ΞΕ «-- ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩ Μιὰ φωνὴ ἀπὸ τὴν Μεγάλη Ελλάδα ̓Αγαπητὲ κ. Λάμπρου, Τὸ καλοκαίρι τοῦ 1988 μοῦ ἔφερε ὁ υἱός μου ἐδῶ στὸ Μαρτᾶνο, τὸ περιοδικό σας «Δαυλός». ̓Απὸ τότε ἄνοιξα ἕνα καινούργιο παράθυρο. Μπαίνει τὸ φῶς καὶ ὅλα παίρνουν τὶς διαστάσεις τους. Χαίρομαι γι ̓ αὐτὴν τὴν προσπάθεια, ποὺ εἶναι «αἷμα» γιὰ τὴν γλῶσσα μας. Στὴν Μεγάλη "Ἑλλάδα (περιοχὴ Σαλέντου) ἐδῶ καὶ τέσσερα χρόνια ἔχω ἀνοίξει ἑλληνικὰ Σχολεῖα. Προσπαθῶ νὰ μὴν πεθάνει ἡ γλῶσσα, ἡ Οτίοα, τὰ οἰκονομικά μου εἶναι σὲ ἄθλια κατάσταση καὶ ἡ βιβλιοθήκη μας χρειάζεται τὸ «Δαυλό». Δὲν εἶμαι δάσκαλος. Δὲν εἶμαι καθηγητής. Δὲν εἶμαι λογοτέχνης. Εἶμαι ἕνας ἀπὸ τοὺς πολλοὺς σκαφτιᾶδες τῆς Τσακωνιᾶς, ποὺ ἀγαπῶ τὴν γλῶσσα μου. Αν καὶ ἀπέχω πολὺ ἀπὸ τὶς πηγὲς καὶ ὁ χρόνος δὲν μοῦ δίνει περιθώρια, προσπαθῶ. Προσπαθῶ ὅσο φῶς ̓σόδιασα, νὰ τ ̓ ἀφήσω στὴν γῆ. Αν τὴν Λαμπρὴ ἔρθω στὴν "Ἑλλάδα, θὰ προσπαθήσω νὰ σᾶς συναντήσω. Σᾶς ἀποστέλλω μερικὲς «ἀνησυχίες» μου. Τὴν ποίηση δὲν τὴν ἔχω ἐπάγγελμα. Τὴν ἔχω Ζωή. Δίχως νερό, δίχως φῶς, δίχως ψωμὶ δὲν ζῶ. Μὰ οὔτε καὶ δίχως ποίηση. Εἶμαι τυχερὸς τῆς μοίρας, ἔστω κι ἂν γράφω χοντροκομμένους στίχους. Ξυπνῶ. Παίρνω κομμάτι ψωμί, πάω στὴν πηγή, βλέπω τὸν ἥλιο. Τοὺς τραγουδῶ. Τὴν ἀπόσταση ποὺ μὲ χωρίζει ἀπὸ τοὺς πραγματικοὺς ποιητὲς τὴν γνωρίζω. Γι ̓ αὖὐτὸ δὲν τολμῶ νὰ ἐκδώσω ἕνα βιβλίο ἀπὸ τὰ εἴκοσι τῶν 7.000 ποιημάτων τῆς δεκάχρονης ἐργασίας μου. ̓Αν ἀποστέλλω ποιήματα σὲ σᾶς, τὸ κάμω γιὰ νὰ σᾶς παρουσιάσω ἕνα μέρος τῆς ζωῆς ἐδῶ στὸ Σαλέντο καὶ ὄχι γιὰ τὴν πληρότητα τῶν ἰδεῶν μου ἢ τῆς ποιητικῆς μου ἱκανότητας. Μοῦ ἀρκεῖ ποὺ συντροφιάζομαι μαζί της. Μὲ ἀγάπη Παναγιώτης Πιτσελό ΡαττουςσΠία ''Ματία 55. Αδδυηία” 73025 Ματίιαπς Ιταλία Οἱ ἀκαδημαϊκοί μας ἂς τὸ προσέξουν Κύριε Λάμπρου, “Ὅταν ἠνοίγετο ὁ ἁμαξιτὸς δρόμος διὰ νὰ ἑνώση τὸ χωρίον ̓Αρκάσα (καθ ̓ ὝὍμηρον ̓Αρκεσία) πρὸ πεντηκονταετίας μεταξὺ ἄλλων ἠκούσαμεν τὰ ψάρια νὰ τὰ λένε «ψάρζα». “Ὅταν πρὸ τριακονταετίας περίπου ἠνοίγετο ὁ δρόμος πρὸς τὸ βορειότερον χωρίον τῆς Καρπάθου, τὴν Ἔλυμπον, οἱ κάτοικοι ὡμίλουν ἀρχαῖα ἕλληνικά: «ἀπολύκωσε τᾶν, τὸ κουλοῦκι γυάνζει», δηλαδή, ὁ σκῦλος γαυγίζει, οὐρλιάζει. Σήμερον λέμε «βάζει», δηλ. τὸ ἀντίθετον τοῦ «γυάζει». Ποῦ πηγαίνομεν; ̓Ο συνεργάτης σας ̓Απόστολος Γάτσιας εἰς τὸ τεῦχος 84 Δεκεμβρίου 1988 καὶ σελίδα 4763 γράφει: « ̓Αν ὁ πνευματικὸς δαυλὸς τῆς ̓Ελλάδος σβήση, ἡ Εὐρώπη θὰ τυφλωθῆ». 'Ο Καμπούρογλου εἶπεν, ὅτι ἂν ἡ 'Ελλὰς δὲν γυρίση στὴν ἀρχαιότητα, θὰ ἀφανισθῆ. Εἱρήσθω δ ̓ ὅτι καὶ τὴν λέξιν δαῦλος ἐκεῖ τὴν ἀκούσαμεν, ἐνῶ ἐμεῖς στὰ Κάτω Χωριὰ λέμε δαδὶ ἢ βαΐ. Εὐτυχῶς ὁ «Δαυλός» ἀποτελεῖ ἕνα σπάνιο καὶ ἱκανώτατον προπύργιον τῆς γνησίας γλώσσης μας καὶ χαλινὸν εἰς τὴν παραφθοράν της. Οἱ ἀκαδημαϊκοί μας τί κάνουν; Μία παροιμία λέγει: «Ζάμπα δούλευε, ἀλλὰ ζάμπα μὴ κάθεσαι». Μετὰ πάσης τιμῆς Ἠλίας Λαδῆς Συμβολαιογράφος Τηλ. 22526, Κάρπαθος