̓Εξ-ουσία τῆς Οὐσίας; «Θεὸς» -- «Διάβολος», τὸ ἄἀλάνθαστο μέσον ἐξουσίας. «Χριστιανός» -- «εἰδωλολάτρης». «Πλούσιος» -«φτωχός». «Δημοκράτης» -«φασίστας». «Δεξιός» -- «ἀριστερός». « ̓Αστός» -- «εὖγενής». «Καπιταλιστής» -«κομμουνιστής». Πολλὲς ἄλλες παραλλαγές. Σχῆμα «χιαστί». Στὸν «κομμουνιστή»; «Θεὸς» ὁ μαρξισμμός, «διάβολος» ἡ δεἑιά’ στὸν «ἐθνικόφρονα»: «Θεὸς» ἡ δεξιά, «διάβολος» ὁ μαρξισμός. Δύο «καλό-κακοι» Μανιχαῖοι πάντοτε. Παντοῦ. Μακάρια ἡ δυϊστικὴ ἐξουσία. Δυΐζει τὸ Ἕνα καὶ τὸ πουλᾶ γιὰ δύο. Διαλέγετε καὶ παίρνετε. « ̓Εναντία ταὐτά». Διατίθενται «θέσεις», διατίθενται καὶ «ἀντιθέσεις». Φαγωθῆτε μεταξύ σας: Θὰ καταλήόσετε στὸ ἴδιο σακκί, ποὺ ἤδη σᾶς περιμένει ἕτοιμο. Λέγεται «σύνθεση». Γιὰ νὰ ἀντιληφθῆτε ὅμως ὅτι βρίσκεσθε ἐκεῖ ἀκριβῶς ποὺ ξεκινήσατε: Ἢ «σύνθεσή» σας εἶναι ἡ «νέα» «θέση». Καὶ ἡ «νέα» «ἀντίθεσή» της καὶ πάλι εἶναι ἕτοιμη. Στημένο ἤδη καὶ λαμπερὸ τὸ καινούργιο δίμορφο εἴδωλο τοῦ ̓Ιανοῦ: περιμένουν νὰ θὺυσιασθοῦν γι ̓ αὐτὸ οἱ δύο αἰώνιοι ζυγοὶ τῶν καλόκακῶν Μανιχαίων. Λοιπόν, «πόλεμος πάντων πατήρ»; Ναὶ γιὰ δεκάδες αἰώνων, ἀλλὰ μέχρι τὴν θδω. 15 ́17 ́ ́ ὥρα τῆς όης Αὐγούστου 1945. Μέσα σ ̓ αὐτὸ τὸ δευτερόλεπτο ὁ καρπερὸς «πατήρ» ὅλων τῶν ἐξουσιαστικῶν τέκνων ὅλων τῶν ἐποχῶν κατέστη ἄγονος, στεῖρος, ἐκτομίας. Μένει ἔκτοτε ἄτεκνος. ̓Εξουσία γωρὶς πόλεμο; Άρα χωρὶς «θεοὺς» καὶ «διαβόλους»; ἌἌρα χωρὶς «θέση» καὶ χωρὶς «ἀντίθεση»; Ἄρα χωρὶς «καλὸ» καὶ χωρὶς «κακό»; ἼΑρα ἐξουσία χωρὶς ἐξ-ουσία; Αρα Οὐσία; Ἂ «θεέ» μου, ὦ «διαβολέ» μου! Ἂν ἤμουν ἐξουσία, θὰ τρελλαινόμουν... Δ.Ι.Λ.