ἡ Ἢ ΚΙΝΗΣΙΣ Των ΙΔΕΩΝ ἵ ΜΑΕΝΙΝ ΜΙΝΣΟΚΥ, Ἢ κοινωνία τοῦ ἐγκεφάλου Τὸ βιβλίο αὐτὸ θυμίζει τὸν ἐπιμελῶς συσκευασμένο τόμο, ὁ ὁποῖος συνοδεύει ἕναν ἠλεκτρονικὸ ὑπολογιστὴ τῆς Αρρἰε Μαοϊπίοξῃ ἢ τῆς ΙΒΜ. Πρόκειται γιὰ τὸ ἐγχειρίδιο χειρισμοῦ τοῦ ἀνθρώπινου ἐγκεφάλου, ὅπως τὸν συνέλαβε ὁ Μαινίη ΜίΠςΚΥ, δηλαδὴ ὡς ἕνα ἐξαιρετικὰ πολύπλοκο ὑπολογιστὴ μὲ ἐνσωματωμένο ἕνα ἀσύνηθες Πατάννατε (τὸν ἐγκέφαλο), ἕνα φιλικὸ 5οἔίννατε (τὶς εὐμετάβλητες καταστάσεις τοῦ νευρικοῦ συστήματος) καὶ τοὺς πολύπλοκους μηχανισμοὺς εἰσόδου-ἐξόδου (οἱ αἰσθήσεις καὶ οἱ μῦς). Ὃ ΜίπςΚυν θεωρεῖ τὸν ἀνθρώπινο ὑπολογιστὴ ὡς μία διασυνδεδεμένη κοινωνία ἐξειδικευμένων «πρακτόρων» (ἐξειδικευμένων κυττάρων), οἱ ὁποῖοι φέρουν εἰς πέρας ἐργασίες ὡς ἡ ὅραση, ἡ ἀναγνώριση χρωμάτων καὶ ἡ κίνηση τῶν μυῶν καθὼς καὶ πολύπλοκες ἐνέργειες, ὅπως ἡ ἀντίληψη. Δὲν μπορεῖ νὰ δώση ψυχολογικὲς περιγραφὲς τῶν περισσότερων ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς «πράκτορες» -ἐν μέρει διότι ἡ ἐγκεφαλικὴ λειτουργία κατὰ τὸ μεγαλύτερο μέρος της ἐξακολουθεῖ ἀκόμη νὰ εἶναι ἰδιοκτησιακὸ μυστικὸ τῆς φύσεως, ἀλλὰ καὶ διότι μερικοὶ ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς «πράκτορες» ἀποτελοῦν ἀνακαλύψεις τοῦ ΜΙΠςΚΥ. ̓Επὶ παραδείγματι, ἀνεκάλυψε ἕνα «πράκτορα», ὁ ὁποῖος ἐπιτρέπει σὲ ἕνα ἄτομο νὰ πιάση ἕνα ἀντικείμενο καὶ ἕναν ἄλλο «πράκτορα», ὁ ὁποῖος μᾶς καθιστᾶ ἱκανοὺς νὰ ἀντιλαμβανώμεθα πῶς ἀντικείμενα καὶ πληροφορίες μποροῦν νὰ μεταβιβασθοῦν ἀπὸ ἕνα ἄτομο ἢ μέρος σὲ ἕνα ἄλλο (πῶς ἡ ἰδιοκτησία μιᾶς οἰκίας μπορεῖ νὰ περάση ἀπὸ ἕνα ἄτομο σὲ ἕνα ἄλλο, π.χ., ἢ πῶς ἕνα αὐτοκίνητο μπορεῖ νὰ μετακινηθεῖ ἀπὸ τὴν μία πόλη στὴν ἄλλη). ̓Αραγε ἐργάζεται πράγματι ὁ ἐγκέφαλος κατ ̓ αὐτὸν τὸν τρόπο ἢ αὐτὰ τὰ θεωρητικὰ κατασκευάσματα προκύπτουν ἀπὸ τὴν ἐπιθυμία τοῦ ΜΙΠςΚΥ νὰ τὸν ἐξομοιώσει μὲ μία μηχανή; Κατόπιν αὐτοῦ μπαίνει κανένας στὸν πειρασμὸ νὰ ἀνατρέξη στὸν ὁρισμὸ τοῦ ἐγκεφάλου, τὸν ὁποῖον ἔδωσε ὁ Απιθτοβε Ρίεγτε στὸ σατιρικό του «Λεξικὸ τοῦ Διαβόλου»: «Ἕνα μυστηριῶδες εἶδος, τὸ ὁποῖο κρατεῖται μυστικὸ ἀπὸ τὸν ἐγκέφαλο. ̓Η κυρία δραστηριότης του συνίσταται εἰς τὴν προσπάθεια νά ἐξακριβώση τὴν ἴδια τὴν φύση του. ἪἫ ματαιότης τῆς προσπαθείας ὀφείλεται εἰς τὸ γεγονός, ὅτι, γιὰ νὰ γνωρίση τὸν ἑαυτό του, δὲν διαθέτει τίποτε ἄλλο παρὰ τὸν ἑαυτό του». Νίτσα ̓Αργυροπούλου ΚΥΠΡΟΣ ΧΡΥΣΑΝΘΗΣ, Δημώδης ̓Ιατρικὴ τῆς Κύπρου Ἢ λαϊκὴ ἰατρικὴ ἀσφαλῶς προὐπῆρχε τῆς ἐπιστημονικῆς. Οἱ ἀρρώστιες φάνηκαν μαζὶ μὲ τὴ ζωὴ σὰν φαινόμενα σύμφυτα στὸ ζωικὸ κύκλο καὶ ἡ ἀντιμετώπισή τους ἦταν μιὰ πρώτη, ἂς ποῦμε, καὶ ἐνστικτώδης ἀνάγκη. «Φύσις πάντων ἰατρός», λέει ὁ 'Ἱπποκράτης. Μπορεῖ νὰ ἑρμηνευθεῖ αὐτὸ μὲ δυὸ ἀπόΨεις. “Οτι ἡ φύση θεραπεύει τὶς ἀρρώστιες ἢ ἡ φύση παρέχει τὰ μέσα γιὰ τὴ θεραπεία τῶν ἀσθενειῶν. Στὴν πρώτη περίπτωση ἐννοεῖται ὅτι ὁ ἀνθρώπινος ὀργανισμὸς διαθέτει ἀμυντικὲς δυνάμεις, ποὺ καταπολεμοῦν καὶ ἐξουδετερώνουν τοὺς μικροβιακοὺς εἰσβολεῖς, ὅ-πως ἐξουδετέρωναν τὸν ἐχθρὸ οἱ στρατιῶτες ἑνὸς κάστρου στὴν ἀρχαιότητα καὶ στὸ μεσαίωνα. Στὴ δεύτερη ἐννοεῖται ὅτι ὁ κόσμος στὸ σύνολό του εἶναι ἕνα σύμπλεγμα άρνητικῶν καὶ θετικῶν δυνάμεων, ποὺ βρίσκονται σὲ μιὰ διαρκῆ ἐνεργητικότητα ἐχθρότητας, ἐπίθεσης καὶ ἄμυνας. ́Η φύση δημιουργεῖ καὶ καταστρέφει. 'Ο ἄνθρωπος, τὸ τελειότερο