ἢ ΜΕΤΕΩΡΙΣΜΟΙ --- Οἱ τρόφιμοι τοῦ Δημοσίου Ταμείου καὶ ἡ δυνατότητα προσφορᾶς τους στά κοινὰ Ὃ δημόσιος ἄνδρας δὲν εἶναι ὑπάλληλος τοῦ δημοσίου. ᾿Εξ ὁ- ρισμοῦ προσφέρει στὸ σύνολο. Δὲν λαμβάνει παρὰ μόνο ἠθικὲς ἀ- μοιβές. Ο ἐπαγγελματίας “δημό- σιος ἄνδρας᾽᾽, ὁ ἄνθρωπος δηλαδὴ ποὺ ἀποζῆ ἀπὸ τὴν ἐνασχόλησή του μὲ τὰ κοινά, δὲν εἶναι δημό- σιος ἄνδρας. ᾿Επαγγελματισμὸς καὶ δημόσιο λειτούργημα εἶναι πράγματα ἀσυμβίβαστα. Δεῖτε τὴν ἐξονυχιστικὴ πολιτική, ἱστορικὴ καὶ λογικὴ ἀνάλυση τοῦ θέματος αὐτοῦ ποὺ δημοσιεύθηκε πρόσφα- τα στὸν “Δαυλὸ᾽ (τεῦχος 84, Δεκ. 1988, σελ. 4755-61) καὶ θὰ ἐξηγή- σετε τὰ αἴτια τῆς ἔσχατης ἐκπτώ- σεως καὶ τῆς ἐξευτελιστικῆς ἐ- κτροπῆς, στὴν ὁποία κατέληξε αὖ- τὸ ποὺ σήμερα ἐννοιολογικὰ καὶ πρακτικὰ ἐννοοῦμε λέγοντας “δη- μόσιος ἄνδρας᾽". Παρακολούθησα τοὺς “ἀγῶ- νες᾽ ποὺ διεξήχθησαν πρόσφατα (καὶ συνεχίζονται) μεταξὺ “διακε- κριµένων”. "ἐντίμων καὶ “΄σε- μνῶν᾽᾽ ἐκπροσώπων τῆς ᾿Επιστή- μῆς, τῆς ᾿Ανωτάτης ᾿Εκπαιδεύ- σεως, τῶν ᾿Ενόπλων Δυνάμεων, τῆς Τέχνης κ.λπ. γιὰ τὴν κατάλη- Ψη διαφόρων θέσεων (γενικῶν γραμματέων, διευθυντῶν, διοικη- τῶν καὶ ὑποδιοικητῶν ὀργανι- σμῶν, τραπεζῶν κ.λπ., μελῶν διοι- κητικῶν συμβουλίων κ.λπ.). Εἶχα τὴν ἐντύπωση ὅτι κάποιοι ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους αὑτούς, ποὺ κατὰ κανόνα εἶναι ἔμμισθοι ὑπάλληλοι τοῦ Δημοσίου (καθηγηταὶ ᾿Ανωτά- των Σχολῶν, συνταξιοῦχοι στρα- τιωτικοί, δικαστικοί κ.λπ.), θὰ ἐ- φιλοτιμοῦντο νὰ προσφέρουν τὶς ὑ- πηρεσίες τους στὰ κοινὰ ἀμισθί. Δυστυχῶς οὔτε µία περίπτωση τέ- τοια ἔγινε σ᾽ ἐμένα τουλάχιστον γνωστή. Καὶ εἶδα σὲ μιὰ μεγάλη ἐ- φημερίδα τῶν ᾿Αθηνῶν τὴν ὡραία πρόκληση ἑνὸς ἄξιου καὶ ἐπιτυ- χηµένου ἐπιχειρηματία, ὁ ὁποῖος, ἄφοῦ ἀμφισβητοῦσε τή δυνατότη- τα αὐτῶν τῶν ἀνθρώπων νὰ προ- σφέρουν κάτι τὸ ἀξιόλογο στὴν “Ελλάδα, πρόσφερε τὸν κατὰ τεκ- µήριον ἱκανώτατο ἑαυτό του γιὰ νὰ ἀναλάβη ἀπολύτως ἄνυστερό- βουλα, χωρὶς καμμιὰ ἀμοιβὴ ἢ ἄλλο πλεονέκτημα, ἕνα οἱοδήποτε δημόσιο λειτούργημα, σημαντικὸ ἢ ἀσήμαντο. Θὰ σταθῶ στὴν ἀμφισβήτηση ἀπὸ τὸν ἐν λόγω ἝἛλληνα τῆς δυ- νατότητας τῶν ἐμμίσθων αὐτῶν ““- λειτουργῶν”' νὰ προσφέρουν σο- βαρὲς ὑπηρεσίες στὰ κοινά. Ἣ ἀμφισβήτηση αὐτὴ εἶναι ὄχι µόνο ἀπολύτως εὔλογη, ἀλλὰ εἶναι καὶ ἀκριβεστάτη ὡς ἐκτίμηση: Αν- θρωποι ποὺ ἀναμιγνύονται στὸν δηµόσιο βίο ξεκινῶντας ἀπὸ τὴν ᾱ- φετηρία τοῦ “νὰ πάρουν᾽᾽ εἶναι λογικῶς καὶ ψυχολογικῶς ἀδύνατο “νὰ δώσουν”. "Ας μὴ ἤμεθα ἀφε- λεῖς ἢ ἐπιεικεῖς στὸ σημεῖο αὐτό: Δὲν ὑπάρχει περίπτωση ὁ γρημα- τιζόμενος, “νομίμως” ἢ παρανό- µως (αὐτὸ δὲν ἔχει καμμιὰ σημα-