--͵ --- ́ ΑΚΡΟΒΟΛΙΣΜΟΙ Καὶ ὀλίγος Δημόκριτος «Τῶν ἡμαρτημένων ἄνθρωποι μεμνέαται μᾶλλον ἤ τῶν εὖ πεποιημένων. Καὶ γὰρ δίκαιον οὕτως... Οὐ γὰρ ἐπὶ τούτῳ ἡρέθη ὡς κακῶς ποιήσων ἀλλὰ ὡς εὖ»: Τῶν κακῶν πράξεων οἱ ἄνθρωποι διατηροῦν τὴν μνήμη περισσότερο παρὰ τῶν καλῶν πράξεων (τῶν ἀρχόντων). Καὶ πολὺ δίκαια (σκέπτονται) μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο... Διότι γι ̓ αὐτὸ τὸ λόγο ἐκλέχτηκαν, ὄχι γιὰ νὰ κάνουν πράξεις αἰσχρὲς ἀλλὰ τὶς καλύτερες. «Καὶ οἵ φυγῆς ἄξια ἔρδουσι ἤ δεσμῶν ἤ θωῆς ἄξιοι, καταψηφιστέον καὶ μή ἀπολύειν’ ὅς δ ̓ ἄν παρὰ νόμον ἀπολύει κέρδει ὁρίζων ή ἡδονῇ, ἀδικεῖ καὶ οἱ τοῦτο ἐγκάρδιον ἀνάγκη εἶναι»: Καί οἱ διαφεύγοντες τὴν ἄξια τιμωρία ἢ τὴ φυλακὴ ἤ κάποια ἄξια πρὸς τὶς πράξεις τους ποινή, πρέπει νὰ καταδικάζονται καὶ νὰ μὴν ἁπαλλάσσωώωνται' ὅποιος δὲ παρὰ τοὺς νόμους ἀπαλλάσσει (αὐτοὺς) ὀφέλη προσωπικὰ ἀποκομίζων ἤ χάριν ἄλλων ἀπολαύσεων σαρκικῶν, καὶ αὐτὸς ἐνεργεῖ ἀντίθετα πρός τὴ δικαιοσύνη καὶ οἱ τοῦτο (πράξαντες) εἶναι ἀναγκαῖον νὰ παραμείνουν στὸ βάθος τῆς συνειδήσεώς μας (νὰ μὴν λησμονηθοῦν ποτὲ). «Χρημάτων ὄρεξις, ἦν μὴ ὁρίζηται κόρῳ, πενίης ἐσχάτης πολλῷ χαλεπωτέρη: μέζονες γὰρ ὀρέξεις μέζονος ἐνδείας ποιεῦσιν»: “ΗΠ τῶν χρημάτων βουλιμία εἶναι πολὺ γειρότερη ἀπὸ τὴν ἔσχατη φτώχεια, γιατὶ οἱ πολὺ μεγάλες ἐπιθυμίες γεννοῦν πολὺ μεγάλες ἀνάγκες. «Στάσις ἐμφύλιος ἐς ἑκάτερα κακὸν’ καὶ γὰρ νικέουσι καὶ ἡσσωμένοις ὁμοίη φθορή»: Ἢ ἔνοπλη ἐξέγερση μεταξὺ ἀνθρώπων τῆς ἴδιας φυλῆς εἶναι ἐξ ἴσου ὀλέθρια καὶ γιὰ τοὺς νικητὲς καὶ τούς ἡττημένους, διότι καὶ τὶς δύο παρατάξεις φθείρει. «Εὐδαιμονίη οὐκ ἐν βοσκήμασιν οἰκεῖ οὐδὲ ἐν χρυσῷ: ψυχὴ οἰκητήριον δαίμονος»: "Η εὐτυχία οὔτε στὶς ἀπολαύσεις τοῦ σώματος κατοικεῖ οὔτε στὸν χρυσό. Ἢ ψυχὴ εἶναι ἡ κατοικία τῆς ἱσοθέου εὐτυχίας. «Ων τὸ σκῆνος χρήζει, πᾶσι πάρεστιν εὐμαρέως ἄνω μόχθου καὶ ταλαιπωρίης’ ὁκόσα δὲ μόχθου καὶ ταλαιπωρίης χρήζει καὶ βίου ἀλγύνει, τούτων οὐκ ἱμείρεται τὸ σκῆνος, ἀλλὰ ἡ τῆς γνώμης κακοθιγίη»: “Ὅσα τὸ ἀνθρώπινο σῶμα χρειάζεται, σ ̓ ὅλους εἶναι δυνατὸν εὔκολα ἄνευ μόχθου καὶ ταλαιπωριῶν νὰ ἀποκτηθοῦν' ὅσα ὅμως ἀπαιτοῦν μόχθο καὶ ταλαιπωρίες καὶ κάνουν τὴ ζωὴν ὀδυνηρή, αὐτὰ δὲν τὰ ἐπιθυμεῖ τὸ σῶμα ἀλλὰ ἡ κακομεταχείρηση τῆς λογικῆς (νοῦ). «Οἱ δὲ θεοὶ τοῖσι ἀνθρώποισι διδοῦσι τ ̓ ἀγαθὰ καὶ πάλαι καὶ νῦν. Πλὴν ὁκόσα κακὰ καὶ βλαβερὰ καὶ ἀνωφέλεα τάδε δ ̓ οὔτε πάλαι οὔτε νῦν θεοὶ ἀνθρώποισι δωροῦνται, ἀλλ ̓ αὐτοὶ τοῖσδεσιν ἐμπελάζουσι διὰ νοῦ τυφλότητα καὶ ᾱγνωμοσύνην»: Οἱ δὲ θεοὶ στοὺς ἀνθρώπους δίνουν τ ̓ ἀγαθὰ καί στὸ παρελθὸν καὶ σήμερα. Ὅσα ὅμως εἶναι κακὰ καὶ βλαβερὰ καὶ ἐπιζήμια ἀνέκαθεν