«-- ΞΕ ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩ Μιὰ φωνὴ ἀπὸ τὴν Μεγάλη Ελλάδα ᾿Αγαπητὲ κ. Λάμπρου, Τὸ καλοκαίρι τοῦ 1988 μοῦ ἔφερε ὁ υἱός µου ἐδῶ στὸ Μαρτᾶνο, τὸ περιοδικό σας «Δαυλός». ᾿Απὸ τότε ἄνοιξα ἕνα καινούρ- γιο παράθυρο. Μπαίνει τὸ φῶς καὶ ὅλα παίρνουν τὶς διαστάσεις τους. Χαίρομαι γι᾿ αὐτὴν τὴν προσπάθεια, ποὺ εἶναι «αἷμα» γιὰ τὴν γλῶσσα µας. Στὴν Μεγάλη "Ἑλλάδα (περιοχὴ Σαλέ- ντου) ἐδῶ καὶ τέσσερα χρόνια ἔχω ἀνοίξει ἑλληνικὰ Σχολεῖα. Προσπαθῶ νὰ μὴν πεθά- νει ἡ γλῶσσα, ἡ Οτίοα, τὰ οἰκονομικά µου εἶναι σὲ ἄθλια κατάσταση καὶ ἡ βιβλιοθή- κη µας χρειάζεται τὸ «Δαυλό». Δὲν εἶμαι δάσκαλος. Δὲν εἶμαι καθηγη- τής. Δὲν εἶμαι λογοτέχνης. Εἶμαι ἕνας ἀπὸ τοὺς πολλοὺς σκαφτιᾶδες τῆς Τσακωνιᾶς, ποὺ ἀγαπῶ τὴν γλῶσσα µου. Αν καὶ ἀπέ- χω πολὺ ἀπὸ τὶς πηγὲς καὶ ὁ χρόνος δὲν μοῦ δίνει περιθώρια, προσπαθῶ. Προσπαθῶ ὅσο φῶς ᾿σόδιασα, νὰ τ᾿ ἀφήσω στὴν γῆ. Αν τὴν Λαμπρὴ ἔρθω στὴν "Ἑλλάδα, θὰ προσπαθήσω νὰ σᾶς συναντήσω. Σᾶς ἀποστέλλω μερικὲς «ἀνησυχίες» μου. Τὴν ποίηση δὲν τὴν ἔχω ἐπάγγελμα. Τὴν ἔχω Ζωή. Δίχως νερό, δίχως φῶς, δί- χως ψωμὶ δὲν ζῶ. Μὰ οὔτε καὶ δίχως ποίη- ση. Εἶμαι τυχερὸς τῆς μοίρας, ἔστω κι ἂν γράφω χοντροκομμένους στίχους. Ξυπνῶ. Παίρνω κομμάτι ψωμί, πάω στὴν πηγή, βλέ- πω τὸν ἥλιο. Τοὺς τραγουδῶ. Τὴν ἀπόσταση ποὺ μὲ χωρίζει ἀπὸ τοὺς πραγματικοὺς ποιητὲς τὴν γνωρίζω. Γι᾿ αὖὐ- τὸ δὲν τολμῶ νὰ ἐκδώσω ἕνα βιβλίο ἀπὸ τὰ εἴκοσι τῶν 7.000 ποιημάτων τῆς δεκάχρο- νης ἐργασίας µου. ᾿Αν ἀποστέλλω ποιήμα- τα σὲ σᾶς, τὸ κάμω γιὰ νὰ σᾶς παρουσιάσω ἕνα μέρος τῆς ζωῆς ἐδῶ στὸ Σαλέντο καὶ ὄ- χι γιὰ τὴν πληρότητα τῶν ἰδεῶν μου ἢ τῆς ποιητικῆς μου ἱκανότητας. Μοῦ ἀρκεῖ ποὺ συντροφιάζομαι μαζί της. Μὲ ἀγάπη Παναγιώτης Πιτσελό ΡαττουςσΠία ''Ματία 55. Αδδυηία” 73025 Ματίιαπς Ιταλία Οἱ ἀκαδημαϊκοί µας ἂς τὸ προσέξουν Κύριε Λάμπρου, “Ὅταν ἠνοίγετο ὁ ἁμαξιτὸς δρόμος διὰ νὰ ἑνώση τὸ χωρίον ᾿Αρκάσα (καθ᾽ ὝὍ- µηρον ᾿Αρκεσία) πρὸ πεντηκονταετίας με- ταξὺ ἄλλων ἠκούσαμεν τὰ ψάρια νὰ τὰ λέ- νε «ψάρζα». “Ὅταν πρὸ τριακονταετίας πε- ρίπου ἠνοίγετο ὁ δρόμος πρὸς τὸ βορειό- τερον χωρίον τῆς Καρπάθου, τὴν Ἔλυ- μπον, οἱ κάτοικοι ὡμίλουν ἀρχαῖα ἕλληνι- κά: «ἀπολύκωσε τᾶν, τὸ κουλοῦκι γυάνζει», δηλαδή, ὁ σκῦλος γαυγίζει, οὐρλιάζει. Σή- μερον λέμε «βάζει», δηλ. τὸ ἀντίθετον τοῦ «γυάζει». Ποῦ πηγαίνομεν; ᾿Ο συνεργάτης σας ᾿Απόστολος Γάτσιας εἰς τὸ τεῦχος 84 Δεκεμβρίου 1988 καὶ σελίδα 4763 γράφει: «᾿Αν ὁ πνευματικὸς δαυλὸς τῆς ᾿Ελλάδος σβήση, ἡ Εὐρώπη θὰ τυφλωθῆ». 'Ο Κα- μπούρογλου εἶπεν, ὅτι ἂν ἡ 'Ελλὰς δὲν γυ- ρίση στὴν ἀρχαιότητα, θὰ ἀφανισθῆ. Εἱρή- σθω δ᾽ ὅτι καὶ τὴν λέξιν δαῦλος ἐκεῖ τὴν ἀ- κούσαμεν, ἐνῶ ἐμεῖς στὰ Κάτω Χωριὰ λέμε δαδὶ ἢ βαΐ. Εὐτυχῶς ὁ «Δαυλός» ἀποτελεῖ ἕ- να σπάνιο καὶ ἱκανώτατον προπύργιον τῆς γνησίας γλώσσης μας καὶ χαλινὸν εἰς τὴν παραφθοράν της. Οἱ ἀκαδημαϊκοί µας τί κά- νουν; Μία παροιμία λέγει: «Ζάμπα δούλευε, ἀλλὰ ζάμπα μὴ κάθεσαι». Μετὰ πάσης τιμῆς Ἠλίας Λαδῆς Συμβολαιογράφος Τηλ. 22526, Κάρπαθος