Δρ. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ 6. ΠΑΠΠΑΣ Ὃ θεμελιακὸς νόμος τοῦ ᾽Αμπὲρ καὶ ἡ ψυχρὴ πυρηνικὴ σύντηξι ᾿Επίτευξη ψυχρῆς πυρηνικῆς συντήξεως καὶ παραγωγὴ πλεονάσματος ἐνέρ- γειας ἀναγγέλθηκαν στὶς 23 Μαρτίου 1989 σὲ συνέντευξι τύπου ἀπὸ τοὺς Στάν- λεὺ Πὸνς τοῦ Πανεπιστηµίου τῆς Γιούτας καὶ Μάρτιν Φλάϊσμαν τοῦ Πανεπι- στηµίου τοῦ Σάουθαµπτον. Ἔκτοτε ἑκατοντάδες ἐργαστηρίων μπῆκαν στὸν ἀ- γῶνα δρόμου τῆς ψυχρῆς συντήξεῶς, ποὺ συγκίνησαν τὸν κόσμο μὲ τὴν ἐλπίδα μιᾶς νέας ἐποχῆς μὲ φτηνἠ καὶ χωρὶς µόλυνσι ἐνέργεια. ᾿Εν τούτοις τ᾽ ἀποτελέ- σµατα γρήγορα ἐφάνηκαν ἀντιφατικά. Εἴτε µόνον πλεόνασμα θερμότητος εἴτε µό- νον πλεόνασμα ραδιενέργειας, ἀλλὰ ποτὲ ἡ σωστὴ ἀναλογία θερμότητος καὶ ρα- διενέργειας, σύμφωνα μὲ τὰ σήμερα πιστευόμενα «μοντέλα» τῆς Φυσικῆς, παρε- τηρήθησαν στὰ διάφορα πειράματα σὲ ἔκτασι, ποὺ οἱ ἐπιστήμονες ἔφθασαν νὰ ἀμφιβάλλουν σοβαρὰ γιὰ τὰ ἀποτελέσματα τῶν Πὸνς καὶ Φλάισμαν. Στὸ περιοδικὸ “Κ4ιμπ) ἄ Ζεῖζ᾽ («Χῶρος καὶ Χρόνος»), τεῦχος 36, σελ. 76, τοῦ ᾿Οκτωβρίου/ Νοεμβρίου 1988, καθὼς ἐπίσης καὶ στὸ Συνέδριο ““Τε514᾽ στὸ Κο- λοράντο-Σπρἰνγκς τοῦ [988 ἀνεκοινώθη ὅτι Ἑλκτικὲς δυνάμεις καὶ ἀπολαυὴ πλε- ονάσματος ἐνέργειας σὲ σχέση μὲ τὴν εἰσερχόμενη ἐνέργεια προβλέφθηκαν γιὰ ὡρισμένα κυκλώματα ρευμάτων, ὅταν ὁ θεμελιακὸς νόμος τοῦ Απιρἒτε [παραπο- μπὴ (2)]: ΕἘπΠ2Ξ ΞΞΞ [7 αι [2212 [2ά5ι 452 - (3)γἢ (ἄξι᾽ τι2) (457:.1ι2}} (4) ἐλήφθη ὑπ᾽ ὄψιν. Αὐτὸς ὁ νόμος ἔχει εὑρεθῆ ἀλάνθαστος μέχρι στιγμῆς γιὰ ὅλες τὶς περιπτώσεις τῆς ἠλεκτροδυναμικῆς. “Ὑπῆρξε τεχνηέντως ἡ κατὰ τὸ ἥμισυ ὀρθὴ παραδοχὴ ὅτι τάχα αὐτὸς ὁ νόμος εἶναι πάντα ἰσοδύναμος μὲ τὸν νόμο τῶν Βιοι-ϑανατί. Καὶ προβλήθηκε τὸ ἰδιόρρυθμο ἐπιχείρημα ὅτι γι᾿ αὐτὸν τὸν λόγο εἶναι ἕνας περιττὸς νόμος τῆς Φυσικῆς, ἐπιχείρημα ποὺ προκάλεσε τὴν πλήρη ἀ- πόσυρσι τοῦ νόμου αὐτοῦ ἀπὸ τὴ βιβλιογραφία τῆς Φυσικῆς στὶς ἀρχὲς τοῦ 20οῦ αἰῶνα. ᾽Εν τούτοις ἡ πραγματικὴ αἰτία γιὰ τὴν ἀπόσυρσι θὰ πρέπει νὰ ἦτο ἡ ἀκό- λουθη: ᾿Ο θεμελιακὸς νόμος, ἂν καὶ ὑπονοεῖται στὴν παραπομπὴ (3) ἰσοδύναμος πρὸς τὸν σχετιστικὸ νόμο Βιοί-ϑανατί, ταυτόχρονα ἐφαίνετο μαθηματικῶς ἀσυμ- βίβαστος μὲ τὸ ἀναλλοίωτο τοῦ Ι,οτεηί7, τὸ ὁποῖο ἦταν ἀναγκαία προὐπόθεσι γιὰ νὰ ἐνσωματωθῆ μὲ τὴ θεωρία τῆς σχετικότητος. Αὐτὲς οἱ προφανῶς ἀντιφατικὲς «παραδεδεγμένες ἀπόψεις» γιὰ τὸν θεμελιακὸ νόμο ὑπέπεσαν στὴν προσοχὴ τοῦ γράφοντος τὸ παρόν, ποὺ ἀνάλωσε ἕνα μεγάλο μέρος τῆς ζωῆς του στὴν ἀνάλυ- ση κατ᾽ ἀμφοτέρους τοὺς τρόπους, πειραματικὰ καὶ μαθηματικά, αὐτοῦ τοῦ νό- μου. Στὴν παραπομπὴ (4) ἡ κατάστασι ἀποσαφηνίζεται ἀπὸ τὸ γεγονός, ὅτι ὁ θε- μελιακός νόμος εὑρέθη, ὅτι δὲν εἶναι πάντα ἰσοδύναμος μὲ τὸ νόμο Βιοί-ϑαναδτί. ᾿Αξιοσημείωτο εἶναι ὅτι οἱ περιπτώσεις τῆς μὴ ἰσοδυναμίας ἀναφέρονται σὲ δυ- νάμεις μεταξὺ τμημάτων ἑνὸς κυκλώματος μὲ διαφορετικὴ κινητικότητα φορτί-