ΤΟ ΑΝΕΚΔΟΤΟ ΔΗΓΗΜΑῚ . ΤΟΥ͂ «Δν ΔΗΜ. ΜΠΟΓΔΑΝΟΠΟΥΛΟΣ Ἢ ψῆφος τοῦ Πανούλη Ὅλοι τὸν ἤξεραν τὸν Πέτρο τὸν Πανούλη, τὸν εὐτυχῆ. "Ολα τὰ εἶχε πληρωμένα, ἐκτὸς ἀπὸ λίγα ποὺ «ἐχρώσταγε τῆς Μιχαλοῦς». ̓Απὸ τὰ χαράματα ἔβγαινε στοὺς δρόμους καὶ στὶς γειτονιές, τραγουδώντας μονότονα καὶ ἀσυνάρτητα μὲ δυνατὲς καὶ ἄναρθρες φωνές. Ζοῦσε μὲ ἔξοδα καὶ φροντίδα τοῦ Γιάννη, τοῦ ἀδελφοῦ του, ποὺ ἦταν διορισμένος στὸ ταχυδρομεῖο τηλεγραφητὴς ἀπὸ τὸ Βουδούρη, τὸ βουλευτή. “Ὅμως δὲν ἦταν ἄνεργος ὁ Πέτρος. Ὅποιος τὸν φώναζε, ἔτρεχε πρόθυμα καὶ τὸν ἐξυπηρετοῦσε γιὰ διάφορα θελήματα. ”Αλλοτε γιὰ νὰ πάει τὰ ψώνια, ἄλλοτε νὰ μεταφέρει μιὰ παραγγελία στοὺς σκόρπιους μαχαλᾶδες τῆς κωμόπολης, μὲ τὸ ἀζημίωτο. Οἱ νοικοκυρὲς τὸν φίλευαν μὲ κανένα κουλούρι ἢ κουραμπιὲ καὶ ὥς τὸ βράδυ μάζευε κάμποσα δίφραγκα ἢ μονά. Τὰ βράδυα τὸ καφενεῖο ἦταν γεμᾶτο ἀπὸ θαμῶνες. Ντόπιους καὶ δημοσίους ὑπαλλήλους. ταν ἕδρα ἐπαρχίας μὲ πλήρη ἐπιτελεῖα τών δημοσίων ̓Αρχῶν. Μέσα στὸ μισοσκόταδο τῆς βενζινόλαμπας καὶ στοὺς καπνοὺς τῆς σόμπας, τῶν τσιγάρων καὶ τῶν ναργιλέδων ὅλοι περίμεναν ὥς ἀργά, νὰ τοὺς φέρει ὁ Πέτρος ἀπὸ τὸ πρακτορεῖο τὶς ἐφημερίδες τῆς ̓Αθήνας, ποὺ ἔρχονταν μὲ τὸ «ταχυδρομικό». ̓Εφημερίδες διάφορες. ̓Ανάλογα μὲ τὰ φρονήματα τοῦ καθενός. Καὶ τὶς ἐμοίραζε ὁ Πέτρος ἰδιοχείρως, ἀντὶ νὰ περιμένουν ἔξω ἀπὸ τὸ περίπτερο τοῦ Μπάρμπα-Γιώργη, τοῦ φουστανελλᾶ, μὲ τὴ βροχή, τὸ κρῦο καὶ τὸ χιόνι. Ὅταν ὁ Πετράκης ἔμπαινε στὸ καφενεῖο κατακόκκινος ἀπὸ τὸ κρῦο, τοῦ γινόταν θριαμβευτικὴ ὑποδοχή, ἀλλὰ δὲν ἄρχιζε τὴ διανομή, ἂν δὲν τοῦ ἔδιναν νὰ πιεῖ ἕνα, δυὸ ποτηράκια μὲ κονιάκ, γιὰ νὰ συνέλθει. "Ὅλοι ἤθελαν νὰ πάρουν ἀμέσως τὴν ἐφημερίδα καὶ νὰ φύγουν γιὰ τὰ σπίτια τους. Τὰ πάθη τὰ πολιτικὰ ἦσαν ζωηρὰ καὶ ὅλοι ἤθελαν ἀποκλειστικὰ τοῦ δικοῦ τοὺς κόμματος ἐφημερίδα νὰ διαβάσουν. Καὶ ὁ Πέτρος, ἂς μὴν ἤξερε διόλου γράμματα, ἤἕερε νὰ δίνει στὸν καθένα τὴ δική του ἐφημερίδα. ̓Αν ἔκανε κανείς, γιὰ ἀστεῖο, ἀ- πόπειρα νὰ τοῦ τραβήξει ἀπὸ τὴ μασχάλη ἐφημερίδα ξένη, ἐκτὸς ἀπὸ τὴ δική του, μποροῦσε ὁ Πέτρος νὰ τὴν κομματιάσει, ὥς ποὺ νἄβγει νικητὴς καὶ νὰ τὴ δώσει, πολλὲς φορές, στὸ δικαιοῦχο σχισμένη... Δίκαια, λοιπόν, ὁ Πέτρος κάθε βράδυ μάζευε ἕνα ἀνάλογο ἐπίδομα-άπανωτίμι τῆς ἐφημερίδας, ποὺ πρόθυμα τοῦ δίναν ̓ οἱ θαμῶνες, ἀφοῦ ἀπολάμβαναν καὶ τὴ θορυβώδη τελετὴ τῆς ἰδιόρρυθμης αὐτῆς σκηνῆς, ποὺ τοὺς ἐχάριζε ὁ Πέτρος καθημερινά. Ὃ Πέτρος γύριζε στοῦ Γιάννη, γιὰ νὰ φάει καὶ νὰ κοιμηθῆ μὲ ἥσυχη τὴ συνείδηση γιὰ τὸ κοινωνικὸ ἔργο ποὺ εἶχε προσφέρει. Τὴν ἄλλη ̓ ̓μέρα τὸ πρωΐ ξανάπαιρνε τὶς γειτονιές, γιὰ νὰ ἐπαναλάβει τὰ τραγούδια του καὶ νὰ ἐμπιστευθῆ, σ ̓ ὅλους ὅσοι τὸν ρώταγαν, μὲ ποιὸ κορίτσι ἐκοιμήθηκε, ἀγκαλιά, τὴ νύχτα!.. Οἱ ἐφημερίδες τότε ἦταν σὲ μεγάλη ποικιλία ---ὅσες οἱ φατρίες, οἱ ἀρχηγοὶ καὶ τὰ κόμματα. Ἣ «Πολιτεία» τοῦ Νικολούδη, πρώην ὑπουργοῦ Παιδείας, ἔβγαινε σὲ κατακίτρινο χαρτὶ καί, ἔτσι, εὔκολα τὴν ξεχώριζε ὁ Πέτρος... «ΝΗ «Πρωΐα» τοῦ Πεσμαζόγλου, πρώην ὑπουργοῦ, μὲ τὰ ἀμίμητα χρονογραφήματα τοῦ γέρο-Κώστα Χαιρόπουλου -. τοῦ « ̓Απόμαχου», ποὺ σατύριζε μὲ χάρη ὅλα τὰ περίεργα: Γιὰ τὴν ἰσότητα τῶν φύλων δὲν εἶχε ἀντίρρηση! ̓Ἓπρότεινε μάλιστα, χάριν πλήρους ἐξισώσεως, νὰ χρησιμοποιοῦν καὶ οἱ ἄνδρες... καλλυντικά! Ἔτσι, μιὰ ̓μέρα παρουσίασε τὸ Γιάννη Τσιριμῶκο, ρουμελιώτη βουλευτὴ μὲ τὸ ἀρειμάνιο μουστάκι, νὰ λέει, τάχα, στὴ Βουλή, στὸ Γεώργιο Καφαντάρη: «οὐρὲ Γιώργ”, δὲ μ ̓ δίν ̓ς οὐλίγην κρέμαν Ρουδαλίν ̓ γιατί μ ̓ σώθηκι;». Καί, ὅταν ὁ Βενιζέλος καθιέρωσε πρώτη φορὰ τὸ ἀξίωμα τοῦ «' Ὑφυπουργοῦ παρὰ τῷ Πρωθυπουργῷ ἄνευ χαρτοφυλακίου», παρουσίασε ὁ « Απόμαχος» τὸν Κερκυραῖο ὑπουργὸ Ζαβιτσᾶνο νὰ ἐξηγῆ αὐτὸν τὸν τίτλο σ ̓ ἕνα συμπατριώτη του: «εἶναι, μάτια μου, ἐκατάλαβες, εἶναι ἕνας ...Παρτσινέβελος, ᾱνάμεσα στοὺς ἄλλους Μινίστρους»! "Ἠταν, ἀκόμα, ἡ «Καθημερινή» μὲ τὰ «κύρια ἄρθρα» τοῦ Γεωργίου Α. Βλάχου. ́Ἡ « ̓ Ακρόπολις», τὸ « ̓Ελεύθερο Βῆμα».