ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ Κ. ΓΑΤΣΙΑΣ Δογικὴ ἔρευνα στὶς πανάρχαιες πρωθελληνικὲς λέξεις Ναί, Ὄχι “Ὑπάρχει στὴν νεοελληνικἡ γλῶσσα ἡ λέξη ἄνευ. Εἶναι κληρονομημμένη πρόθεση ἀπὸ τὴν κλασσικὴ ̓ Ἑλληνική. Σημερινά συνώνυμα: χωρίς, δίχως. Στά νεογερμανικὰ ἡ λέξη «ἄνευ» εἶναι ομπε. Παρατηρῶ ὅτι μὲ 4 γράμματα καὶ στὶς δυὸ γλῶσσες γράφεται ἡ ἴδια λέξη: ἄ-ν-ε-υ καὶ ο-ἢ-π-Ε. ̓ Υποστηρίζω, ὅτι πρόκειται ἐτυμολογικὰ γιὰ τὴν ἴδια ἀκριβῶς πρωθελληνική λέξη σὲ δυὸ παρεμφερεῖς παραλλαγές της. Τὸ ἑλληνικὸ ἄνευ καὶ τὸ γερμανικὸ οδηε --κατ ̓ ἐμὲ--- ἔχουν κοινὴ ἐτυμολογικὴ προέλευση. Καὶ στὸ «ἄνευ» καὶ στὸ «ο/πε» κατ ̓ οὐσίαν ἔχουμε σύνθεση, δηλαδὴ δυὸ λέξεις. Πιάνω τὸ «ἄνευ». ̓Εδῶ ἔχουμε τὸ στερητικὸ «ᾱ-», μὲ σημασία «ὄχι» καὶ τὴ ῥίζα τῆς ἔννοιας «νεύ-ῶ», μάλιστα: νεύω καταφατικά, συν-κατανεύω, ἀποδέχομαι. Καὶ γιατὶ τὸ στερητικό «ἀ-» (τοῦ ἄ-νευ) ταυτίζεται μὲ τὸ «ὄχι»; ̓Εδῶ μᾶς βοηθεῖ τὸ νεογερμανικὸ οᾖπε. "Όντως, συγκρίνοντάς τα, ἔχουμε: ΑΝΕΥ ΟΗΝΕ Πλήρης κατὰ ζεύγη ἀντιστοιχία, δηλαδή: (”Α-)Ξ(ΟΗ-) καὶ (-ΝΕΥΟΞ(-ΝΕ). ̓Αναλυτικά: Πῶς σχετίζεται τὸ νεογερμανικὸ ΟΗ- μὲ τὸ ἤἼΑ- ποὺ τὸ βλέπουμε στὴν ἀντιστοιχία τοῦ πρώτου ζεύγους ἄ-νευ/οᾖμπε. ̓ Ῥωτῶ: ---ΑΝ γράψῃ ἕνας Γερμανὸς «οῇ», πῶς τὸ διαβάζει ἕνας “Ἕλληνας; "Ὑπάρχουν δυὸ τρόποι ἀναγνώσεως: Είτε ΟΗ-«οη)ξ«οῦυ: "Ἑλληνικὴ ἀνάγνωσις, ὅπου ἡ προφορὰ τοῦ «ΟΗ)Ξκοῖ», εἴτε ΟΗΞ«ΟΧ», λατινικὴ ἀνάγνωσις. “Οταν τὰ σύμβολα ΟΗ ὁ Ἕλληνας τὰ διαβάσῃ «ο-η», δηλαδή «ο-υ) φωνητικά, παρατηροῦμε ὅτι ὄντως σχηματικὰ ἡ ἕνωση τῶν «ο» καὶ «1» (α), φκιάχνει τὸ γράμμα ἄλφα. ̓Απὸ τὴν ἄποψη λοιπὸν αὖτή, τὸ «ΟΗ» εἶναι: «οΏ», εἶναι «οι», εἶναι «α»! "Οταν τὰ σύμβολα «ΟΗ» ἕνας Ἕλληνας θεωρήσῃ ὅτι ἀντιπροσωπεύουν λατινικοὺς ἤχους, τότε τὰ διαβάζει: «ΟΧ». Γνωρίζοντας τὴν θεσσαλικἡ προφορὰ τοῦ «ο» ὡς «οὐ» «Πουνηροῦν τοῦν Θητταλοῦν τοὺ τοῦν ἄλλουν " ̓Ελλάνουν» ἤτοι: εἶναι περισσότερον πονηροῦν τὸ Θεσσαλικὸν στοιχεῖον ἀπὸ τοὺς ὑπολοίπους Ἓλληνας), τὸ «ΟΧ», θὰ μποροῦσε νὰ διαβαστῇ καί ὡς «οὐχ». Οὐχ ὅμως καὶ οὐκ, ἀλλὰ καὶ σκέττο «οὐ», στὰ ̓ Ελληνικὰ εἶναι ἡ ἄρνηση, τὸ «ὄχ-ι» (ἀπὸ τὸ «οὐχ-ί»). Οὐχ-ὶ καὶ ὄχ-ι εἶναι καὶ σήμερα στοὺς Ἕλληνες ἴδια λέξη. Καὶ στὶς δυὸ ἐκδοχὲς βλέπουμε τὸ οἨ- τοῦ νεογερμανικοῦ ομπε νὰ μᾶς ὁδηγῆ στὸ Α- τοῦ νεοελληνικοῦ «ἄνευ». ̓Αλλὰ καὶ τὸ δεύτερο μέρος τῶν λέξεων «ἄ-νευ» καὶ «ΟΗ-ΝΕ», ταυτίζεται. Πῶς ταυτίζεται τὸ -νευ τοῦ ἄνευ μὲ τὸ -πε τοῦ ομπε; ̓Αναλύω: Τὸ «υ» διαβάζεται ἀπ ̓ τοὺς νεοέλληνες σήμερα «ι». 'Οπότε: νευξνει. ̓Ακολούθως: Τὸ «ΕΠ» ἔναλλάσσεται ἄνετα ἀπ ̓ τούς νεοέλληνες μὲ τὸ «Π». Παράδειγμα, τὸ γ ́ πρόσωπο τοῦ ῥήματος στὸν ἑνικὸ (ὁριστικήὴ-ὑποτακτική: π.χ. «τρέχει»-ατρέχῃ» κ.ἄ.). Ἔτσι,