ἢ ΜΕΤΕΩΡΙΣΜΟΙ --- Οἱ τρόφιμοι τοῦ Δημοσίου Ταμείου καὶ ἡ δυνατότητα προσφορᾶς τους στά κοινὰ Ὃ δημόσιος ἄνδρας δὲν εἶναι ὑπάλληλος τοῦ δημοσίου. ̓Εξ ὁρισμοῦ προσφέρει στὸ σύνολο. Δὲν λαμβάνει παρὰ μόνο ἠθικὲς ἀμοιβές. Ο ἐπαγγελματίας “δημόσιος ἄνδρας ̓ ̓, ὁ ἄνθρωπος δηλαδὴ ποὺ ἀποζῆ ἀπὸ τὴν ἐνασχόλησή του μὲ τὰ κοινά, δὲν εἶναι δημόσιος ἄνδρας. ̓Επαγγελματισμὸς καὶ δημόσιο λειτούργημα εἶναι πράγματα ἀσυμβίβαστα. Δεῖτε τὴν ἐξονυχιστικὴ πολιτική, ἱστορικὴ καὶ λογικὴ ἀνάλυση τοῦ θέματος αὐτοῦ ποὺ δημοσιεύθηκε πρόσφατα στὸν “Δαυλὸ ̓ (τεῦχος 84, Δεκ. 1988, σελ. 4755-61) καὶ θὰ ἐξηγήσετε τὰ αἴτια τῆς ἔσχατης ἐκπτώσεως καὶ τῆς ἐξευτελιστικῆς ἐκτροπῆς, στὴν ὁποία κατέληξε αὖτὸ ποὺ σήμερα ἐννοιολογικὰ καὶ πρακτικὰ ἐννοοῦμε λέγοντας “δημόσιος ἄνδρας ̓". Παρακολούθησα τοὺς “ἀγῶνες ̓ ποὺ διεξήχθησαν πρόσφατα (καὶ συνεχίζονται) μεταξὺ “διακεκριμένων”. "ἐντίμων καὶ “ ́σεμνῶν ̓ ̓ ἐκπροσώπων τῆς ̓Επιστήμῆς, τῆς ̓Ανωτάτης ̓Εκπαιδεύσεως, τῶν ̓Ενόπλων Δυνάμεων, τῆς Τέχνης κ.λπ. γιὰ τὴν κατάληΨη διαφόρων θέσεων (γενικῶν γραμματέων, διευθυντῶν, διοικητῶν καὶ ὑποδιοικητῶν ὀργανισμῶν, τραπεζῶν κ.λπ., μελῶν διοικητικῶν συμβουλίων κ.λπ.). Εἶχα τὴν ἐντύπωση ὅτι κάποιοι ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους αὑτούς, ποὺ κατὰ κανόνα εἶναι ἔμμισθοι ὑπάλληλοι τοῦ Δημοσίου (καθηγηταὶ ̓Ανωτάτων Σχολῶν, συνταξιοῦχοι στρατιωτικοί, δικαστικοί κ.λπ.), θὰ ἐφιλοτιμοῦντο νὰ προσφέρουν τὶς ὑπηρεσίες τους στὰ κοινὰ ἀμισθί. Δυστυχῶς οὔτε μία περίπτωση τέτοια ἔγινε σ ̓ ἐμένα τουλάχιστον γνωστή. Καὶ εἶδα σὲ μιὰ μεγάλη ἐφημερίδα τῶν ̓Αθηνῶν τὴν ὡραία πρόκληση ἑνὸς ἄξιου καὶ ἐπιτυχημένου ἐπιχειρηματία, ὁ ὁποῖος, ἄφοῦ ἀμφισβητοῦσε τή δυνατότητα αὐτῶν τῶν ἀνθρώπων νὰ προσφέρουν κάτι τὸ ἀξιόλογο στὴν “Ελλάδα, πρόσφερε τὸν κατὰ τεκμήριον ἱκανώτατο ἑαυτό του γιὰ νὰ ἀναλάβη ἀπολύτως ἄνυστερόβουλα, χωρὶς καμμιὰ ἀμοιβὴ ἢ ἄλλο πλεονέκτημα, ἕνα οἱοδήποτε δημόσιο λειτούργημα, σημαντικὸ ἢ ἀσήμαντο. Θὰ σταθῶ στὴν ἀμφισβήτηση ἀπὸ τὸν ἐν λόγω ἝἛλληνα τῆς δυνατότητας τῶν ἐμμίσθων αὐτῶν ““λειτουργῶν”' νὰ προσφέρουν σοβαρὲς ὑπηρεσίες στὰ κοινά. Ἣ ἀμφισβήτηση αὐτὴ εἶναι ὄχι μόνο ἀπολύτως εὔλογη, ἀλλὰ εἶναι καὶ ἀκριβεστάτη ὡς ἐκτίμηση: Ανθρωποι ποὺ ἀναμιγνύονται στὸν δημόσιο βίο ξεκινῶντας ἀπὸ τὴν ᾱφετηρία τοῦ “νὰ πάρουν ̓ ̓ εἶναι λογικῶς καὶ ψυχολογικῶς ἀδύνατο “νὰ δώσουν”. "Ας μὴ ἤμεθα ἀφελεῖς ἢ ἐπιεικεῖς στὸ σημεῖο αὐτό: Δὲν ὑπάρχει περίπτωση ὁ γρηματιζόμενος, “νομίμως” ἢ παρανόμως (αὐτὸ δὲν ἔχει καμμιὰ σημα-