«Τέρας τοῦ Φράγκενστάιν» Ἤθελα νὰ φαντάζωμαι τὴν “Ελλάδα σὰν ἕνα, ἑνιαῖο ὀργανισμὸ --Ζητοῦσα μήπως κάτι τὸ παράλογο ἢ ἀφύσικο;--- ἆλλὰ βλέπω ἕνα συνονθύλευμα, τοῦ ὁποίου τὰ μέρη δὲν ἄποτελοῦν ὀργανικὰ μέλη του. Βλέπω ἕνα τέρας μὲ ἀνομοιογενῆ σωματικὴ κατασκευή. Μοῦ θυμίζει κάποιες κινηματογραφικὲς ταινίες, ποὺ ἐκινοῦντο ταυτόχρονα στοὺς γώρους τῶν λαϊκῶν θρύλων καὶ τῆς ἐπιστημονικῆς φαντασίας, καὶ παρουσίαζαν ἕνα ἥρωα-κατασκεύασμα τοῦ ἐργαστηρίου ἕνὸς διεστραμμένου δόκτορος, ποὺ τὸ σῶμα του ἀποτελοῦσε συρραφὴ μελῶν κομμένων ἀπὸ διάφορα «φρέσκα» πτώματα. Δὲν ξέρω -- ἢ μᾶλλον ξέρω, ἀλλὰ αὐτὸ δὲν εἶναι τοῦ παρόντος-ποιὸς εἶναι ὁ νοσηρὸς «δημιουργός», ποὺ στὸ σκοτεὶγὸ ἄντρο του συνέθεσε αὐτὸν τὸν ἀποτρόπαιο τεχνητὸ «ὁργανἰσμό». Εἶναι ὅμως φανερό, ὅτι ἡ ἀνόμοια προέλευση τῶν μελῶν του κάνει ἀδύνατη τὴν ὀργανικὴ λειτουργικότητά του. Τὰ χέρια ποὺ ἐλήφθησαν ἀπὸ τὸ σῶμα ἑνὸς ἀριστοτέχνη πορτοφολᾶ δέν ἐκτελοῦν τὶς ἐντολὲς ἑνὸς ἐγκεφάλου πού ἀφαιρέθηκε ἀπὸ τὸ κρανίο μιᾶς μεγαλοφυΐας. Καὶ τὰ πόδια ἕνὸς δρομέως-θύματος ἀτυχήματος παραπατοῦν, ὅταν τὰ κινῆ ἡ πυριφλεγὴς ἐπιθυμία τῆς καρδιᾶς ἑνὸς αὐτοκτονήσαντος ποιητοῦ. Ὃ τερατώδης «ὀργανισμὸς» δὲν μπορεῖ νὰ αὐτοσυντηρηθῆ καὶ αὐτοελεγχθῆ. Τοξίνες ἀναπτύσσονται ὡς συνέπεια τῆς σωματικῆς δυσλειτουργίας, καὶ οἱ μηχανισμοὶ αὖτοκαθάρσεως ἐλλείπουν. ̓]οὶ εἰσβάλλουν στὸν ἀδρανοῦντα ἐγκέφαλο, καὶ οἱ μηχανισμοὶ ᾱνοσίας εἶναι ἀνενεργοί. Φρικτοὶ πόνοι καὶ σπασμώδεις δονήσεις διατρέχουν καὶ ἀναστατώνουν τὰ ἑτερόκλητα μέλη. Τὰ «ἤθη» τοῦ τέρατος εἶναι ἄγνωστα. Εἶναι πιθανὸν ὅτι μπορεῖ νὰ στραφῆ ἐναντίον οἱουδήποτε: ἐναντίον τοῦ ἑαυτοῦ του ἢ ἐναντίον τοῦ ἐγληματία «δημιουργοῦ» του. Δ...ΔΛ.