Δρ. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ 6. ΠΑΠΠΑΣ Ὃ θεμελιακὸς νόμος τοῦ ̓Αμπὲρ καὶ ἡ ψυχρὴ πυρηνικὴ σύντηξι ̓Επίτευξη ψυχρῆς πυρηνικῆς συντήξεως καὶ παραγωγὴ πλεονάσματος ἐνέργειας ἀναγγέλθηκαν στὶς 23 Μαρτίου 1989 σὲ συνέντευξι τύπου ἀπὸ τοὺς Στάνλεὺ Πὸνς τοῦ Πανεπιστημίου τῆς Γιούτας καὶ Μάρτιν Φλάϊσμαν τοῦ Πανεπιστημίου τοῦ Σάουθαμπτον. Ἔκτοτε ἑκατοντάδες ἐργαστηρίων μπῆκαν στὸν ἀγῶνα δρόμου τῆς ψυχρῆς συντήξεῶς, ποὺ συγκίνησαν τὸν κόσμο μὲ τὴν ἐλπίδα μιᾶς νέας ἐποχῆς μὲ φτηνἠ καὶ χωρὶς μόλυνσι ἐνέργεια. ̓Εν τούτοις τ ̓ ἀποτελέσματα γρήγορα ἐφάνηκαν ἀντιφατικά. Εἴτε μόνον πλεόνασμα θερμότητος εἴτε μόνον πλεόνασμα ραδιενέργειας, ἀλλὰ ποτὲ ἡ σωστὴ ἀναλογία θερμότητος καὶ ραδιενέργειας, σύμφωνα μὲ τὰ σήμερα πιστευόμενα «μοντέλα» τῆς Φυσικῆς, παρετηρήθησαν στὰ διάφορα πειράματα σὲ ἔκτασι, ποὺ οἱ ἐπιστήμονες ἔφθασαν νὰ ἀμφιβάλλουν σοβαρὰ γιὰ τὰ ἀποτελέσματα τῶν Πὸνς καὶ Φλάισμαν. Στὸ περιοδικὸ “Κ4ιμπ) ἄ Ζεῖζ ̓ («Χῶρος καὶ Χρόνος»), τεῦχος 36, σελ. 76, τοῦ ̓Οκτωβρίου/ Νοεμβρίου 1988, καθὼς ἐπίσης καὶ στὸ Συνέδριο ““Τε514 ̓ στὸ Κολοράντο-Σπρἰνγκς τοῦ [988 ἀνεκοινώθη ὅτι Ἑλκτικὲς δυνάμεις καὶ ἀπολαυὴ πλεονάσματος ἐνέργειας σὲ σχέση μὲ τὴν εἰσερχόμενη ἐνέργεια προβλέφθηκαν γιὰ ὡρισμένα κυκλώματα ρευμάτων, ὅταν ὁ θεμελιακὸς νόμος τοῦ Απιρἒτε [παραπομπὴ (2)]: ΕἘπΠ2Ξ ΞΞΞ [7 αι [2212 [2ά5ι 452 - (3)γἢ (ἄξι ̓ τι2) (457:.1ι2}} (4) ἐλήφθη ὑπ ̓ ὄψιν. Αὐτὸς ὁ νόμος ἔχει εὑρεθῆ ἀλάνθαστος μέχρι στιγμῆς γιὰ ὅλες τὶς περιπτώσεις τῆς ἠλεκτροδυναμικῆς. “Ὑπῆρξε τεχνηέντως ἡ κατὰ τὸ ἥμισυ ὀρθὴ παραδοχὴ ὅτι τάχα αὐτὸς ὁ νόμος εἶναι πάντα ἰσοδύναμος μὲ τὸν νόμο τῶν Βιοι-θανατί. Καὶ προβλήθηκε τὸ ἰδιόρρυθμο ἐπιχείρημα ὅτι γι ̓ αὐτὸν τὸν λόγο εἶναι ἕνας περιττὸς νόμος τῆς Φυσικῆς, ἐπιχείρημα ποὺ προκάλεσε τὴν πλήρη ἀπόσυρσι τοῦ νόμου αὐτοῦ ἀπὸ τὴ βιβλιογραφία τῆς Φυσικῆς στὶς ἀρχὲς τοῦ 20οῦ αἰῶνα. ̓Εν τούτοις ἡ πραγματικὴ αἰτία γιὰ τὴν ἀπόσυρσι θὰ πρέπει νὰ ἦτο ἡ ἀκόλουθη: ̓Ο θεμελιακὸς νόμος, ἂν καὶ ὑπονοεῖται στὴν παραπομπὴ (3) ἰσοδύναμος πρὸς τὸν σχετιστικὸ νόμο Βιοί-θανατί, ταυτόχρονα ἐφαίνετο μαθηματικῶς ἀσυμβίβαστος μὲ τὸ ἀναλλοίωτο τοῦ Ι,οτεηί7, τὸ ὁποῖο ἦταν ἀναγκαία προὐπόθεσι γιὰ νὰ ἐνσωματωθῆ μὲ τὴ θεωρία τῆς σχετικότητος. Αὐτὲς οἱ προφανῶς ἀντιφατικὲς «παραδεδεγμένες ἀπόψεις» γιὰ τὸν θεμελιακὸ νόμο ὑπέπεσαν στὴν προσοχὴ τοῦ γράφοντος τὸ παρόν, ποὺ ἀνάλωσε ἕνα μεγάλο μέρος τῆς ζωῆς του στὴν ἀνάλυση κατ ̓ ἀμφοτέρους τοὺς τρόπους, πειραματικὰ καὶ μαθηματικά, αὐτοῦ τοῦ νόμου. Στὴν παραπομπὴ (4) ἡ κατάστασι ἀποσαφηνίζεται ἀπὸ τὸ γεγονός, ὅτι ὁ θεμελιακός νόμος εὑρέθη, ὅτι δὲν εἶναι πάντα ἰσοδύναμος μὲ τὸ νόμο Βιοί-θαναδτί. ̓Αξιοσημείωτο εἶναι ὅτι οἱ περιπτώσεις τῆς μὴ ἰσοδυναμίας ἀναφέρονται σὲ δυνάμεις μεταξὺ τμημάτων ἑνὸς κυκλώματος μὲ διαφορετικὴ κινητικότητα φορτί-