ΜΕ ΕΤ πω Ρ] » Μ ο 1 Α ὐτὸ τὸ δόγμα τῆς συνέπειας (πολιτικῆς ἤ πνευματικῆς) νομίζω, ὅτι εἶναι ἕνα ἀπὸ τὰ πιὸ ἀντιδραστικὰ ἐφευρήματα τῆς ἐξουσιαστικῆς Λογοκρατίας. “Ὅταν ἀπαιτῶ ἀπὸ μιὰ συνείδηση νὰ παραμένη ἀμετακίνητη σὲ κάτι ποὺ εἶπε ἤ ἔπραξε, εἶναι ἀκριβῶς σὰν νὰ ἀπαγορεύω τὴν περαιτέρω ἄνοδο, τὴν βελτίωσή της, τὴν τελειοποίησή της, ὅσο εἶναι τούτη ἐφικτή. Επὶ πλέον -- καὶ τοῦτο εἶναι οὐσιωδῶς φεύτικο, δογματικὸ --- ἀρνοῦμαι τὴν φύση τοῦ πνεύματος, τῆς πηγῆς δηλαδὴ κάθε σκέψεως καὶ δράσεως, φύση ποὺ εἶναι καθαρὰ δυναμικὴ καὶ κινητική, «ἐνεργειακή», θάλεγα, ἄν ἤθελα νὰ χαραχκτηριστῶ «μμοντέρνος», καὶ τοῦ προσδίδω καθαρὰ στατικὸ, νεκρὸ χαρακτῆρα - πρᾶγμα ἀπολύτως ψευδές. ̓Η πορεία τῆς συνειδήσεως εἶναι τροχιά, ἄνυσμα ποὺ διαγράφεται συνεχῶς καὶ ἀσταμάτυτα στὴν ἀνηφοριὰ τοῦ λόφου κι ὁ φορέας της σίσυφος ποὺ δὲν σταματᾶ ποτὲ --γιατὶ τότε τοῦ ξεφεύγει ὁ βράχος καὶ κατραχυλᾶ πάλι στὰ ριζά. Θάλεγα ἀκόμα, ὅτι ἡ ἀπαίτηση τῆς συνέπειας, δηλαδὴ τῆς σταθερότητας, ἐπιδιώκει κάτι τὸ ἀπολύτως ἀνέφικτο, ἄν δεχθοῦμε ὅτι τὰ πάντα διέπονται ἀπὸ τὸ νόμο τῆς αἰώνιας μεταβολῆς --- καὶ συνεπῶς δὶς εἰς τὸν αὐτὸν ποταμὸν οὐκ ἄν ἐμβαίης. ̓Αναγκάζοντας μὲ τὸ «ἠθικὸ» φόβητρο τῆς συνέπειας τὴ συνείδηση νὰ ἀχινητὀ ποιηθῇ στὸ σημεῖο ποὺ τὴ στιγμὴ μιᾶς πράξεως ἤ σκέψεώς της βρέθηκε --- ποιὸς ξέρει κάτω ἀπὸ ποιὲς συνθῆκες... -μεταβάλλομαι κατὰ βάθος σ ̓ ἕναν ἀδυσώπητο ἐγκάθετο τῆς κρατούσης τάξεως, σ ̓ ἕνα ἀνηλεῇ καταστολέα χάθε προόδου, σ ̓ ἕνα φανατικὸ ἱεροεξεταστή, ἕτοιμο νὰ ρίξη στὴν πυρὰ τῆς «ἀνηθικότητας» καὶ τοῦ «ἀμοραλισμοῦ» κάθε νοοὖν καὶ δρῶν πνεῦμα, ποὺ δὲν παύει νὰ ἀγωνιᾶ καὶ νὰ προχωρῇ σὲ ἀνώτερες, πιὸ ἐλεύθερες καὶ πιὸ ἀληθινὲς σφαῖρες ὑπάρξεως. Σὲ τελευταία ἀνάλυση τὸ δόγμα τῆς συνέπειας ἀποβαίνει ὁ πιὸ ὕπουλος δολοφόνος τοῦ Προσώπου, καὶ ὁ πιὸ παραγωγικὸς δημιουργὸς τοῦ Μή Προσώπου, τοῦ ἐξαρτήματος αὐτοῦ τῆς ἐξουσιαστικῆς μηχανῆς τῆς μαζικῆς κοινωνίας, ποὺ ἰδεολογικὴ θεμελίωση τῆς ὑπάρξεώς της εἶναι τὸ ὅλοι κι ὄχι ἐγώ, καὶ ἀποτέλεσμα της ἡ κατίσχυση τοῦ ἀγελαίου νόμου, δυνάμει τοῦ ὁποίου ὅ,τι λέγω καὶ πράττω συναρτᾶται μὲ τοὺς ἀλλους, ὄχι μ ̓ ἐμένα -- ἄρα πρέπει νὰ ὑπαγορεύη τὶς σκέψεις μου καὶ τὶς πράξεις μου αὐτὸ ποὺ δὲν θὰ κριθῇ «κακὸ» ἀπὸ τοὺς ἄλλους. Ε λπίζω, ὅτι ἡ ἄποψη ποὺ ἀνέπτυξα στὸ προηγούμενο σχόλιο δὲν θὰ ὁδηγήση στὴν ἄδικη παρανόηση ὅτι γίνομαι κήρυκας τοῦ πολιτικοῦ καὶ πνευματικοῦ ἀμοραλισμοῦ --- καὶ κατ ̓ ἐπέΧτασιν ἀπολογητὴς τοῦ πολιτικοῦ καὶ πνευματικοῦ ἀρριβισμοῦ. Καὶ θὰ ἧταν ἄδικη μιὰ τέτοια χρίση εἰς βάρος μου, διότι ὁ ἀμοραλισμὸς δὲν εἶναι γέννημα τῆς πνευματικῆς ἐξελίξεως καὶ τῆς ἀνοδικῆς μεταβολῆς μιᾶς δρώσης συνειδήσεως (τῆς ἀ-συνέπειας, ὅπως θάλεγα, ἄν ἔκρινα τὸ πρᾶγμα ἀπὸ τὴ σκοπιὰ τῆς ἐξουσιαστικῆς ἀξιολογίας), ἀλλὰ τῆς ὑποδουλώσεως τῆς σκέψεως καὶ τῆς πράξεως στὴν τυραννία τοῦ σκοποῦ.