«Τέρας τοῦ Φράγκενστάιν» Ἤθελα νὰ φαντάζωμαι τὴν “Ελλάδα σὰν ἕνα, ἑνιαῖο ὀργα- νισμὸ --Ζητοῦσα μήπως κάτι τὸ παράλογο ἢ ἀφύσικο;--- ἆλ- λὰ βλέπω ἕνα συνονθύλευμα, τοῦ ὁποίου τὰ µέρη δὲν ἄποτε- λοῦν ὀργανικὰ µέλη του. Βλέ- πω ἕνα τέρας μὲ ἀνομοιογενῆ σωματικὴ κατασκευή. Μοῦ θυ- μίζει κάποιες κινηματογραφι- κὲς ταινίες, ποὺ ἐκινοῦντο ταυ- τόχρονα στοὺς γώρους τῶν λαϊκῶν θρύλων καὶ τῆς ἐπι- στημονικῆς φαντασίας, καὶ παρουσίαζαν ἕνα ἥρωα-κατα- σκεύασμα τοῦ ἐργαστηρίου ἕ- νὸς διεστραμμένου δόκτορος, ποὺ τὸ σῶμα του ἀποτελοῦσε συρραφὴ μελῶν κομμένων ἀπὸ διάφορα «φρέσκα» πτώματα. Δὲν ξέρω -- ἢ μᾶλλον ξέρω, ἀλλὰ αὐτὸ δὲν εἶναι τοῦ παρό- ντος-- ποιὸς εἶναι ὁ νοσηρὸς «δημιουργός», ποὺ στὸ σκοτεὶ- γὸ ἄντρο του συνέθεσε αὐτὸν τὸν ἀποτρόπαιο τεχνητὸ «ὁρ- γανἰσµό». Εἶναι ὅμως φανερό, ὅτι ἡ ἀνόμοια προέλευση τῶν μελῶν του κάνει ἀδύνατη τὴν ὀργανικὴ λειτουργικότητά του. Τὰ χέρια ποὺ ἐλήφθησαν ἀπὸ τὸ σῶμα ἑνὸς ἀριστοτέχνη πορτοφολᾶ δέν ἐκτελοῦν τὶς ἐ- ντολὲς ἑνὸς ἐγκεφάλου πού ἀ- φαιρέθηκε ἀπὸ τὸ κρανίο μιᾶς μεγαλοφυΐας. Καὶ τὰ πόδια ἕ- νὸς δρομέως-θύματος ἀτυχήμα- τος παραπατοῦν, ὅταν τὰ κινῆ ἡ πυριφλεγὴς ἐπιθυμία τῆς καρδιᾶς ἑνὸς αὐτοκτονήσαντος ποιητοῦ. Ὃ τερατώδης «ὀργανι- σμὸς» δὲν μπορεῖ νὰ αὐτοσυ- ντηρηθῆ καὶ αὐτοελεγχθῆ. Το- ξίνες ἀναπτύσσονται ὡς συνέ- πεια τῆς σωματικῆς δυσλει- τουργίας, καὶ οἱ μηχανισμοὶ αὖ- τοκαθάρσεως ἐλλείπουν. ᾿]οὶ εἰσβάλλουν στὸν ἀδρανοῦντα ἐ- γκέφαλο, καὶ οἱ μηχανισμοὶ ᾱ- νοσίας εἶναι ἀνενεργοί. Φρι- κτοὶ πόνοι καὶ σπασμώδεις δο- νήσεις διατρέχουν καὶ ἀναστα- τώνουν τὰ ἑτερόκλητα μέλη. Τὰ «ἤθη» τοῦ τέρατος εἶναι ἄγνωστα. Εἶναι πιθανὸν ὅτι μπορεῖ νὰ στραφῆ ἐναντίον οἱουδήποτε: ἐναντίον τοῦ ἑαυ- τοῦ του ἢ ἐναντίον τοῦ ἐγλη- ματία «δημιουργοῦ» του. Δ...ΔΛ.