ΤΟ ΑΝΕΚΔΟΤΟ ΔΗΓΗΜΑῚ . ΤΟΥ͂ «Δν Ὅλοι τὸν ἤξεραν τὸν Πέτρο τὸν Πα- νούλη, τὸν εὐτυχῆ. "Ολα τὰ εἶχε πληρωμέ- να, ἐκτὸς ἀπὸ λίγα ποὺ «ἐχρώσταγε τῆς Μιχαλοῦς». ᾿Απὸ τὰ χαράματα ἔβγαινε στοὺς δρόμους καὶ στὶς γειτονιές, τραγου- δώντας μονότονα καὶ ἀσυνάρτητα μὲ δυνα- τὲς καὶ ἄναρθρες φωνές. Ζοῦσε μὲ ἔξοδα καὶ φροντίδα τοῦ Γιάννη, τοῦ ἀδελφοῦ του, ποὺ ἦταν διορισμένος στὸ ταχυδρομεῖο τηλεγραφητὴς ἀπὸ τὸ Βουδούρη, τὸ βου- λευτή. “Ὅμως δὲν ἦταν ἄνεργος ὁ Πέτρος. Ὅ- ποιος τὸν φώναζε, ἔτρεχε πρόθυμα καὶ τὸν ἐξυπηρετοῦσε γιὰ διάφορα θελήματα. ”Αλ- λοτε γιὰ νὰ πάει τὰ ψώνια, ἄλλοτε νὰ με- ταφέρει μιὰ παραγγελία στοὺς σκόρπιους μαχαλᾶδες τῆς κωμόπολης, μὲ τὸ ἀζημίω- το. Οἱ νοικοκυρὲς τὸν φίλευαν μὲ κανένα κουλούρι ἢ κουραμπιὲ καὶ ὥς τὸ βράδυ μά- ζευε κάμποσα δίφραγκα ἢ μονά. Τὰ βράδυα τὸ καφενεῖο ἦταν γεμᾶτο ἀ- πὸ θαμῶνες. Ντόπιους καὶ δημοσίους ὑ- παλλήλους. ταν ἕδρα ἐπαρχίας μὲ πλή- ρη ἐπιτελεῖα τών δημοσίων ᾿Αρχῶν. Μέσα στὸ μισοσκόταδο τῆς βενζινόλαμπας καὶ στοὺς καπνοὺς τῆς σόμπας, τῶν τσιγάρων καὶ τῶν ναργιλέδων ὅλοι περίμεναν ὥς ἀρ- γά, νὰ τοὺς φέρει ὁ Πέτρος ἀπὸ τὸ πρακτο- ρεῖο τὶς ἐφημερίδες τῆς ᾿Αθήνας, ποὺ ἔρ- χονταν μὲ τὸ «ταχυδρομικό». ᾿Εφημερίδες διάφορες. ᾿Ανάλογα μὲ τὰ φρονήματα τοῦ καθενός. Καὶ τὶς ἐμοίραζε ὁ Πέτρος ἰδιο- χείρως, ἀντὶ νὰ περιμένουν ἔξω ἀπὸ τὸ πε- ρίπτερο τοῦ Μπάρμπα-Γιώργη, τοῦ φου- στανελλᾶ, μὲ τὴ βροχή, τὸ κρῦο καὶ τὸ χιό- νι. Ὅταν ὁ Πετράκης ἔμπαινε στὸ καφε- νεῖο κατακόκκινος ἀπὸ τὸ κρῦο, τοῦ γινό- ταν θριαμβευτικὴ ὑποδοχή, ἀλλὰ δὲν ἄρχι- ζε τὴ διανοµή, ἂν δὲν τοῦ ἔδιναν νὰ πιεῖ ἕ- να, δυὸ ποτηράκια μὲ κονιάκ, γιὰ νὰ συ- νέλθει. "Ὅλοι ἤθελαν νὰ πάρουν ἀμέσως τὴν ἐφημερίδα καὶ νὰ φύγουν γιὰ τὰ σπίτια τους. Τὰ πάθη τὰ πολιτικὰ ἦσαν ζωηρὰ καὶ ὅ- λοι ἤθελαν ἀποκλειστικὰ τοῦ δικοῦ τοὺς κόμματος ἐφημερίδα νὰ διαβάσουν. Καὶ ὁ Πέτρος, ἂς μὴν ἤξερε διόλου γράμματα, ἤ- ἕερε νὰ δίνει στὸν καθένα τὴ δική του ἐ- φημερίδα. ᾿Αν ἔκανε κανείς, γιὰ ἀστεῖο, ἀ- ΔΗΜ. ΜΠΟΓΔΑΝΟΠΟΥΛΟΣ Ἢ ψῆφος τοῦ Πανούλη πόπειρα νὰ τοῦ τραβήξει ἀπὸ τὴ μασχάλη ἐ- φημερίδα ξένη, ἐκτὸς ἀπὸ τὴ δική του, μποροῦσε ὁ Πέτρος νὰ τὴν κομματιάσει, ὥς ποὺ νἄβγει νικητὴς καὶ νὰ τὴ δώσει, πολλὲς φορές, στὸ δικαιοῦχο σχισμένη... Δίκαια, λοιπόν, ὁ Πέτρος κάθε βράδυ µά- ζευε ἕνα ἀνάλογο ἐπίδομα-άπανωτίμι τῆς ἐ- φημερίδας, ποὺ πρόθυμα τοῦ δίναν᾽ οἱ θα- μῶνες, ἀφοῦ ἀπολάμβαναν καὶ τὴ θορυβώ- δη τελετὴ τῆς ἰδιόρρυθμης αὐτῆς σκηνῆς, ποὺ τοὺς ἐχάριζε ὁ Πέτρος καθημερινά. Ὃ Πέτρος γύριζε στοῦ Γιάννη, γιὰ νὰ φάει καὶ νὰ κοιμηθῆ μὲ ἥσυχη τὴ συνείδη- ση γιὰ τὸ κοινωνικὸ ἔργο ποὺ εἶχε προσφέ- ρει. Τὴν ἄλλη ᾿᾽μέρα τὸ πρωΐ ξανάπαιρνε τὶς γειτονιές, γιὰ νὰ ἐπαναλάβει τὰ τραγού- δια του καὶ νὰ ἐμπιστευθῆ, σ᾽ ὅλους ὅσοι τὸν ρώταγαν, μὲ ποιὸ κορίτσι ἐκοιμήθηκε, ἀγκαλιά, τὴ νύχτα!.. Οἱ ἐφημερίδες τότε ἦταν σὲ μεγάλη ποικιλία ---ὅσες οἱ φατρίες, οἱ ἀρχηγοὶ καὶ τὰ κόμματα. Ἣ «Πολιτεία» τοῦ Νικολού- δη, πρώην ὑπουργοῦ Παιδείας, ἔβγαινε σὲ κατακίτρινο χαρτὶ καί, ἔτσι, εὔκολα τὴν ξεχώριζε ὁ Πέτρος... «ΝΗ «Πρωΐα» τοῦ Πε- σμαζόγλου, πρώην ὑπουργοῦ, μὲ τὰ ἀμίμη- τα χρονογραφήματα τοῦ γέρο-Κώστα Χαι- ρόπουλου -. τοῦ «᾿Απόμαχου», ποὺ σατύ- ριζε μὲ χάρη ὅλα τὰ περίεργα: Γιὰ τὴν ἰσό- τητα τῶν φύλων δὲν εἶχε ἀντίρρηση! ᾿Ἓ- πρότεινε μάλιστα, χάριν πλήρους ἐξισώ- σεως, νὰ χρησιμοποιοῦν καὶ οἱ ἄνδρες... καλλυντικά! Ἔτσι, μιὰ ᾽μέρα παρουσίασε τὸ Γιάννη Τσιριμῶκο, ρουμελιώτη βουλευ- τὴ μὲ τὸ ἀρειμάνιο μουστάκι, νὰ λέει, τάχα, στὴ Βουλή, στὸ Γεώργιο Καφαντάρη: «οὐ- ρὲ Γιώργ”, δὲ μ᾽ δίν᾽ς οὐλίγην κρέµαν Ρουδαλίν᾽ γιατί μ᾽ σώθηκι;». Καί, ὅταν ὁ Βενιζέλος καθιέρωσε πρώτη φορὰ τὸ ἀξίω- μα τοῦ «' Ὑφυπουργοῦ παρὰ τῷ Πρωθυ- πουργῷ ἄνευ χαρτοφυλακίου», παρουσίασε ὁ « Απόμαχος» τὸν Κερκυραῖο ὑπουργὸ Ζαβιτσᾶνο νὰ ἐξηγῆ αὐτὸν τὸν τίτλο σ᾽ ἕ- να συμπατριώτη του: «εἶναι, μάτια µου, ἐ- κατάλαβες, εἶναι ἕνας ...Παρτσινέβελος, ᾱ- νάμεσα στοὺς ἄλλους Μινίστρους»! "Ἠταν, ἀκόμα, ἡ «Καθημερινή» μὲ τὰ «κύρια ἄρθρα» τοῦ Γεωργίου Α. Βλάχου. ΄Ἡ «᾿ Ακρόπολις», τὸ «᾿Ελεύθερο Βῆμα».