ΑΚΡΟΒΟΛΙΣΜΟ Οἱ ἐπὶ Ὄθωνος οἰκοπεδοφάγοι καὶ ὁ Χαναανισμὸς Τὴν δη Μαΐου 1989 δημοσιεύθηκε στὴν ἐφημερίδα « ̓Ελευθεροτυπία» ἄρθρο μὲ τίτλο « ̓ Απὸ ποῦ κατάγεται τὸ ἑλληνικὸ ἀλφάβητο». ̓Εκεῖνο ποὺ μ ̓ ἐξέπληξε ἦταν ὅτι στὸν «διάλογο» μεταξὺ τοῦ κ. ̓Αθ. Δαφνῆ καὶ τοῦ «ἀρθρογράφου» ἐπετράπη νὰ δυσφημισθῆ ὁ «Δαυλὸς» μὲ τὴν θρασύτατη κατηγορία τοῦ «ἀνισόρροπου ἔντυπου ὑποστάθμης». ̓ ̓Αντιλαμβάνεται κανεὶς τὴν ἀπόγνωση τοῦ «ἀρθογράφου», ὁ ὁποῖος μὴ ἔχοντας ἄλλα ἐπιχειρήματα γιὰ τὴν ἀπόδειξέη τῆς «Χαναανικῆς» καταγωγῆς τοῦ ἑλληνικοῦ ἀλφαβήτου (νέα ογεβίίοη μετὰ τὸν κατεξευτελισμὸ τῶν Φοινικιστῶν) καταφεύγει σὲ ὕβρεις καὶ εἰρωνεῖες προσβάλλοντας, ὅπως νομίζει, τὴν μνήμη ἐκλιπόντων πνευματικῶν διδασκάλων ὅπως τῶν Θεοδώρακόπουλου, Ίσάτσου, Κανελλόπουλου, οἱ ὁποῖοι (Γσάτσος καὶ Κανελλόπουλος) ὑπῆρξαν καὶ συνεργάτες τοῦ «Δαυλοῦ» μέχρι τοῦ θανάτου των. "Ως πρὸς τὸν χαρακτηρισμὸ τώρα τοῦ περιοδικοῦ ὡς «ἀνισόρροπου καὶ ὑποστάθμης», ὁ ὑβριστὴς γνωρίζει πολὺ καλὰ ὅτι τίς σελίδες τοῦ «Δαυλοῦ» τίμησαν καὶ τιμοῦν καὶ ἄλλοι πολλοί ἀκαδημαϊκοί καὶ πανεπιστημιακοὶ δάσκαλοι, ὅπως οἱ κ. κ. Γ. Βλάχος, Ε. Μουτσόπουλος, Σ. Κυδωνιάτης, Γ. Καραγκούνης, Α. Ζοῦμπος, Κ. Κωνσταντινίδης, Λ. Ντόκας, Γρ. Κωσταρᾶς, γιὰ νὰ περιοριστῶ σ ̓ ἕνα μικρὸ μέρος τῶν συνεργατῶν του. Τὸ ἐπιεικῶς χαρακτηρισθὲν ἀπὸ κάποιο συνεργάτη τῆς ἐφημερίδας ὡς «ὀργίλο ὕφος» τοῦ ὑβριστοῦ καί ἡ σιωπὴ ἄλλων ἀποδεικνύουν ὅτι οἱ συνεχιζόμενες στὸ περιοδικὸ δημοσιεύσεις περὶ τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας καὶ τοῦ ἑλληνικώτατου ἀλφάβητου ἔχουν προκαλέσει σύγχυση στοὺς «στυλοβάτες» τῶν τέως Φοινικιστῶν καὶ νῦν «Χανααναίώων», ὅπως καὶ στοὺς στυλοβάτες τῆς ἐξωλογικῆς «συμβατικότητος» στὸν σχηματισμὸ τῆς γλώσσας καὶ τῆς γραφῆς. "Ας ὀργίζωνται λοιπὸν οἱ στυλοβάτες. ̓Αξιος γι ̓ αὐτὸ ὁ «μισθός αὐτῶν». ̓ Αλλά, ἐὰν φαντᾶζωνται ὅτι μὲ «κόλπα» τῶν ἐπί "Ὄθωνος οἰκοπεδοφάγών θὰ καταπατήσουν τὴν «ἑλληνικὴ κληρονομιᾶ», κάνουν μεγάλο λάθος. ̓Επειδὴ ἀνέφερα τοὺς «οἰκοπεδοφάγους», θὰ ἐξηγήσω χάριν τῶν ἀναγνωστῶν τοῦ «Δαυλοῦ» ποιὸ ὑπῆρξε τὸ «κόλπο». Οἱ χωρικοὶ λοιπὸν τῆς ἐποχῆς ἐκείνης, προκειμένου νὰ καταπατήσουν δημόσια κτήματα (ἀνυπάρκτου τότε τοῦ κτηματολογίου), κατέφευγαν στὴ μέθοδο τῶν προσωρινῶν μέτρων, δηλαδὴ) συνεννοοῦντο μεταξύ τους («συμφωνία μεταξὺ κατεργαραίων») καὶ ὑπέβαλλαν μηνύσεις ὁ Α ἐναντίον τοῦ Β καὶ μετὰ ὁ Β ἐναντίον τοῦ Α καὶ ζητοῦσαν τὴν ἐπέμβαση τῆς δικαιοσύνης, ὥστε νὰ ἐκδιωχθῆ ὁ καταπατητὴς ἀπὸ τὰ δῆθεν προγονικὰ κτήματα... Στὸ δικαστήριο παρουσιάζονταν «σεβαστοὶ» μάρτυρες, οἱ ὁποῖοι καὶ βεβαίωναν ἐνόρκως ὅτι πράγματι τὸ καταπατηθὲν«ἀπὸ τὸν Α π.χ. κτῆμα ἀνήκει στὸν Β καὶ ὁ Α πρέπει νὰ ἐξωσθῆ. Τὸ δικαστήριο στηριζόμενο στίς μαρτυρίες τῶν «σεβαστῶν» ἐξέδιδε ἀπόφαση ἐξωστική κατ ̓ οὐσίαν εἰς βάρος τοῦ δημοσίου. Αὐτὴ ἡ ἐξωστικὴ ἀπόφαση γινόταν ἡ ἀρχὴ καί ἡ βάση σχηματισμοῦ «τίτλου ἰδιοκτησίας» τῶν καταπατητῶν.