ΜΕ ΕΤ πω Ρ] » Μ ο 1 Α ὐτὸ τὸ δόγμα τῆς συνέπειας (πολιτι- κῆς ἤ πνευματικῆς) νομίζω, ὅτι εἶναι ἕνα ἀπὸ τὰ πιὸ ἀντιδραστικὰ ἐφευρήματα τῆς ἐξουσιαστικῆς Λογοκρατίας. “Ὅταν ἀπαιτῶ ἀπὸ μιὰ συνείδηση νὰ παραμένη ἀμετακίνητη σὲ κάτι ποὺ εἶπε ἤ ἔπραξε, εἶναι ἀκριβῶς σὰν νὰ ἀπαγορεύω τὴν περαιτέρω ἄνοδο, τὴν βελτίωσή της, τὴν τελειοποίησή της, ὅσο εἶναι τούτη ἐφι- κτή. Επὶ πλέον -- καὶ τοῦτο εἶναι οὐσιωδῶς φεύτικο, δογματικὸ --- ἀρνοῦ- μαι τὴν φύση τοῦ πνεύματος, τῆς πηγῆς δηλαδὴ κάθε σκέψεως καὶ δράσεως, φύση ποὺ εἶναι καθαρὰ δυναμικὴ καὶ κινητική, «ἐνεργειακή», θάλεγα, ἄν ἤθελα νὰ χαρα- χκτηριστῶ «μµοντέρνος», καὶ τοῦ προσ- δίδω καθαρὰ στατικὸ, νεκρὸ χαρακτῆρα - πρᾶγμα ἀπολύτως ψευδές. ᾿Η πορεία τῆς συνειδήσεως εἶναι τροχιά, ἄνυσμα ποὺ διαγράφεται συνεχῶς καὶ ἀσταμάτυ- τα στὴν ἀνηφοριὰ τοῦ λόφου κι ὁ φορέας της σίσυφος ποὺ δὲν σταματᾶ ποτὲ --- γιατὶ τότε τοῦ ξεφεύγει ὁ βράχος καὶ κατραχυλᾶ πάλι στὰ ριζά. Θάλεγα ἀκό- μα, ὅτι ἡ ἀπαίτηση τῆς συνέπειας, δηλαδὴ τῆς σταθερότητας, ἐπιδιώκει κάτι τὸ ἀπολύτως ἀνέφικτο, ἄν δεχθοῦμε ὅτι τὰ πάντα διέπονται ἀπὸ τὸ νόμο τῆς αἰώνιας μεταβολῆς --- καὶ συνεπῶς δὶς εἰς τὸν αὐτὸν ποταμὸν οὐκ ἄν ἐμβαίης. ᾿Αναγκάζοντας μὲ τὸ «ἠθικὸ» φόβητρο τῆς συνέπειας τὴ συνείδηση νὰ ἀχινητο- ᾿ ποιηθῇ στὸ σημεῖο ποὺ τὴ στιγμὴ μιᾶς πράξεως ἤ σκέψεώς της βρέθηκε --- ποιὸς ξέρει κάτω ἀπὸ ποιὲς συνθῆκες... -- μεταβάλλομαι κατὰ βάθος σ᾽ ἕναν ἀδυ- σώπητο ἐγκάθετο τῆς κρατούσης τάξε- ως, σ᾽ ἕνα ἀνηλεῇ καταστολέα χάθε προόδου, σ᾽ ἕνα φανατικὸ ἱεροεξεταστή, ἕτοιμο νὰ ρίξη στὴν πυρὰ τῆς «ἀνηθικό- τητας» καὶ τοῦ «ἀμοραλισμοῦ» κάθε νο- οὖν καὶ δρῶν πνεῦμα, ποὺ δὲν παύει νὰ ἀγωνιᾶ καὶ νὰ προχωρῇ σὲ ἀνώτερες, πιὸ ἐλεύθερες καὶ πιὸ ἀληθινὲς σφαῖρες ὑπάρ- ξεως. Σὲ τελευταία ἀνάλυση τὸ δόγμα τῆς συνέπειας ἀποβαίνει ὁ πιὸ ὕπουλος δολοφόνος τοῦ Προσώπου, καὶ ὁ πιὸ πα- ραγωγικὸς δημιουργὸς τοῦ Μή Προσώ- που, τοῦ ἐξαρτήματος αὐτοῦ τῆς ἐξου- σιαστικῆς μηχανῆς τῆς μαζικῆς κοινω- νίας, ποὺ ἰδεολογικὴ θεμελίωση τῆς ὑ- πάρξεώς της εἶναι τὸ ὅλοι κι ὄχι ἐγώ, καὶ ἀποτέλεσμα της ἡ κατίσχυση τοῦ ἀγε- λαίου νόμου, δυνάμει τοῦ ὁποίου ὅ,τι λέ- γω καὶ πράττω συναρτᾶται μὲ τοὺς ἀλ- λους, ὄχι μ᾽ ἐμένα -- ἄρα πρέπει νὰ ὑπαγορεύη τὶς σκέψεις μου καὶ τὶς πρά- ξεις μου αὐτὸ ποὺ δὲν θὰ κριθῇ «κακὸ» ἀπὸ τοὺς ἄλλους. Ε λπίζω, ὅτι ἡ ἄποψη ποὺ ἀνέπτυξα στὸ προηγούμενο σχόλιο δὲν θὰ ὁδηγήση στὴν ἄδικη παρανόηση ὅτι γίνομαι κήρυκας τοῦ πολιτικοῦ καὶ πνευ- ματικοῦ ἀμοραλισμοῦ --- καὶ κατ᾽ ἐπέ- Χτασιν ἀπολογητὴς τοῦ πολιτικοῦ καὶ πνευματικοῦ ἀρριβισμοῦ. Καὶ θὰ ἧταν ἄδικη μιὰ τέτοια χρίση εἰς βάρος μου, διότι ὁ ἀμοραλισμὸς δὲν εἶναι γέννημα τῆς πνευματικῆς ἐξελίξεως καὶ τῆς ἀνο- δικῆς μεταβολῆς μιᾶς δρώσης συνειδήσε- ως (τῆς ἀ-συνέπειας, ὅπως θάλεγα, ἄν ἔκρινα τὸ πρᾶγμα ἀπὸ τὴ σκοπιὰ τῆς ἐξουσιαστικῆς ἀξιολογίας), ἀλλὰ τῆς ὑποδουλώσεως τῆς σκέψεως καὶ τῆς πράξεως στὴν τυραννία τοῦ σκοποῦ.