ΤΙΑΝΝΗΣ Ν. ΓΤΑΒΡΙΗΛΙΛΗΣ Ἢ Γραμματικὴ τῶν ἀγραμματίστων 'Ο Μανόλης Τριανταφυλλίδης κατόρθωσε νὰ ἐπιβάλει ὡς Γραμματικἡ τὴ Μορφολογία του, ἐνισχυμένη μὲ λιγοστὰ στοιχεῖα Φωνητικῆς καὶ Λεξιλογίας. Ἔγραψε μάλιστα μὲ δυὸ συνεργάτες του καὶ τὸ βιβλίο «ἢ γλῶσσα µου -- Κεί- μενα, Γραμματικὴ, ᾿Ασκήσεις», στὸ ὁποῖο ἐφαρμόζει τὴ «Γραμματική» του, ἐνῶ ἀγνοεῖ ἐντελῶς τὴ Σύνταξη καὶ ὡς ἀντικείμενο διδασκαλίας, ἀλλὰ καὶ ὡς ὅρον. Ἢ ἐπεξεργασία 120 κειμένων (τόσα εἶναι τὰ µαθήµατα τοῦ βιβλίου) µόνον ἀπὸ λεξιλογικὴ καὶ μορφολογικὴ ἄποψη ἀποτελεῖ «παγκόσμια πρώτη». Παρόμοιο βιβλίο, ἀλλὰ ὁλοκληρωμένο, μὲ τίτλο «ἢ νεοελληνική γλῶσσα --- Μαθήματα γραμματικῆς καὶ σύνταξης» ἔγραψε γιὰ τοὺς πολιτικοὺς πρόσφυ- γες ὁ ἀείμνηστος καθηγητὴς Γιώργης ᾿ Αθανασιάδης (Βουκουρέστι 1960). Τὸ πρῶτο μέρος τοῦ βιβλίου περιέχει «Εἰσαγωγικά μαθήματα» (1-25): τὸ δεύτερο μέ- ρος «Τὰ κλιτᾶ µέρη τοῦ λόγου ἀναλυτικότερα» (εἰδωμένα συντακτικὰ καὶ µορ- φολογικά) (26-91): τὸ τρίτο µέρος τὰ «Σημασιολογικά» (92-94)' τὸ τελευταῖο (τέ- ταρτο) µέρος τὶς «Οἰκογένειες λέξεων» (95-100). Ο Γιώργης ᾿ Αθανασιάδης ὁ- λοκληρώνει μὲν τὴ Γραμματική, οἱ γενικότερες ὅμως ἀντιλήψεις του δὲν εἶναι ᾱ- παλλαγµένες ἀπὸ τὶς ἀδυναμίες τῆς γλωσσολογίας µας. ᾿Επεξεργασία τῆς «Γραμματικῆς» τοῦ Τριανταφυλλίδη ἔγινε πρόσφατα καὶ στὴν 'Ἑλλάδα. ᾿Ιδοὺ οἱ παράγοντες, ποὺ ἔκαμαν κάποια «᾿ Αναπροσαρμογὴ τῆς Μικρῆς Γραμμµατικῆς»: Ἀ. 'Οµάδα ᾿ἘΕργασίας: 1) ᾿Αλέξανδρος Καρανικόλας (πρόεδρος), 2) ᾿Αντώ- νης Κατσοῦρος, 3) Καλλιόπη Μουστάκα, 4) Κώστας Παπανικολάου, 5) ᾿Ιγνάτιος Σακαλῆς, 6) ᾿Ανθὴ Σεφεριάδου, 7) ᾽᾿Πλίας Σπυρόπουλος, 8) Δημήτρης Τομπαϊ- δης καὶ 9) Χρῆστος Τσολάκης (ὅλοι ἤ σχεδὸν ὅλοι ἐκ μέρους τοῦ ΠΠ. ᾿Ινστιτού- του). Β. Εἰδικὴ ᾿Επιτροπή: ᾿Ακαδημαϊκοὶ Μιχαὴλ Στασινόπουλος καὶ Πέτρος Χά- ρης, καθηγητὲς Πανεπιστηµίου Λίνος Πολίτης, ᾿ Αγαπητὸς Τσοπανάκης (ποὺ ἕ- γιναν ἐπίσης ᾿ Ακαδημαϊκοί) καὶ ᾿Εμμανουὴλ Κριαρᾶς. Οἱ παράγοντες τῆς «᾿ Αναπροσαρμογῆς» δὲν ἐπρόσθεσαν τίποτε στὸ ἔργο τοῦ Τριανταφυλλίδη, ἀφαίρεσαν πολλά, ἄφησαν ὅμως ὅλα τὰ λάθη, ποὺ ἔχουν σχέση μὲ τὴ δοτικὴ πτώση, τὴν «ἐνεργητικὴ µετοχή», μὲ τὸ ἀπαρέμφατο κ.λπ. Κάποιος ὅμως «αὐτόκλητος γλωσσολόγος» (κατὰ τὸ «αὐτόκλητος Σολωµι- στής», ποὺ ἀπηύθυνε ὁ καθητηγἠὴς Γ. Π. Σαββίδης στὸν Γ. Νικολόπουλο) εἰσῆλ- θε στὰ οἰκόπεδα τῶν «σπουδαγµένων γλωσσολόγων» µας καὶ ἀνεκάλυψε κάµπο- σα λάθη καὶ πάρα πολλὲς ἐλλείψεις τῆς Γραμματικῆς. Οἱ «ἀνατρεπτικές» αὐτὲς ἰδέες του πρωτοδημοσιεύτηκαν στὸν Τύπο τὸ 1979, στὰ τέλη δὲ τοῦ 1987 ἐβγῆ- καν σὸ βιβλίο μὲ τίτλο «᾿Ενάντια στὴν ἰσοπέδωση τῆς γλώσσας (Δεῖ-δεῖ Γλωσ- σικῆς Θεωρίας)». Τὸ βιβλίο δὲν διαπιστώνει µόνο κενὰ καὶ θεωρητικἁ λάθη, ἀλ- λὰ κάνει καὶ συγκεκριμένες προτάσεις γιὰ τὴ ριζικὴ ἀναθεώρηση τῆς Μορφολο-