ΑΚΡΟΒΟΛΙΣΜΟ Οἱ ἐπὶ Ὄθωνος οἰκοπεδοφάγοι καὶ ὁ Χαναανισμὸς Τὴν δη Μαΐου 1989 δημοσιεύθηκε στὴν ἐφημερίδα «᾿Ελευθεροτυπία» ἄρθρο μὲ τίτλο «᾿ Απὸ ποῦ κατάγεται τὸ ἑλληνικὸ ἀλφάβητο». ᾿Εκεῖνο ποὺ μ᾽ ἐξέπληξε ἦταν ὅτι στὸν «διάλογο» μεταξὺ τοῦ κ. ᾿Αθ. Δαφνῆ καὶ τοῦ «ἀρθρογράφου» ἐπε- τράπη νὰ δυσφημισθῆ ὁ «Δαυλὸς» μὲ τὴν θρασύτατη κατηγορία τοῦ «ἀνισόρρο- που ἔντυπου ὑποστάθμης». ᾿᾽Αντιλαμβάνεται κανεὶς τὴν ἀπόγνωση τοῦ «ἀρθογράφου», ὁ ὁποῖος μὴ ἔχο- ντας ἄλλα ἐπιχειρήματα γιὰ τὴν ἀπόδειξέη τῆς «Χαναανικῆς» καταγωγῆς τοῦ ἑλ- ληνικοῦ ἀλφαβήτου (νέα ογεβίίοη μετὰ τὸν κατεξευτελισμὸ τῶν Φοινικιστῶν) κα- ταφεύγει σὲ ὕβρεις καὶ εἰρωνεῖες προσβάλλοντας, ὅπως νομίζει, τὴν μνήμη ἐκλι- πόντων πνευματικῶν διδασκάλων ὅπως τῶν Θεοδώρακόπουλου, Ίσάτσου, Κα- νελλόπουλου, οἱ ὁποῖοι (Γσάτσος καὶ Κανελλόπουλος) ὑπῆρξαν καὶ συνεργάτες τοῦ «Δαυλοῦ» µέχρι τοῦ θανάτου των. "Ως πρὸς τὸν χαρακτηρισμὸ τώρα τοῦ πε- ριοδικοῦ ὡς «ἀνισόρροπου καὶ ὑποστάθμης», ὁ ὑβριστὴς γνωρίζει πολὺ καλὰ ὅτι τίς σελίδες τοῦ «Δαυλοῦ» τίµησαν καὶ τιμοῦν καὶ ἄλλοι πολλοί ἀκαδημαϊκοί καὶ πανεπιστημιακοὶ δάσκαλοι, ὅπως οἱ κ. κ. Γ. Βλάχος, Ε. Μουτσόπουλος, Σ. Κυ- δωνιάτης, Γ. Καραγκούνης, Α. Ζοῦμπος, Κ. Κωνσταντινίδης, Λ. Ντόκας, Γρ. Κωσταρᾶς, γιὰ νὰ περιοριστῶ σ᾽ ἕνα μικρὸ µέρος τῶν συνεργατῶν του. Τὸ ἐπιεικῶς χαρακτηρισθὲν ἀπὸ κάποιο συνεργάτη τῆς ἐφημερίδας ὡς «ὀργί- λο ὕφος» τοῦ ὑβριστοῦ καί ἡ σιωπὴ ἄλλων ἀποδεικνύουν ὅτι οἱ συνεχιζόµενες στὸ περιοδικὸ δημοσιεύσεις περὶ τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας καὶ τοῦ ἑλληνικώτα- του ἀλφάβητου ἔχουν προκαλέσει σύγχυση στοὺς «στυλοβάτες» τῶν τέως Φοινι- κιστῶν καὶ νῦν «Χανααναίώων», ὅπως καὶ στοὺς στυλοβάτες τῆς ἐξωλογικῆς «συμβατικότητος» στὸν σχηματισμὸ τῆς γλώσσας καὶ τῆς γραφῆς. "Ας ὀργίζω- νται λοιπὸν οἱ στυλοβάτες. ᾿Αξιος γι᾿ αὐτὸ ὁ «μισθός αὐτῶν». ᾿ Αλλά, ἐὰν φαντᾶ- ζωνται ὅτι μὲ «κόλπα» τῶν ἐπί "Ὄθωνος οἰκοπεδοφάγών θὰ καταπατήσουν τὴν «ἑλληνικὴ κληρονομιᾶ», κάνουν µεγάλο λάθος. ᾿Επειδὴ ἀνέφερα τοὺς «οἰκοπεδοφάγους», θὰ ἐξηγήσω χάριν τῶν ἀναγνωστῶν τοῦ «Δαυλοῦ» ποιὸ ὑπῆρξε τὸ «κόλπο». Οἱ χωρικοὶ λοιπὸν τῆς ἐποχῆς ἐκείνης, προκειμένου νὰ καταπατήσουν δημόσια κτήματα (ἀνυπάρκτου τότε τοῦ κτημα- τολογίου), κατέφευγαν στὴ μέθοδο τῶν προσωρινῶν μέτρων, δηλαδὴ) συνεννοοῦ- ντο μεταξύ τους («συμφωνία μεταξὺ κατεργαραίων») καὶ ὑπέβαλλαν μηνύσεις ὁ Α ἐναντίον τοῦ Β καὶ μετὰ ὁ Β ἐναντίον τοῦ Α καὶ ζητοῦσαν τὴν ἐπέμβαση τῆς δι- καιοσύνης, ὥστε νὰ ἐκδιωχθῆ ὁ καταπατητὴς ἀπὸ τὰ δῆθεν προγονικὰ κτήματα... Στὸ δικαστήριο παρουσιάζονταν «σεβαστοὶ» μάρτυρες, οἱ ὁποῖοι καὶ βεβαίωναν ἐνόρκως ὅτι πράγματι τὸ καταπατηθὲν«ἀπὸ τὸν Α π.χ. κτῆμα ἀνήκει στὸν Β καὶ ὁ Α πρέπει νὰ ἐξωσθῆ. Τὸ δικαστήριο στηριζόμενο στίς μαρτυρίες τῶν «σεβα- στῶν» ἐξέδιδε ἀπόφαση ἐξωστική κατ᾽ οὐσίαν εἰς βάρος τοῦ δημοσίου. Αὐτὴ ἡ ἐξωστικὴ ἀπόφαση γινόταν ἡ ἀρχὴ καί ἡ βάση σχηματισμοῦ «τίτλου ἰδιοκτη- σίας» τῶν καταπατητῶν.