ὅταν πεθάνει (νὰ ζήσει χίλια χρόνια ὁ ἄνθρωπος, ἀλλὰ τὴν ἐκτίμησί μου δὲν τὴν ἔχει -- καὶ στὰ δικά μου), ὅταν τὸ Κομμουνιστικὸ Κόμμα δὲν θὰ τὸν χρειάζεται ἄλλο. “Οταν θὰ ἔχει φτιάξει ἄλλον... «ὁδηγητή», ὥστε μὲ τὴ δική του πιὰ τὴν ὁδήγησι οἱ ἀφελεῖς ἐκ τῶν συντρόφων νὰ φτιάξουν τὰ πράγματα τῆς Γῆς ὅπως αὐτὰ τῆς Ρουσσίας - -γιὰ νὰ ἔρχεται, τώρα ποὺ ἡ χώρα δὲν περπατάει, ὁ ἄτιμος φασίστας Γκόμπι νὰ τὰ χαλάει... Οχι, κ. Σταμέλο. Δὲν εἶναι «συνέπεια» ἡ κομματικὴ ἁἀγκίστρωσις τοῦ... «ποιητῆ τῆς Ρωμιοσύνης» (τῇ ἐξαιρέσει ἐμοῦ). «Συνέπεια» εἶναι τὸ ἀποτέλεσμα (ἐπακολούθημα, παρεπόμενο) καὶ μόνον. Ποὺ θὰ εἰπεῖ, πὼς πλανᾶσθε μὲ τὸ νὰ ἰσχυρίζεσθε... ἀποτέλεσμα (καὶ μάλιστα... λυσιτελὲς γιὰ τὴν Ρωμιοσύνη) τήν... αἰτία! "Ἠτοι τὴν ἀνάγκη τοῦ Ρίτσου εἰς συνεχῆ, εἰς ἁδιάλειπτη ἔνταξιν, ὥστε νὰ μπορεῖ νὰ ὑπάρχει (τουλάχιστον ὡς ποιητής) -δὲν ἔχει τρόπον ὑπάρξεως ἐκτὸς τῆς ἐξουσιαστικῆς ἱεραρχίας, δηλαδὴ χωρὶς νά ̓ ναι δοῦλος, χωρὶς νά ̓ χει δούλους. Μόνον ὑπὸ τὴν κάλυψιν συγκροτημένης ἰσχύος αἰσθάνεται κάποιος ἐπώνυμος προσωπικότης --διορισμένη ὡστόσο, πέρ φόρτσα, ἐπίβλητη, ὑπόβλητη... Ὃ Ρίτσος μπορεῖ νὰ ὑπάρχει μόνον ἐντεταγμένος σὲ «ἰδεολογικὸ χῶρον» [μποῦρδες, ἂν ἀφοροῦν στὸν πολικάντικο κομματισμὸν --σκοτεινὸ ἢ γελοῖον γιὰ τὴν αὐθαιρεσία ἀκαδημαϊσμόν, δονκιχωτισμόν, οὐτοπία του...], ὅπως τὸν ἐκφράζει (ἀμυντικά, ἐπιθετικά, συνωμοτικά) ἡ ἐξουσιαστικὴ ἔνδον διάθεσις. Η ροπή, ἄλλως, εἰς σύμπηξιν πυρῆνος, «ὀργάνωσης) (συνδέσμου, κοινοπραξίας εἰς ἰδίαν κάλυψιν καί, ἀκολούθως, ἐπιβολήν...), κλίμακος, στὴν ὁποία οἱ Ρίτσοι τοῦ κόσμου σπεύδουν ν ̓ αὐτοτοποθετοῦνται ἐξ ὑπολογισμοῦ: Τζόβενο ἀκόμα ὁ Ρίτσος, ἀνώριμος, ἀμαθής, ἄκριτος χορευτὴς σὲ μπουλούκια, σὲ οἶκονομικὸ ἀδιέξοδο ἀποφασίζει νὰ μᾶς σώσει καὶ μπαίνει στὸ Κομμουνιστικὸ Κόμμα... Ὁ Ρίτσος, κ. Σταμέλο, σπορὰ «ἀρχοντικῆς» (φεουδαλικῆς) γενιᾶς, ἔχοντας στὴ φλέβα αἷμα παλιῶν δυναστῶν (χωροδεσποτῶν...) δὲν ἀνεκάλυψε τώρα θαμπωμένος, βελουδομέταξο, γούνα, χλιδήν. Αν εἶναι ἀλήθεια ὅσα ἔχουν γραφεῖ, ἐπιστρέφει σ ̓ αὐτά - στὸ «Ιωάννης Ρίτσος» τῆς πόρτας του, ὅπως τὸν κοροϊδεύει (συντροφικότατη ὑπουλότης) ἀκόμα καὶ ὁ Βαλασκαντζῆς... Μόνο ποὺ αὐτὴ τὴ φορὰ ἡ σπόντα ποὺ τὸν ξεπερνάει δὲν εἶναι γαῖες καὶ καπιτάλια, μὰ ἡ μυστικοπάθεια τοῦ Κομμουνισμοῦ -- στοὺς εὔθετους καιροὺς ὁ Ρίτσος ἔγραψε ὄχι «Χαῖρε, ̓ Ελλάδα» (Αριστείδη, Φωκίωνα, Ξενοφῶντα), μά... «Χαῖρε, Ρωσσία» (Μάρξ, Λένιν, Στάλιν). "Οχι. Ο Ρίτσος θὰ ἦταν ἀνύπαρκτος, ἂν δὲν εἶχε πίσω του τὸν Ι) Δὲν ἐλέγχουμε ἐδῶ τὴν συνωμοτικότητα, τὴν μετροῦμε δικαίωμα ἐπιλογῆς. Μόνον ποὺ ἔτσι πάει περίπατο ἡ... εἰρηνοφιλία τοῦ ΚΚΕ: ὀφείλει νὰ ὁμολογήσει καὶ δική του ἐπιλογὴ τὸν πόλεμο...